Het zou een titel kunnen zijn van een goedkope horrorfilm of van een documentaire van Nic Balthazar over de gevolgen van de klimaatverandering. Beide pure fictie, maar in Gent is het harde realiteit. De dutsen in de Sint-Bernadettestraat zitten nog steeds te wachten op de opkuis van hun krot. Volgens WoninGent zijn de middelen ontoereikend om al  die mensen te helpen, aldus de zelfde advocaat die de geldstromen rond de Ghelamco Arena op sublieme wijze verborgen kon houden.

Misschien kan de wonderadvocaat eens snuffelen in de vetpotten aan de Ottergemsesteenweg Zuid.  Als het geld wegsteken makkelijk was, moet het opgraven nog makkelijker zijn.  Misschien kunnen de voetbalbonzen de normale RSZ-bijdragen van hun stervoetballers schenken aan de Gentse sukkels, want KAA Gent is en blijft van de Gentenaars, toch volgens ex-burgemeester Termont en praeses De Witte.

Nochtans staat mensen helpen hoog in het vaandel van de Gentse meerderheid. Aan de Rigakaai en op de Lübecksite zal de warmhartigheid van de Botermarkt zijn hoogmis vieren. Maar voor Aimé en Jeannine, gepensioneerde Gentenaars die de eindjes moeilijk aan elkaar kunnen knopen is er nooit geld. Een kwatong zou nog kunnen beweren dat het paars-groen ultrahumanisme en de beenharde beschuldigingen van de huidige burgemeester aan het adres van sommige gemeenteraadsleden een perfecte dekmantel zijn om financiële malversaties uit het heden én het verleden toe te dekken. Want niemand twijfelt toch aan de goede intenties en de zuivere ziel van de huidige progressieve coalitie die zegt dat Gent is wat we delen.

Sommigen denken dat procederen zoden aan de dijk zal brengen, maar een Death Star haal je ook niet met één welgemikt schot neer. Iedereen die zich durft verzetten wordt weggehoond, gemarginaliseerd of doodgezwegen. Van het journaille hoeven we geen soelaas te ver wachten. Dieper graven dan een artikel op de tweede pagina van het regionaal nieuws komen ze niet. Of mogen ze niet, zou dezelfde kwatong zeggen.

Misschien kan een sms-actie in Pia-stijl soelaas brengen, maar Aimé en Jeannine zijn minder hartverscheurend dan een ziek baby’tje. En ze swingen ook minder.

Gent   bla bla bla  bla bla   bakfiets   blaaabla blabla bla bla bla    fairtrade   blabla bla bla bla bla  bla bla  bla bla  bla bla  bla bla    eerlijke koffie   blablabla  blaabla   korte keten   bla bla bla bla bla bla bla   fietsstalling   bla bla bla bla   elektrische auto blaa bla blaa bla blaa bla   wandelende bomen   bla bla   stadsboerderij    bla bla bla bla blaaabla blaabla    Autodelen  bla bla bla bla bla blaaaa.

Cultuur   bl bl bl blabla bla blabla bla   subsidies   blaa bla blaa bla bla bla blabla bla blaa bla blaa bla blaa bla blaa bla     Anuna     blaa bla blaa bla blaa bla blaa bla   Greta    bla bla  bla bla bla bla  bla bla     klimaat    blaaaaa blaaaaa  bla bla     zeilboot    blaaaaa blaaaaa  bla bla .

Deeleconomie   bla bla  bla bla   bla bla  bla bla   bla bla  bla bla  bla bla  bla bla  bla bla  bla bla    Gent is wat we delen   bla bla  bla bla  blaaaaa blaaaaa  bla bla    goede potgrond   blaa bla blaa bla bla bla blaa bla blaa bla bla bla   gasboete     blaa bla blaa bla   extra belastingen   bla bla  blaa bla blaa bla bla bla blaaaaa  bla bla    award    blaaaaa blaaaaa  bla bla   integratie  blaaaaa blaaaaa  bla bla   inspraak   bla bla bl bl blaa.

Oh ja, paars-groen  bla bla bla blaaa bl bl bl bl b b b b b b.

Nee, je zal van mij niets horen over de politieke voorkeuren van onze burgemeester. Die jongen heeft het volste recht om te dromen over de gouden tijden van het begin van dit millennium. Met zijn achttien jaar en beginnend rechtenstudent had hij toen waarschijnlijk geen idee van wat zijn politieke peetvader sinds  1987 voor ogen had: wraak  op de CVP-staat. Laat wraak nu ook de drijfveer zijn van de burgemeester omdat ze in 1976 zijn bompa een ferme loer gedraaid hebben en hem de sjerp hebben ontfutseld.

Wraak maakt mensen vaak ongevoelig voor de werkelijkheid. Dat paars-groen er met sale-and-lease-back operaties en ander budgettair fijns onze staatskas tot in lengte van dagen geplunderd heeft, is een detail, een fait divers, die de frisse, verbindende groene droom niet in de weg mag staan. Politici trekken zelden lessen uit het verleden. Misschien was een master geschiedenis interessanter geweest dan een master rechten.

In Gent weten we ondertussen hoe paars-groen het geld uit de zakken van de burgers en de ondernemers zal kloppen. Als dat het voorspel wordt van de nationale natte droom van de burgemeester, weten we nu al dat we serieus gesjareld zullen zijn. Van de groenen kunnen we dat nog verwachten maar van een stamboomliberaal komt dat toch hard aan.

Mijn grootvader zaliger was een echte Gentse entrepreneur, overtuigd belgicist en onvoorwaardelijk fan van de Partij voor Vrijheid en Vooruitgang … en van Willy De Clercq. Ik denk dat mijn grootvader zich omdraait in zijn graf. En bompa zou dat ook doen ware het niet dat hij al gecremeerd is.

Sire, il n’y a plus de liberaux.

Hoera, driewerf hoera. Gent heeft zijn eerste raconteur beet. Als een afspiegeling van het schepencollege uiteraard een West-Vlaming. Geluwe, de heimat van de kersverse stadsraconteur, ligt op  een kleine elf kilometer fietsen van Moorslede en een flinke veertien kilometer van Aalbeke, de respectievelijke geboorteplaatsen van onze groene schepenen van mobiliteit en onderwijs. Toeval? Een perfide trekje  van West-Vlaamse identitaire politiek? Misschien een beetje vergezocht maar waarom zouden ze het risico nemen met een echte Gentenaar, die wel eens zou kunnen zeggen waar het écht om gaat.  West-Vlamingen ondereen zien het duidelijk hans anders. Wedden dat Gent  volgend jaar de award wint van de beste stadsraconteur van West-Europa, in een wedstrijd die ze hoogstwaarschijnlijk samen met Eurocities, het paradepaardje van onze ex-burgemeester, zelf in elkaar gaan flansen…

Bon, Wouter Deprez heeft het al aangegeven: de Gentenaar zal voor hem amper iets moet betalen. Zijn kosten zijn dan ook nauwelijks gedekt, den duts. We mogen dus budgetair  gerust zijn, tenzij de bende van de Botermarkt nu nog het lumineus idee krijgt om een stadsblageur te installeren, zo ene die zegt dat hij altijd fier op Gent is of dat we hier de beste potgrond hebben. Of een farceur, die de Bufallosupporters wijs maakt dat KAA Gent altijd van de Gentenaars zal blijven. Of een arrangeur, maar die hadden ze al, met de Ghelamco-arena. Een tricheur is ook een mogelijkheid, iemand die creatief kan omgaan met onder andere bar- en hotelrekeningen uit Bangkok.

Coureurs en triporteurs hebben we hier meer dan genoeg en een Piqueur hebben we ook al gehad. En iedereen weet hoe het met deze laatste is afgelopen.

Twaalf jaar is de tijd die de Verenigde Naties ons in 2018 gaf om iets te doen aan het klimaat, daarna waren we reddeloos verloren. Er zijn er natuurlijk die er brood in zien, zoals De Gheldere en Colruyt, en bedrijven oprichten om andere bedrijven de kop zot te maken. Angst verkoopt goed. En subsidies zijn het beste smeermiddel naar snel gewin.  Het is voor de nieuwe klimaat-ondernemers natuurlijk hun goed recht, we leven, voorlopig nog, in een vrije kapitalistische  markt.

Maar … wat als er niets of niet genoeg gebeurt, wat staat er ons dan te wachten in 2030? Hel en verdoemenis, de apocalyps, een Mayaans einde van de wereld? Zullen megastormen onze windmolens omleggen en onze zonnepanelen als herfstbladeren wegblazen? Wordt het hier zo warm en zo nat als in Bangladesh? Vervelend, dat wel, maar daar leven ze reeds eeuwen zo, al is het daar altijd van  Inch Allah. Maar wij zijn hier niet meer zo tuk op goden die van onze wereld een hel maken en ons in ruil de hemel beloven. Wij werken liever zelf aan onze hemel.

Volgens Extinction Rebellion is het allemaal nog veel erger. Sommige betogers, voor zover ze vrijuit mogen spreken van hun politiek secretarissen, houden het op drie maanden. Mogelijk, maar zolang ze zich alleen maar vastkleven aan Londense metrostellen en niet aan tanks op het Tienanmenplein in Beijing, zal ik hun acties toch met enig argwaan bekijken. Of zoals mijn bejaarde vader zo vaak tijdens de Koude Oorlog zei: “Zolang er geen mensen het IJzeren Gordijn oversteken van West naar Oost, geloof ik niet in het communistisch arbeidersparadijs”.

Maar soit, stel dat Klimaatzaak het pleit wél wint? Trekt de Noordzee zich dan terug? Kunnen we met de gesubsidieerde fiets op vakantie naar Doggerland? Komt de poolkap terug tot de lijn Stavanger – Norköpping? Is alle miserie en corruptie uit Afrika weg en kan Artsen zonder Grenzen zijn mediterrane veerdienst opdoeken? Heeft IS geen reden van bestaan meer omdat de Vruchtbare Sikkel van Syrië tot Iran weer voedsel en rijkdom brengt voor iedereen en een god overbodig maakt?

Nu ja, ik leerde als puber met enige verbazing ook over De Club van Rome en hun voorspellingen, over global cooling en de grenzen van de groei. Ik was even verbaasd over de global warming van Al Gore en zijn Hollywood-acolieten met hun grote carbonfootprint. En nu de Verenigde Naties aan zet zijn, ben ik nog meer verbaasd, zeg maar perplex. Zeker wanneer ik gisteren in De Standaard las dat ze Maduro en zijn regime opgenomen hebben in de VN-mensenrechtenraad.

We zien wel, over twaalf jaar. Allez, elf ondertussen.

Je zal het geweten hebben als toekomstige eigenaar van een rijhuis met een voortuintje.  Als uw bolide al niet gebanbliksemd is door de groene fatwa van de LEZ, zal het deze keer met een eco-zwaard van uw “hoveken” naar de straat verbannen worden. Aldus hoopt de groene Khmer dat de stedeling afscheid neemt van zijn laatste stukje vrijheid, het autootje waarmee opa en oma met de kleinkinderen naar Blankenberge of het provinciaal domein van Puyenbroeck kunnen, of op zaterdagmiddag naar de Colruyt.

Fietsen mogen gerust de groene mini-oase aan uw voorgevel sieren, net zoals de bosjes fietsen de voorgevels in de binnenstad, of mag ik poneren “ontsieren”? Groen met een fiets op is blijkbaar niet hetzelfde als groen met een auto op.

Het lijkt meer en meer op een kruistocht, excusez moi le mot, tegen de automobilist. Een heilige oorlog voor tuin en groenland.

Je kent ze wel, de grijzende mannen van een zekere leeftijd, die enkele jaren geleden al lang op prépensioen zouden geweest zijn maar nu, dik tegen hun zin, langer moeten werken. Uit frustratie én onder massieve peer pressure   van de klimaatbewuste buren (mét een Klimaatstraat-kartonnetje achter het raam) kochten ze dan maar een fiets. Vaak een elektrische, want het kon er af. De gulle subsidies van het stadsbestuur  lieten het toe.  Meestal bengelt er dan een schlemielig plaatje onder hun kont, met de bond-zonder-naam-achtige tekst “weer een auto minder”. De heren zijn ook  steeds uitgedost met de best zittende fashionable wielrennersbroek van een exclusief en duur sportmerk, aan huis geleverd door een onderbetaalde Letse koerier voor Ali Express.

De kinderen zijn de deur uit en mevrouw gaat part-time werken voor Unia. De Clio van madame is verkocht, vandaar die subsidies. Ze rijdt nu, indien nodig, met één van die Cambio-autootjes rond, want Gent is tóch wat we delen. De goed verzorgde en gebio-polishte Volvo 850 van meneer staat wél nog in de garage,  weliswaar uitgesloten van de LEZ wegens te vervuilend maar wachtend op de volgende roadtrip naar Kroatië, inclusief bezoek aan Rijeka, culturele hoofdstad van Europa in 2020. Er is nu merkelijk meer plaats om de speedelec van meneer aan het groenestroom-gegarandeerde Ecopower*-net te koppelen.

Die iets oudere fietser dus.

Ik kan me best voorstellen dat meneer 35, 40 jaar geleden helemaal geen fervente fietser was, maar met het afgedankte R-5’ke van mama aan de universiteit kunstgeschiedenis ging studeren. Een  róód R-5’ke, kwestie van een statement te maken en er  mee naar de anti-rakettenbetoging of de neen-aan-de-tienduizend marsen te trekken. In het weekend leende hij steevast de Mercedes Coupé van papa, zijn private versierbak, om indruk te maken op de chicks van Pol & Soc. Wat ook gelukt is, te zien aan zijn echtgenote.

Wel die fietser had toen ook een lak aan regels en wetten, was lekker opstandig, klom over de hekkens van Kleine Brogel, spoot revolutionaire graffiti op de muren van de Ledeganck en fulmineerde tegen al wat kerk en katholiek was. Snelheidscontroles hadden geen vat op hem, papa betaalde de boetes toch. Rood licht om halftwee  ’s nachts, enkel de watjes stoppen ervoor. Joints, laat maar komen. En #Metoo bestond nog niet. Die fietsers waren jong in de late seventies, en ze deden maar wat.

Maar nu, op leeftijd,  is de iets oudere fietser geëmancipeerd, cultureel- én   milieubewust, feminist, wereldburger, en donateur aan menig NGO,  en tóch weer lid geworden van een kerk, die van het Ecologisme. Vandaar de elektrische fiets. Maar aan regels heeft hij nog steeds een broertje dood. Op het voetpad rijden, door de rode lichten scheuren, vermaledijde automobilisten couperen, en om 14u25 door de Koestraat sjezen.  Liefst met een gigantische hoofdtelefoon op, als het even kan een Beats by Dr. Dre, ook geleverd met dezelfde vervuilende dieselcamionette van die wielerbroek. Op coolness staat geen prijs, op de kennis van de verkeersregels ook niet.

* Tip van Greenpeace

Er blijkt weer een slachtoffer te zijn gevallen door het circulatieplan. De ietwat rommelige, doch gezellige en naar zeep en ander chemisch spul ruikende drogisterij in de Belfortstraat verdwijnt. “Het internet, meneer, en ja, ook het circulatieplan” Waar hebben we dat nog gehoord? Een fiere winkelier die de klanten nog in zijn hart draagt omdat hij ooit iemand een plezier heeft kunnen doen met één of ander sponsje, zo vind je er nog zelden. Jammer dat die aankondiging van de sluiting één dag ná de Dag van de Klant kwam. Het artikel kwam online om 3 uur ’s nachts, voldoende tijd, meer bepaald 6 uren na de hoeraberichtgeving van Sofie Bracke over haar 82.000 klanten die naar het Gentse centrum kwamen. Dat kan geen toeval zijn. De vierde macht in handen van de Botermarkt? Je zou het haast geloven.

Och ja, zullen ze gedacht hebben in het stadhuis, zo’n anachronistische troep kunnen we best missen, zo vlak bij in onze straat. Misschien hebben ze daar liever een fancy bar, met exotische doch eerlijke cocktails. En faitrade koffie, ja, dat ook. En zonder melk! Want “melk is dodelijk”, stond er op de tram.  Het is niet ver van het stadhuis, altijd leuk om met gelijkgestemden gezellige blauw-groene onderonsjes te plannen. Oranje en rood spreken liever af in de volkshuizen of bij ontstentenis in de parochiezalen,  dicht bij het gewone volk. Maar zij hebben dan ook iets minder te zeggen.

Bon, weer een kleine zelfstandige geliquideerd. Na jaren trouw BTW-aangifte doen, RSZ-betalen, stock tellen en belastingen afdokken, mogen ze afdruipen. Als het ware door een politiek-correcte aartsengel Michaël met een eco-zwaard de binnenstad uitgejaagd. Dat er weinig begrip is voor de hardwerkende zelfstandige is normaal. Ik vrees dat niemand van zij die de banken van het bestuur vullen er al ooit iemand uit eigen zakken BTW, RSZ, lonen of leveranciers heeft moeten betalen. Als mandataris een handtekening zetten is makkelijk. Er staat wel altijd érgens  geld op een rekening.

Nu ja, ik begrijp dat men liever die liter aceton, tube stopverf of vijfliter bus matte plafondverf laat aanzeulen met bakfietsen. Het is altijd mooie publiciteit als deze met een platbodem tot in het hart van Gent worden aangevoerd. Ecologisch verantwoord, alleen zal de klant die zijn aceton, stopverf of latex ontvangt nooit de meerprijs voor dergelijke transport willen betalen. Wie dan wel? Ook de lokale leverancier niet, die is al geliquideerd.

Tot voor kort vond ik wel elke week mijn inspiratie in de Gentenaar of Het Laatste Nieuws. De artikels van Bert Staes en Sabine Van Damme gaven me moed om telkens weer het Grote Gelijk van de machthebbers aan de Botermarkt op de korrel te nemen. Tongue in cheek of ronduit ridicuul, het maakte weinig uit want wat niet al lachend kan gezegd worden is de waarheid niet. Maar sinds de beroemdste kleinzoon van Vlaanderen zijn  burgemeesterssjerp en zijn ziel verkocht heeft aan de beroemdste wielerliefhebber van Vlaanderen, kunnen we enkel nog lachen in de kleuren van de échte macht.

Het verbod op de paardenkoetsen en de tutoyering van de Gentse burger vielen nog onder de categorie “grappig” of “lichtvoetig”, de exhumatie van het Ghelamco-dossier daarentegen valt eerder onder de rubriek “walgelijk cynisch”. Schepen Watteeuw verdenkt de oppositie er van  gewoon een schandaalsfeer te willen creëren, maar rondom mij hoor ik toch dat de meerderheid gewoon een schandaalsfeer wil verdoezelen. De beloofde transparantie van de burgemeester-op-papier vertoont al een licht ondoorzichtige kalkaanslag,  gevolg van cerebrale postelectorale  atherosclerose waarbij beloften en leugens samen een wazige plaque vormen op het geweten van de machthebbers.

Een BMW als een CO2-uitbrakende zak zilverlingen om een ander “walgelijk cynisch” dossier gesloten te houden? Dat hadden we niet verwacht van de eco-profeten, gestoken in eerlijke kledij en rijdend op hun CO2-neutrale bakfiets.   We zullen het eens tegen ons Greta zeggen.

Misschien hebben ze wel gelijk dat de Startersfabriek opgedoekt wordt. De schepen van protocol vond blijkbaar geen enkele jonge Gentse ondernemer die de stadsdiensten een eerlijk en duurzaam kostuum kon aanmeten. Het sterkt alleen mijn vermoeden dat in de veel geprezen startersarmada hoofdzakelijk eerlijke-koffie barista’s zitten, personal coaches of tweedehands pop-up stores. Het textiel komt uit Nederland en je weet wat Gentenaars van Hollandse ondernemers zeggen. Een contract met hen stilzwijgend verlengen of zeggen dat meer dan 3 miljoen euro aan verliezen slecht “fictief” zijn, progressieve stadsbesturen kunnen dat.

Ik had toch liever een Gentse leverancier van die kostuumkes gezien, ene uit de Brabantdam bijvoorbeeld. Die kon tenminste de tekst van  ‘t Vliegerke in de vestjes naaien.

Laatst zag ik een assertieve fietsster een lege plastiekfles in één van de boomspiegels van de Belfortstraat gooien. Eén opmerking en de jongedame trakteerde me op een welgemeende middenvinger. Het is uiteraard haar keuze om mij een oude zeur te vinden, maar het is evenzeer mijn keuze om bezorgd te zijn over de netheid van de binnenstad. Een ecoparadijs zal Gent op die manier nooit worden. Gelukkig passeert de veegmobiel van Ivago hier dagelijks meerdere keren want de heren en de dames van de Botermarkt willen hun omgeving netjes houden, al is het maar voor de horden toeristen die er dagelijks voorbij schuiven, al dan niet onder leiding van een gratis stadsgids.

Ik weet niet of de assertieve vervuilster een fan van Groen is, haar fiets deed het me wel vermoeden, haar gedrag minder. In 2014 liet de groene schepen van mobiliteit noteren in de bekendste stadskrant dat fietsers wat assertiever moesten worden, maar, zo liet hij er fijntjes aan toevoegen “ze moeten wél het verkeersreglement respecteren”. Dat is net hetzelfde als tegen een veertienjarige puber zeggen dat hij wat feller Fortnite moet spelen… maar ook goed moet studeren.

Goede bedoelingen geraken al te vaak ondergesneeuwd onder het gebrek aan spankracht van zij die aangesproken worden. De gevraagde assertiviteit wordt dan vaak verwisseld voor legitieme agressiviteit en verhoopte permissiviteit. De kans dat een agent je tegenhoudt als je op het voetpad rijdt of een lege plastiekfles weggooit lijkt even klein als de kans gepakt te worden voor het achteloos op de grond gooien van een sigarettenpeuk.

De vraag aan het individu om respect te tonen voor de medeburger en de natuur, vervelt al te vaak in de eis van het individu naar respect voor zijn of haar aberrant gedrag en exuberante keuzes. Op die manier verglijdt een stad in een soort zachte doch zelfdestructieve anarchie. Of de bende van de Botermarkt dit leuk vindt, weet ik niet. Het lijkt er op dat ze huiveren om enig gezag te etaleren. Gezag is immers zó “jaren dertig”