Vorig jaar deze tijd verbleven mijn vrouw en ik, voor onze zestigste verjaardag, in New York, the city that never sleeps. Eén jaar later en we zitten in ons kot, in het hart van een stad die zou moeten slapen maar dat spijtig genoeg niet doet. Of te weinig doet. Drukte in den Aldi, socializen op de Blekersdijk, gezellig weerzien op de Graslei en cafeetje spelen in Wondelgem.

Onze burgemeester haast zich, terecht, in zijn eigen bemoedigende en beladen stijl om de inwoners van zijn warme stad aan te sporen de regels te volgen. Wees blij dat wij hier slechts te maken hebben met de Muide en met Ekkergem en niet met Anderlecht of Kuregem. Maar misschien moeten we in Gent meer vrezen voor progressieve docenten communicatiewetenschappen dan voor derde generatie Vlamingen met migratie achtergrond.

Week zestien: een moeilijke, mogelijks dramatische week voor de tenoren van de Botermarkt. Er wordt deze week beslist over de Gentse feesten 2020. Alsof er nog móét beslist worden. Elke bezorgde burger weet nu al dat dit niet kan. We zullen al blij mogen zijn om rond de eenentwintigste juli oma en opa te mogen bezoeken in hun woonzorgcentrum. Laat staan dat we de binnenstad laten overspoelen door een leger ontremde hormonenbommen die na maanden drooglegging en social distancing het volks- en familiefeest veranderen in een oncontroleerbaar bacchanaal. Spaar uw pogingen om er een light versie van te maken. Zullen onze politiemensen aan de straatbarricades van de Steendam en de Rekelingestraat een triage maken en gezinnen met kinderen binnen laten en het hitsig schorem buiten. Dit kan een stad waar politieke correctheid en fatsoen op nummer één staan niet maken. Of academici van de UGent maken de burgemeester nog uit voor fascist. Geen Gentse feesten dan maar zeker?

Vanop mijn balkon kijk ik in de leegte van de stad. Enkel wandelaars, twee aan twee, netjes volgens de regels. Een ouder stel op hun elektrische fiets. Een modieus uitgedoste hipster op een veel te dure koersfiets. Gezinnetjes met kinderen, al dan niet in een fancy bakfiets van Urban Arrow. Een verliefd koppeltje, hand in hand. Hopelijk wonen ze onder hetzelfde dak.  Maar geen auto’s! Ik zou liegen: amper. Bussen, meestal lege, dat wel. En uiteraard de obligate flikkenauto’s. En een sporadische patser met open ramen en luide beats, cruisend door een leeg Gent.

Ik heb niet de gave van Greta Thunberg om CO2 te zien maar je snuift zo dat we langzaam opschuiven naar het ecologisch paradijs waar een deel, weliswaar een klein deel, van de bevolking naar streeft. Dat we daar een economisch kerkhof moeten bij nemen is voor hen slechts collateral damage, de overheid betaalt toch. Lagarde zal wel euro’s bijdrukken. Praten over de kankers die we met de LEZ mogelijks vermijden lijkt plots helemaal anders te klinken nu er tastbare doden vallen door corona. Als we ons niet meer mogen verplaatsen speelt het nog weinig rol of het met de fiets of met de salariswagen is. Thuiswerken als een verplichting lijkt met drie krijsende kinderen rond de tafel meteen minder uitnodigend dan als je het voor één dag in de week mag doen als de doetjes op school zitten. Ook ideologie is niet immuun voor een killervirus.

De exacte wetenschappers hebben hun rechtmatige plaats in de pikorde weer ingenomen: virologen, pneumologen en epidemiologen bepalen ons leven. De menswetenschappers en andere teensletsers zitten voorlopig in de covid wachtkamer. Of achter hun laptop om hun gedacht over de politiestaat te ventileren. Maar hun tijd komt terug. Binnen enkele maanden kunnen ze de dogmatische strijd weer opnemen en afrekenen met alles wat hen niet zint. Rest de  vraag of  hun publiek nog zal luisteren. Zullen globalistische wereldverbeteraars die een inleefreis bij de Oeigoeren prefereren boven een weekendje in de Vlaamse Ardennen en overtuigde boomknuffelaars die een lokaal bezoek aan de  Hevea brasiliensis stellen boven een bezoek aan de Carpinus betulus in de Voerstreek het pleit winnen. Of zullen ze teruggedreven worden naar de habitat waar alles begon, het achterafje van de parochiezaal of de mansardekamer van onthechte ideologen.

Misschien toch even de exacte wetenschappers volgen, zelfs Marc Van Ranst. Dus, beste Mathias, schrap de Gentse feesten van 2020. Echte Gentenaars zoals ik zullen er niet rouwig om zijn, daarvoor zien we onze stad en onze mensen té graag.

Vorige week vrijdag las ik over het fameuze burgerbudget het volgende in de Gentenaar, onze lokale Pravda:

In totaal verdeelt de Stad 6,25 miljoen euro over 25 Gentse wijken. Hoeveel elke wijk krijgt, kon schepen van Participatie Astrid De Bruycker (SP.A) vrijdag bij de voorstelling nog niet zeggen. “Elke wijk krijgt een substantieel budget. Voor de verdeling wordt rekening gehouden met het aantal bewoners en de aanwezigheid van kwetsbare groepen in de wijk.”

Het valt me op dat de verdeling van het budget in nevelen gehuld is. Wie wat krijgt zal vermoedelijk afhangen van de eed van trouw aan het Gentse regime, een groene geloofsbelijdenis en de absolute afwezigheid van Vlaamse accenten. Ik durf wedden dat een wandelend bos, ontsproten uit de verbeelding van een VB’er, er nooit was gekomen. Een Vlaamse-nationale vendelparade door de binnenstad evenmin. Kortom, wie het Grote Gelijk niet aanhangt, kan het wel schudden.

En wie kan er nu nog op tegen de immense hoogte van de moral highground van ons stadsbestuur? Wie zich keert tegen de lage emissiezone is de facto een voorstander van kanker. Wie vindt dat zijn auto zijn vrijheid is, wordt afgeschilderd als een zieke geest. Wie zich onveilig voelt door de aanwezigheid van mensen voor wie oorlog en vergelding de normaalste zaak van de wereld zijn, wordt weggezet als fascist. En wie zich vragen stelt bij het hoge patsergehalte van sommige medeburgers in opvallende en gepersonaliseerde zware Duitse luxeauto’s, wordt gebrandmerkt als een verzuurde, onverdraagzame witte man, ook al zijn het euro-3’s. De moral highground wordt stilaan een moral Himalaya. De machthebbers verzekeren zich subtiel van een verlengd verblijf in hun Shangri-La van eigen lof.

Het probleem van een leven op de eenzame hoogtes van die morele Himalaya is dat het deugsysteem wel eens topzwaar kan worden. Als de basis met een massale landslide de ivoren torens  onderuit haalt, zal de val  lang, hard en pijnlijk zijn.   Een fietshelm zal weinig soelaas brengen.

Nog een chance dat de Gentse binnenstad tijdens de vorige legislatuur verkeersvrij gemaakt werd. Er is voor het samenwerkingscollege nu plenty plaats om vechtend over straat te rollen zonder het risico door een vervuilende diesel overreden te worden. De mogelijke blauwe plekken veroorzaakt door een bakfiets zullen alvast minder erg zijn dan de hematomen van de welgemikte ideologische uppercuts die zowel vóór als achter de schermen worden uitgedeeld. De commentaren in de pers verraden een serieuze Mexican standoff van de zogenaamd gelijkgezinden. Na de battered wives, de battered coalition.

Als het kaviaarsocialisme nu nog vervangen wordt door een wereldvreemde vorm van veggie-socialisme, zullen de gepensioneerde arbeider en de gesyndiceerde poetsvrouw  snel de weg naar de extremen vinden. De nieuwe armen zullen er met open armen ontvangen worden. De manier waarop het stadsbestuur met zijn burgers omgaat, begint meer en meer op pestgedrag te lijken.  Een Gentse Stip It actie dringt zich op: iedereen vier stippen op de hand.

Als het zo verder gaat zal de lokale Vivaldi coalitie een nieuwe dwangburcht mogen bouwen zoals Keizer Karel in 1545 deed om de opstandige Gentenaars in toom te houden. De 2500 soldaten trokken toen het Spaans Kasteel  binnen en richtten hun kanonnen op de Gentse binnenstad. Iedereen die het niet eens was met de machthebbers zou het geweten hebben.  Binnenkort kunnen de dwingelanden van het Grote Gelijk van de Botermarkt samen met hun leger stadsambtenaren en werknemers van de talloze VZW’s en intern verzelfstandigde agentschappen, hun ideologische pijlen richten op de teleurgestelde  Gentenaars  die steeds minder het gevoel hebben dat hun verkozenen hen leiden,  maar steeds meer de zekerheid krijgen dat ze hen willen zien lijden.

Als de argeloze burger het fabeltje van het eco-paradijs begint te percipiëren  als een eerste teken van een soort groeneboordcriminaliteit, mogen we de komende vier jaren nog een boeiend kijkspel verwachten. Pierke Pierlala mag dan met pensioen zijn, de échte puppetmaster van Gent laat zijn burgemeester dagelijks een geforceerd toneeltje opvoeren met als thema “allemaal dikke vriendjes”. De  Gentenaars worden de gegijzelde toeschouwers van een soap vol opgeklopt voluntarisme en minachting voor het eigen volk.  In Gent reikt de moral high ground van de heersende klasse tot in de hemel,  als een soort toren van Babel, waar gutmenschen een kakafonie van politiek correcte statements debiteren over samenwerken, verbinden en delen. En aan de voet van die vierde stadstoren staan de gewone Gentenaars,  en trekken hun schouders op. Na het circulatieplan voelen ze de LEZ als een straffe Gods.  De oekaze van de Botermarkt is duidelijk, take it … or leave!  Wie het niet leuk vindt, kan opkrassen. Ik weet niet of ze in West-Vlaanderen een mondje Frans spreken maar de volgende uitdrukking moeten ze toch kennen: Quand tous les dégoûtés s’en vont, il ne reste que les dégoûtants.

Ik blijf nog wel even en leg extra inktbuisjes voor mijn vulpen klaar. Ik heb het gevoel dat ik voor 2025 nog wel wat columns bij elkaar zal kunnen pennen.

Het heeft iets meer dan één jaar geduurd: het samenwerkingscollege van de Botermarkt heeft de meest verbindende daad gedaan die verbinders kunnen doen,  namelijk een verbinding maken met de door hen meest verguisde groep Gentenaars. Dankzij hen kan de schepen van ondernemen, economie, handel en haven, dus van de dingen die écht geld opbrengen, in februari op inspiratietrip met VOKA naar het Beloofde Land.

En daar kennen ze wel iets van beloven: de beloftevolle Tech-ondernemingen schieten er als paddenstoelen uit de vruchtbare potgrond van Silicon Wadi. Met het Technion van Haïfa hebben ze daar een universiteit die de vergelijking aan kan met het Massachusetts Institute of Technology. De Medtech in Jeruzalem is van wereldniveau en de environmental and waste technology gooit er hoge ogen. Echt iets voor een zelfverklaarde Tech stad als Gent. En wat te zeggen van de Tel Avif Pride, een LGTBQ-festijn waar een homovriendelijke stad als Gent een punt kan aan zuigen.

Is er nu boel in de swingende Vivaldicoalitie? Only time will tell. Het is enkel nog wachten op de uitbreiding van het circulatieplan en de lage emissie zone naar de randgemeenten. De niet-groene, wèl donkerrode arbeiders en gepensioneerden  denken er het hunne van. Zelfs met een aangekondigd pensioen van duizend vijfhonderd euro kan men geen Citroën C-Zéro kopen. Zou nu ook in Gent de democratie van de wisselmeerderheden werken, ooit zo geprezen door de progressieve politici in het post-Zweedse tijdperk van federaal geklungel?

“Gent is wat we delen”, de slogan van het rood-groene kartel, kan nu geactualiseerd worden in “Gent is wat we verdelen”. Geforceerde liefde werkt niet, ook al wordt die overgoten door een allesoverheersend en dwingend eco-geloof.  Partnergeweld hebben we nog niet geconstateerd, maar de wittebroodsweken lijken voorbij. Swingen krijgt nu wel een heel bijzonder betekenis. Als de krenten uit de pap zijn, smaakt de Gentse bio-pap wat zurig. De caffé latte proeft terug naar banale koffie verkeerd en het wandelend bos zijn weer gewone  grote bloembakken met een boom in. Een droomhuwelijk is plots een schijnhuwelijk. Of wat een beetje heysa over een studiereis allemaal kan veroorzaken.

Je zal maar in het centrum van Gent wonen en een lekkende kraan of een verstopt toilet hebben. Geen enkele stielman ziet het zitten om de stad in te rijden om een noodlijdende burger te komen depanneren. Hij kan zich dan wel blauw betalen aan vergunningen, tijdelijke passen of GAS boetes, al dan niet wettelijk geïnd, maar welke welgestelde Gentenaar in zijn loft-met-zicht-op-de-torens of in zijn kindvriendelijk co-housing project zal zijn redder-in-nood met plezier extra betalen voor de mythe van de gezonde lucht. En zeker nu er nog een biomassacentrale op afvalhout door onze strot geduwd wordt.

Misschien kan het stadsbestuur deze hulpbehoevende binnenstedeling ter hulp snellen, net zoals ze gedaan hebben voor hun fietsende kameraden. Na de Fietsambassade wordt het tijd voor de Klusambassade. Een VZW, rijkelijk gesubsidieerd, en bemand vanuit de pool van politiek gelijkgezinden, om stappend en trappend de eerste nood te gaan lenigen. Budgetten zijn onbelangrijk, het geld staat goedkoop en deficit spending is het marsorder voor de komende 5 jaar. Na het VZW Lab van Troje en na VZW de Startersfabriek is het nu dus aan VZW de Klusambassade.

Een court-circuit? Per direct zal deze met gerecycleerde koperdraad duurzaam hersteld worden. Een verstopt toilet kan geen probleem meer zijn als de ruimdienst met elektrische step pollepel-gewijs uw beerput komt ruimen. Sleutel vergeten? De klusambassade spurt ter plaatse en zal met de hulp van een contractueel ingehuurde Antifa-kraker u opnieuw de toegang tot uw woning bezorgen. Ruit kapot? De glazenier zal de schade komen herstellen met lokaal en ambachtelijk geproduceerd vlakglas, aangesleurd met een eco-conforme bakfiets. Een verhuiske te doen? De VZW stuurt wel een bende onderbetaalde sjouwers met migratieachtergrond, die als volleerde sjerpa’s uw meubeltjes van de zevende verdieping naar beneden halen en opladen in een compleet CO2-neutrale steekkar.

Gent heeft binnenkort geen stielmannen meer nodig. Met een guerrillaleger trawanten, gerekruteerd uit het immense kluwen van Gentse IVA’s en VZW’s,  wordt onze lokale economie geruisloos vervangen door een groene planeconomie. Gent als uithangbord voor de Europese Green Deal. Von der Leyen en Timmermans zullen tevreden zijn.

In de stille periode na Nieuwjaar is het vaak genieten van de welkome rust. De obligate familiebezoeken zijn bijna achter de rug en het nieuwe werkjaar trekt zich maar traag op gang. Het is een tijd waar we wat inhaalwerk doen en eindelijk de boeken lezen die we lang gelden gekocht hebben maar waar we nooit verder geraakt zijn dan het bekijken van de achterflap. Het stapeltje ligt klaar naast de Eames zetel: “De Bourgondiërs” van Bart Van Loo, “Tegen de keer” van Joris-Karl Huysmans en “Hoera! De democratie is niet perfect” van een senior writer van De Morgen.

Op Deezer zoek ik hierbij wat rustgevende muziek. De fluitconcerten van Vivaldi in D-groot en van Mozart in G-groot lijken me wel wat. Toonaarden die levendigheid en vriendelijkheid vertolken, daar ben ik fan van. Vooral Vivaldi’s fluitconcert in D-groot, ook de Distelvink genoemd, laat ons wegdromen bij het gefluit van schattige vogeltjes in een bucolisch landschap, waar alles peis en vree is, een beetje zoals in Gent, quoi. In mijn zoektocht naar fluitconcerten kwam ik ook één van mijn jeugdidolen tegen, Georges Zamfir met “the lonely Sheperd”, een tearjerker eerste klas. Schoonheid en tristesse, gebald in enkele minuten muziek. Maar wat ik nog straffer vind, als het op fluiten aankomt, zijn de krachtige lippen en kaken van Roger Whittaker, die als geen ander melancholie en pracht kon vatten zoals in “the Irish whistler”.

Weet je, ik ben jaloers van de fluitkunsten van Whittaker. Fluiten is een kunst die we ons allen zouden moeten aanleren. Nee, niet voor in de Ghelamco Arena, we hebben er dit jaar weinig reden toe,  maar misschien om af en toe ons ongenoegen te tonen over wat de verkozenen van het volk hun kiezers aandoen.

Dus allen naar Youtube en oefenen met “the Irish Whistler”, “the Mexican Whistler” of “the Finnish Whistler”. Whittaker had een hele atlas whistlers. In het hyperdiverse Gent vinden we alvast Ieren, Mexicanen en Finnen genoeg voor een fluitconcert.

We hebben nog tot 12 januari om te oefenen.

Zalig en gelukkig 2020. En welkom in de Lage Emissie Zone. Gent springt in de bres voor zuivere lucht, en dat al sinds onze mobiliteitspaus zijn persoonlijke Sancta Sedes Viridis stevig bezet houdt. Dat de luchtwegen voor de Gentenaars de belangrijkste wegen zijn wisten we al sinds Daniël Termont burgemeester was. Dat hij voor die uitspraak uitgefloten werd tijdens de nieuwjaarsreceptie is een fait divers. Na het circulatieplan zal de LEZ de Gentse pneumologen op de rand van het faillissement brengen. Gelukkig voor hen zijn er nog de talrijke vapers en wietrokers die hun eigen longfibrose nu al aan het klaar stomen zijn.

Wij moeten met zijn allen op de fiets, tenzij we voor onze oude stinkdiesels betalen om toegang tot het eco-paradijs tussen Schelde en Leie te krijgen. Zolang de hongerige stadskas gespijsd wordt knijpt men de groene oogleden dicht om alles door een roze bril te kunnen zien. Wedden dat de LEZ in 2020 een belangrijke prijs wint. Mark my words. De lobbymachine draait al overuren. De Gentse trofeeënkast is onverzadigbaar.

In Rotterdam is de LEZ ondertussen afgeschaft maar daar zullen ze dwalen, althans volgens de Groot Gelijkers van de Gentse meerderheid, niettegenstaande daar een zekere Ahmed Aboutaleb, een rode broeder van Termont en Coddens, burgemeester is. Het beperkt aantoonbare resultaat legitimeerde blijkbaar  onvoldoende de disproportionele maatregelen, een Groenlinkse wethouder voor milieu ten spijt.  Ze zullen het niet graag horen op het secretariaat van Groen Gent.

Maar de Gentenaar mag, nee, moét gerust zijn: de LEZ is here to stay. Als de metingen zouden tegenvallen zoals in Rotterdam zullen de gepubliceerde rapporten bijzonder meevallen. De geïnstitutionaliseerde desinformatie zal pers en publiek wel voeden met succesverhalen en hoera-berichten. Het is aan de pers om door het parfum van eigen lof de stank van de realiteit te herkennen.

Ondertussen verwelkomen de gewone Gentenaars iedereen in de échte Gentse LEZ, de Lage Eigen-lof Zone.

Ik spring even op de politiek correcte stadstram van het fatsoen, iets wat mijn lezers misschien verwonderlijk zullen vinden, maar om eens een wit voetje te halen bij het stadsbestuur poneer ik hier voluit én met overtuiging dat de uitspraken van Jeff Hoeyberghs beneden alle peil waren. Wat hij zei over de moderne Westerse vrouw kan niet door de beugel. Totaal niet! Hij mag dat gewoon weg niet zeggen hoewel ik een bleekblauw vermoeden heb  dat sommige mannen wél iets dergelijks mogen zeggen als het over een niet-Westerse moderne vrouw gaat. Maar soit, de rector heeft hierdoor het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond eindelijk kunnen kaltstellen waarmee de social justice warriors, de leden van Campagne Rosa, rebellion extinction adepten en de volgelingen van de heilige Greta wellicht genoegen kunnen nemen. Mission accomplished. Over vrije de vrije meningsuiting hebben we het later.

Van bleekblauw gesproken, de laatste peiling van VTM nieuws, Het Laatste Nieuws, RTL en Le Soir geeft aan dat de Open VLD ook beneden alle peil gezakt is, zeker als we aannemen dat dat peil 10% is.  Ik weet niet of de Reichstag–uitspraken van de minister van samenleven, de paarsgroene fantasmen van de Gentse burgemeester of de 16-geilheid van de liberale voorzitster er iets mee te zien hebben maar de openheid van de Open VLD lijkt meer en meer  de vorm aan te nemen van een vergiet. Het donkerblauw van weleer is verbleekt tot een flets bleekblauw en leeft enkel nog in de geesten van échte liberalen. Zelfverklaarde orakels zoals Dirk Verhofstadt, mogen dan beweren de enige échte liberale  waarheid in pacht te hebben, de aanhoorders hebben duidelijk oordoppen ingestoken. De keuze van de blauwe ivoren-toren-intellectuelen is duidelijk: voortdoen, zoals de voorzitster liet optekenen in de krant, en de eigen liberale lijn blijven volgen… tot onder de kiesdrempel, of herbronnen.  Nu ja, na de voorzittersverkiezingen van 2004 waar Jean Marie Dedecker de stemmentelling verloor, heeft het Vlaamse liberalisme zich begeven op een  slippery slope, richting beneden alle peil.

Wie er ook beneden alle peil zal terecht komen zijn de gewetenloze, hardvochtige en klimaatontkennende  Vlamingen indien ze niet hun hele hebben en houden zullen offeren aan de Europese klimaatmolochen, Frans Timmermans op kop. De UGent tekende op hun gebouwen zelfs het peil dat de Noordzee zal bereiken als we niets doen. Leidt onze Alma Mater dan geen briljante bouwkundige ingenieurs meer op die ons die ellende zouden kunnen besparen, of moeten de ingenieursstudenten van de Plateau zich nu meer bezighouden met protesteren tegen het KVHV dan plannen tekenen om ons te behoeden tegen het stijgend waterpeil?  De Nederlanders hebben het al een hele tijd uitgehouden tegen het stijgend zeeniveau. En ook zij leven al eeuwen beneden alle peil. Dat van de Noordzee.

Ik vind dat één van de grootste kutzinnen die er bestaan. Ik hoor het elk jaar op TV, de Sint die na een lange tocht uit Spanje aanmeert en voor de microfoon declameert dat er dit jaar… géén stoute kinderen zijn. Ik weet niet of dergelijke idiote uitspraak op bevel van de lokale burgemeester is, kwestie van kwetsbare ettertjes niet te viseren, of dat het een standaardzin is uit een politiek correcte hemel. Er zijn andere hemels waar kindjes straffen wel een gangbare praktijk is.

Het kan ook zijn dat Sinterklaas lijdt aan een beginnende vorm van amnesie want bij een kleine rondvraag bij jonge ouders hoor ik andere geluiden. Wie kent er de pesterijen en de billenknijperijen op de achterbank van de auto niet? In een bakfiets zal dat uiteraard niet bestaan.  Nooit eens een broertje de poppen van zus weten molesteren? Of een zusje de schenen van grote broer blauw stampen? Zou ik de enige zijn die ooit een etter-peuter aan de kassa van de Carrefour op de grond zag liggen spartelen, colèrig omdat hij van mamma geen snoep kreeg die altijd heel strategisch in de buurt van de kassa hangt. Wiens kind kwam al niet eens thuis, wenend,  omdat een kameraadje hem gezegd dat zijn moeder een hoer is. Of je zal maar één van die 144 kleuters in huis hebben die échte misdrijven plegen. Of een puber die het zwembad Rozenbroeken niet meer binnen mag…

Straffen is stigmatiseren en dat is uit den boze. Daarom is stout zijn geherdefinieerd. Stoer zijn is het nieuwe stout zijn. Het is nu meer het bewust zijn van eigenwaarde, een deel van een leerproces van toekomstige wereldverbeteraars, een expressie van een specifieke cultuur, een teken van gezonde assertiviteit of een pre-puberale vorm van progressief liberalisme. Om de extreme vormen van stout zijn niet met de vinger te moeten wijzen bestaat stout zijn gewoon niet, behalve als een blond kindje makak zegt tegen zijn donker vriendje.  De Gentse schepen van onderwijs zette dit ooit eens dik in de verf in een filmpje. Dus behalve enkele uitzonderingen die wèl gestigmatiseerd mogen worden,  is stout zijn dood en begraven, net zoals het woord allochtoon.

En daarom zijn er dus géén stoute kinderen, althans volgens de Sint.

Laatst bezocht ik het natuurreservaat Bourgoyen. Ik was er nog nooit geweest, ik moet dat ootmoedig toegeven. Maar ik ben niet zo into nature, ik ben een eerder een stadsmens. Kasseien, kerktorens, zelf tramsporen zijn meer mijn biotoop. Ik geraakte er in gesprek met een jonge ornithologe. Deze zeer boeiende jongedame wist mij iets te vertellen dat de toekomst van het natuurgebied wel eens zou kunnen bepalen. Alleen, ze had schrik om haar ontdekking te onthullen uit vrees dat de subsidies voor haar onderzoek zouden worden teruggeschroefd. Toen ik haar terloops vertelde dat ik af en toe in de pen kroop als het over Gent gaat, vroeg ze me haar verhaal te doen. Incognito wel te verstaan. Bij deze noem ik haar, puur fictief en zonder enige op toeval berustende gelijkenis met bestaande personen, Sophie.

Sophie ontdekte een nieuwe vogelsoort die enkel in de Gentse Bourgoyen voorkomt, de Blauwe Wauwel. Het is een vogel die zich graag ophoudt met de Groene Knipeend en de Rosse Krulpatreel. Als hij zich in hun broedgebied bevindt hoor je hem niet en laat hij zich overstemmen door deze twee populaire vogels. Het hele gebied van de Bourgoyen-Ossemeersen wordt er trouwens door gedomineerd. De andere vogels worden verplicht zich aan te passen aan de levenswijze van de Knipeend en de Krulpatreel. Vluchtpatronen van broed- en trekvogels zijn sinds enkele jaren merkelijk ingeperkt geworden. Sommige vijvers zijn zelfs verboden terrein en over bepaalde beekjes mag helemaal niet meer gevlogen worden. Lokale vogelsoorten worden verplicht het gekwetter van exotische trekvogels aan te leren zodat deze zich thuis zouden voelen in het Gentse natuurgebied. De Blauwe Wauwel vindt dat allemaal best.

Maar eens uit de invloedssfeer van de twee dominante vogels hoor je zijn stem duidelijker. Het geluid is prominent aanwezig en zeer herkenbaar  maar Sophie heeft de betekenis nog niet kunnen ontcijferen. De uitgestoten keelklanken zijn vaak het zelfde en lijken met elkaar weinig verband te houden. Ter vergelijking bestudeert zij nu het geregistreerde gezang van een genetisch sterk verwante, doch uitgestorven inheemse vogel, de Grote Grijze Willy. Tot op heden heeft ze geen overeenstemming gevonden. Er zijn wel gelijkenissen met de Paarsgroene Spleetbek, zeker in wat betreft het beschadigen van het eigen broedgebied maar daar is nog meer onderzoek voor nodig.

Na de vraag  van Sophie  om haar verhaal hier neer te pennen is mij de link tussen de beschrijving van de Blauwe Wauwel en mijn columns over Gent niet zo duidelijk, maar misschien zal de lezer dit beter kunnen ontdekken.