Ik zou me vrolijk kunnen maken over de hele heisa rond Aaron Berger, maar dat doe ik niet. Ik heb respect voor mensen met onbegrijpelijke levenswijzen maar verder niemand kwaad doen en voldoen aan hun burgerplichten, voor mensen die begrijpen dat ze hun aberrante visies niet aan de buren hoeven op te dringen en die de noodzaak niet voelen om verdedigd te worden door  een meute menswetenschapper die er een sport van maken om elke al dan niet gefingeerde minderheid door dik en dun te verdedigen.

Ik zou me ook vrolijk kunnen maken over meester voetschieter Kris Peeters, ooit voorvechter van de zelfstandige ondernemer maar nu frontstrijder in de loopgraven van de moribunde Antwerpse CD&V, rijp voor hun persoonlijke Untergang nu blijkt uit de laatste peilingen dat ze nog amper 2 % haalt in de Koekestad. Maar ik ga me ook over Kris niet vrolijk maken. Vrolijkheid en Kris Peeters gaan niet echt samen, wat me naadloos brengt bij het vrolijke politieke Antwerpse project Samen. Het geesteskind van de progressieve Sinjoren die hiermee dachten De Wever met de grove borstel van het Schoon Verdiep te kunnen verjagen, is ondertussen ter ziele gegaan. Hun Untergang lag meer bij de strapatsen van sos-tegen-wil-en-dank Tom Meeuws, die zoals vaak bij de sociaaldemocraten het geval is, zich bezondigde aan de aanraking van de kapitalistische begeerte van geld en vastgoed. Nu hij vandaag door de partijleden bevestigd is als runner-up van onafhankelijk en partijkaartloze boegbeeld Beels, zal hij al even hard zijn best mogen doen als Kris. De peiling van 10% voor de socialisten lijkt me na vandaag zelfs wat té hoog gegrepen,  dit in tegenstelling tot de resultaten van de Gentse socialisten in de Arteveldestad waar de Gentse Tom sneller dan zijn eigen schaduw van het toneel verdween, tot grote opluchting van onze burgemeester en diens huidige poulain die het in de peilingen nog steeds behoorlijk blijven doen.

Maar zoals politici zeggen: het is maar een peiling. Niets om ons vrolijk over te maken dus. Toch las ik deze week op ‘t internet dat op het kopstukkendebat van de faculteit politieke en sociale wetenschappen in Gent, de socialistische kopman, de poulain dus, en de groene kopvrouw als beste uit de stemming kwamen. Toen ik me daar licht vrolijk over maakte  kreeg ik een twitter-repliek van de immer sympathieke Elke Decruynaere, waarin ze tweette dat net daaruit bleek dat deze studenten goed geïnformeerd waren. Persoonlijk vond ik het eerder geïndoctrineerd, maar soit. Weg vrolijkheid… tot ik las dat uit een enquête van het Neutraal Syndicaat van Zelfstandigen bleek dat slechts 4% van de ondernemers en zelfstandigen voor Elke’s partij zullen stemmen. Slecht geïnformeerd deze keer, Elke? Nu pas maak ik mij écht vrolijk. In januari 2016 bazuinde Groen-voorzitster Almaci uit volle borst uit dat Groen dé KMO-partij par excellence  zou worden. Misschien bedoelde ze eerder de partij van de barista’s, de zelfstandige fietskoeriers, de personal coaches en de uitbaters van tweedehandswinkels. Ik laat het in het midden. De economische impact op het bruto binnenlands product van de groene  KMO’ers laat ik ook in het midden. Iedereen is koning in zijn eigen koninkrijk.

Wie er zeker koning is in zijn eigen koninkrijk is onze commandante  én burgervader Daniel Termont. De koning van Gent heeft zelfs beslist dat de fameuze 1-mei stoet, het jaarlijks collectief orgasme van links, nu Gentfest zal heten.  Het wordt een festijn waar artiesten en andere extroverte pleitbezorgers van een progressieve maatschappij de Gentse bevolking zal verblijden en iedereen in het rood gekleed zal gaan. Van de  niet-socialisten wordt verwacht dat zij zich die éne dag terug trekken achter de Moervaart. Gent is op 1 mei van de roden.  Zoveel is duidelijk. Of Groen zich zal tooien in scharlaken of karmijn is mij nog de vraag maar de aanlokkelijkheid van nog een extra rondje aan de vetpotten van de stad zitten, zal het groene geweten vlotjes doen verweken. De bakfiets zal heersen, al moeten ze zich tooien ze zich in de kleur van het kameradenbloed.

Op 1 mei trek ik er wijselijk onderuit. Misschien wel een bezoekje aan de zoo van Antwerpen brengen. Wie weet kan ik er Aaron Berger nog troosten. En hem wat opvrolijken.

Een kleine wandeling door het doordeweeks veel te rustige Gentse  stadscentrum is vaak een hoog risico voor mensen met een zwak hart. Op de meest onverwachte momenten springen hyperkinetische jongeren, vaak met rastakapsel of enig ijzerwerk door lip, neus of wenkbrauw u voor de voeten. Beleefd zijn ze wel. Ze verwelkomen u meestal met een ingestudeerde commerciële glimlach en een standaard opener als “u ziet er goed uit vandaag” of “ik ben op zoek naar twee tortelduifjes en ik denk dat ik ze gevonden heb!” Dat het tortelen in mijn geval zo’n 35 jaar geleden actueel was,  zal deze jongeling in zijn jointjes-roes niet opgemerkt hebben. Ik denk dat ze met dergelijke onzin de verbouwereerde toehoorder midden op de Korenmarkt willen verlammen, zoals een spin het insect in haar web, om ze vervolgens te injecteren met sluipende onzin waarmee ze hopen uw NGO-weerstand langzamerhand te slopen en uw geweten de overhand te laten nemen. Dat ze mijn kennis van de balansstructuren en de resultatenrekeningen van de verenigingen voor wie ze propaganda maken onderschatten, kan ik hen niet kwalijk nemen. Hun onschuldige gedrevenheid is mooi om zien. Ontroerend zelfs. En ook een beetje triest, het ware leven zal nog pijn doen. Maar een knap toneel, dat wel.

Een even knap toneel is dàt tijdens het weekend op de Graslei. Het heerlijke Kumbaya moment van de Vlaamse jeugd die komt genieten van de rijke Gentse geschiedenis en de progressieve ambiance. In de rug beschermd door het sinds 2016 afgebachte huis van de Vrije Schippers, verlangen ze naar de vrije liefde en de nabijheid van een vuilbak, beiden blijkbaar onbereikbaar. Dan maar rug aan rug zitten, of voetje vrijen en de kartonnen doosjes van een Amerikaanse hamburgerketen samen met de bekertjes van één of andere eerlijke koffie in de Leie kieperen.  De vuilbak stond te ver, zoveel is duidelijk. Ivago staat nog een aantal zware weekends te wachten, behalve tussen 5 en 8 juli, want dan zitten alle vervuilende youngsters op Rock Werchter. Dat is dan tijdelijk het probleem van burgemeester Dirk Claes en niet van Daniël Termont.

Onze geliefde burgemeester heeft, buiten het stort in de middeleeuwse Gentse haven, andere problemen, behalve dan volgens hemzelf. Tom, de zondebok van Publipart is verdwenen in de anonimiteit van Zorgnet-Icuro, Optima is failliet, Jeroen is bijna gepluimd en zwijgt,  en de Blauwe Torens staan toch maar schoon te blinken. Wie wou er nu torens van 25 meter? En als er over problemen wordt gesproken komen ze toch maar van het Laatste Nieuws. Een uitspraak van  onze burgervader  waar Jan Segers duidelijk niet vrolijk van wordt. Je kan natuurlijk niet alle gazetten in je zak hebben. Ik ben op tijd geswitcht van de правда из Гента  naar HLN.

Nu nog een proceske voeren tegen de auteur van “de Illegale Ghelamco Arena” en hem  10.000 euro aftroggelen (advocaten koste geld, moet je weten), maar ook dàt is geen probleem. Bah nee, nu kan tot 14 oktober alles verdwijnen achter het schaamlapje van “het geheim van het gerechtelijk onderzoek”. In de vochtige kamer is veel bespreekbaar. Ook de oppositie is blijkbaar niet in staat een majeur probleem aan te kaarten en de burgerbewegingen overleggen nog steeds of ze de handschoen zullen opnemen. Het circulatieplan is door de uitvinders ervan al meerdere keren heilig verklaard, en als er al iets aan schort  is het steevast de schuld van De Lijn, het barbaarse werktuig van hun politieke nemesis.  Als KAA Gent nu nog stunt en kampioen wordt krijgt onze burgemeester zowaar nog een standbeeld en kan Rudy Coddens in een zetel naar de eindstreep gepiloteerd worden. Nee, er zijn duidelijk geen problemen in Gent.

Het is een traditie in de katholieke kerk dat op de zaterdag voor Pasen geen klokken luiden. De kerktorens zwijgen, de stad blijft stil,  geen gezeur, geen verontwaardiging. Stilte. En aangezien een andere traditie wil dat ik elke zaterdag een stukje schrijf over Gent en meer beloof ik dat je vandaag enkel positieve zaken zal lezen.

De Fietsembassade, het vehikel par excellence van onze Gentse mobiliteitspaus, gaat  automaten installeren waar je, in hoge nood,  fietslichtjes en andere fietsapplicaties kan aanschaffen. Dit is waarlijk een positieve zaak. De stad maakt alvast 400.000 euro subsidie vrij voor dit experiment. Of dit bovenop de geschatte exploitatie-, investering- en loonsubsidie van 900.000 euro voor 2017, 1.160.000 euro voor 2018 en 1.120.000 euro voor 2019 komt , is niet helemaal duidelijk.

Wat er concreet in de automaat te koop zal zijn, en tegen welke prijs, is ook nog niet duidelijk. “Winst maken is niet de bedoeling”, zegt schepen Filip Watteeuw in de Gentenaar. “We gaan niet concurreren met de fietssector. Het zullen marktconforme prijzen zijn”. Dàt vind ik nu een minder positieve zaak, ook al is het stille zaterdag. Dat de Bende van de Botermarkt geen kaas gegeten heeft van de alledaagse, reële economie en enkel winstgevende creaturen kan produceren met juridische acrobatieën waarvan ze op de Caymaneilanden enkel kunnen dromen, wisten we al. Maar dat “het zullen marktconforme prijzen zijn” en “winst maken is niet de bedoeling” in één zin staan, belooft weinig goeds voor de economische toekomst van onze geliefde stad.

Komt daar nog bij dat de progressievelingen van Team Gent een lokale Gentse munt willen lanceren. Volledig legaal, volgens de verdedigers van het idee die de Bristol Pound en de LimbU als paradepaardjes naar voren schuiven. Tijdens de volgende legislatuur willen ze alvast 2,5 miljoen euro’s aan stadsmunten op de bevolking loslaten. Benieuwd of dat op de hele bevolking is of enkel op de aanbidders van Gentse droombrigade die elke terugschroeving van de moderniteit met  een vreugdedansje en een bloemenkransje verwelkomen.

Er zal vermoedelijk nog maar eens een VZW’tje opgericht worden, bevolkt met aanhangers van de groene eredienst, die het legioen digitale ondernemers dat Gent rijk is, zal moeten overtuigen om terug te keren naar de analoge wereld van kraaltjes en spiegeltjes. Misschien kunnen ze het Lab van Troje terug tot leven wekken. Op 31 december 2017 zou het zijn opgedoekt met een pak centen op de rekening. Dat betekent alvast een fikse besparing op subsidies.

Nu moet je weten dat dergelijke fratsen met lokale munten in het verleden vooral aangewend werden om lokale ideologische overheidsprojecten te stimuleren. De stadboerderijen, tweedehandswinkels, eerlijke koffieshops en deeleconomie-zaken zullen floreren. Centen in de stad houden klinkt wel heel protectionistisch. Het lijkt of Team Gent gekozen heeft voor het polis-centrisme, of eigen stad eerst, een begrip dat wel heel ver af staat van het klassiek progressief “de wereld is een dorp”-idee.  Je zal volgend jaar maar een elektrozaak hebben met geïmporteerde Aziatische breedbeeldschermtelevisies of teppan-platen.

Wat de groenteboer zal doen met de winst op de biotomaten die hij bij een of andere Gentse dakplantage heeft aangekocht, heaven knows.  Belasting op toegevoegde waarde? Even vragen aan de BBI. Maar aangezien winst maken nooit de bedoeling is bij de Gentse bestuurders zal er van toegevoegde waarde weinig sprake zijn. Misschien is het wel een opstapje of een achterpoortje naar een welig tierende zwarte economie. In Borgerhout (en wie zit daar in de districtsraad?) blijken ze er alles van te kennen, alhoewel de politiek correcte commentatoren mij proberen te overtuigen dat dit larie en apekool is.

Hoe gaan we de nieuwe munt trouwens noemen? Geen idee? De Ganda, of het West-Vlaams Rostje? Er zal nog veel water door de Leie moeten vloeien vooraleer de ecologische heilstaat Gent is zijn greep heeft. Ik heb horen waaien dat de tegenstanders zelfs bereid zouden zijn hiervoor de Leie af te dammen. Maar dat houden we nog even stil… het is trouwens stille zaterdag.

Aan de Botermarkt worden ze stilletjes aan ongerust.  De Halfvastenfoor ligt er desolaat bij. De Triomfante blijft steken bij de enige naam waar de Gentenaars blijkbaar voor kiezen: Anonymous. Aan het aantal mensen die de stad mailden met de toelating hun naam te projecteren, schat ik dat For Whom II wel eens op 1 mei écht van start kan gaan. Vermoedelijk met Anseele. Geen vers brood en spelen meer, én de verkiezingen komen eraan. Paniek.  Er gauw nog een foodtruck festivalletje tussen gooien. Die hipsters moeten ook leven.

Het is dan bang aftellen naar the next big thing en dat zijn de Gentse Feesten. Om de bevolking te paaien werden de eerste grote namen al bekend gemaakt. Niet toevallig voor Boomtown, het ecologisch festival op de Kouter. U leest het goed E-CO-LO-GISCH festival. Denkt de Gentse GrootGelijker nu werkelijk dat de muziek- en drankliefhebber die afzakt naar de Kouter om zeg maar ’t Hof van Commerce -‘t goat u ginne zak an – te zien een welgemeende reet geeft om dat eco-gedoe. Is de kots tegen de gevel van de Handelsbeurs dan ook eco? Wordt de maag van menig Gentse Feesten bezoeker op een ecologische manier leeggepompt? Misschien is het predikaat eco wel eens de blikopener van het ijzeren hart van één of andere groene schepen die vergunningen uitdeelt aan de meest volgzame leerlingen van de klas. Joost mag het weten, of Jeroen.

Zouden ze rode leerlingen van de klas dan ook zo volgzaam zijn? Ik las dat Gent resoluut gaat voor eigen daklozen eerst. Deckmyn in extase. Groen in zak en as. Tumult in Team Gent. Ik begrijp Coddens wel. De daklozen van pakweg Wetteren en Lochristi gaan geen stemmen opleveren voor de verdedigers van het proletariaat. Het proletariaat is enkel nuttig als het iets oplevert, al zijn het stemmen.

Niet getreurd, de stad kan zich na de tegenvallende Halfvastenfoor optrekken aan de opening van de Kouterdreef. Een poepchique allée met topmerken. Een winkeloase voor SUV-rijdende bezoekers uit Sint- Martens-Latem, mét parkeervouchers, rijkelijk aangeboden door de daar gevestigde exclusieve shops. Zou het eco-sausje van Juttu bij de groene Gentse goeroes de doorslag gegeven hebben om zich daar te mogen vestigen? No green, no seen. De luxe-eclairs en de delicatessen van Cru zijn gewetensproof voor progressieve bestuurders. Zolang je ze met de fiets kan afhalen is alles toppi.

Wie meer de platte leute zoekt zakt beter bij nacht af naar de Overpoort. Blijkt één van de meeste succesvolle uitgangsbuurten van België te zijn. Zelfs bekende Oostendenaars laten daar al graag eens een vuistje zien. De tijd dat we daar gingen om te tapbiljarten of te kickeren is al lang voorbij. Nu ga je meer voor de fancy gin-tonics en de designerdrugs. Een groot probleem volgens de burgemeester. En hij ziet het probleem dichter komen. Spijtig genoeg is dat het enige probleem dat hij ziet dichter komen.  De andere worden verdronken in de goednieuwsshow in aanloop naar oktober 2018. En zoals het de Bende van de Botermarkt betaamt ligt het probleem altijd bij de andere. Het is de horeca die niet meewerkt. Als de troepen van korpschef Rasschaert binnen vallen schalt The Sound of da Police door de boxen. Weg drugs. Omzet gevrijwaard. Voor wie nog een pintje? Als de burgemeester niet oplet wordt het voor zijn kornuiten in oktober The Sound of Silence.

Ik zat deze middag nog in mijn favoriet restaurantje, in de schaduw van het Belfort,  te genieten van het maandmenu, surtoe van de asperges à la flamande. Beestig lekker. De bezoekers sakkerden over hoe Gent dood gaat, feesten en cultuur ten spijt. Gand la Morte. De spirit is verdwenen, deels weg gepekeld in het West-Vlaamse zeezout, deels opgelost in een culturele droomwereld. Jacob van Artevelde , Jan Yoens of Jan Borluut, staan ze nog op? Het enige dat nog recht staat zijn de torens van Gent. Geschiedenis gebeiteld in Doornikse steen. Hoelang nog voor deze bezwijken?  De heiligenbeelden van de kathedraal zijn al lang verdwenen maar ik zie de Bende nog het gebeier van de klokken verbieden. Het woord allochtoon is al lang naar de kerkers van de vergetelheid en de schaamte verbannen, het woord autochtoon zijn ze gelukkig vergeten. Tijd dat die Gentenaars opstaan, ook al zijn het geen Jacob of Jan.

Een hoesje voor mijn gsm: 14,95 € op in internet, 28,99 € in de winkel. De keuze is toch gauw gemaakt. Hiervoor spring je niet in je auto om naar de winkel in Gent te rijden, laat staan of je daar nog zin in hebt. Zelfs met een euro minder voor de parking lijkt de lokroep van de stad steeds verder af. De sirenenzang van de online winkels klinkt des te luider. En het is simpel: bestellen, betalen en op één of andere manier krijg je het aan huis geleverd. Aan huis geleverd! Je moet je kot niet meer uit! De auto mag verder oproesten in de garage. Het sushi assortiment komt vanavond met de fiets. De ecologisten van Groen krijgen een collectief orgasme. De burger blijft thuis, de diesel zwijgt. Weer wat extra plaats voor de tweewieler.

Tenzij deze omvergereden wordt door een witte bestelwagen. Op weg naar een klant, met een leuk GSM hoesje. Of op terugweg, het hoesje was toch niet zo leuk. Of overhoop gereden door een witte bestelwagen, rechtstreeks uit Polen, met bouwmaterialen. Goedkoop aangekocht op het internet. Wie wil nu tweemaal zoveel betalen voor een doos siliconen of een betonmolen? Enfin, de overtuigde burger laat zijn wagen staan maar stuurt een anonieme armada de weg op. Voor zijn comfort. En voor zijn geweten. We kennen de talloze chauffeurs niet die als moderne slaven onze consumentengrillen voldoen. We kennen de dwangarbeiders van de fiets niet die onze pizza brengen. We willen ze niet kennen, slecht voor het geweten. Dat ze onderbetaald worden, onbeschermd zijn, 100 uren per week op weg zijn, allemaal geen issue. Het is de moderne tijd, stommerik. En we gaan er in mee.

We zijn allemaal sociaal geëngageerd, denken groen en koesteren de nieuwkomers. Maar met de onopvallende Polen in hun camionettes en de onbekende fietsers met de vierkante box op de rug, daar haal je geen krantenkoppen mee. Blijkbaar kunnen sommigen racisme van ver ruiken, maar voor de dieselgeur en het zweet die we van nabij te ruiken krijgen, wanneer onze e-bestelling wordt afgeleverd, blijft onze neus verstopt. Selectiviteit van het progressief intellectualisme.

Het zou flauw zijn de recentste communicatie over het mobiliteitsplan van het Opperste Directorium van Mobiliteit van de stad Gent onder de loep te nemen en na één dag al enige commentaar te geven. Je bent er op voorhand aan voor de moeite. De Bende van de Botermarkt publiceerde in totaal zo’n 627 bladzijden al dan niet wetenschappelijke bevindingen om aan te tonen dat ze uiteindelijk tóch goed bezig zijn. Gisteren waren onze burgervader en zijn blauwe ex-Dauphin echter  in geen mijlen te bespeuren. Bij deze laatste klopte dat ook want hij zat in Canada. Hij had het twittergewijs wel over be-sturen en bij-sturen, hopelijk kon de piloot van Air-Canada die hem terugvloog dat ook. Zijn huidige rode Dauphin, Rudy Coddens reageerde gelukkig niet met de dooddoener van de luchtwegen (hij wil duidelijk niet uitgefloten worden) maar met een gevatte tweet dat hij het leuk vindt dat Unizo de aanpassingen waardeert. Ondernemers zijn volgens Coddens belangrijk voor onze stad omdat ze voor tewerkstelling en welvaart zorgen. De mobiliteitspaus hield het bij twee tweetjes over een andere mobiliteit en de luchtkwaliteit. Zo zie je maar waar de prioriteiten liggen. De tijd dat Meyrem Almaci haar partij Groen voorstelde als een partij van ondernemers ligt zo te zien al een tijdje achter ons.

De evaluatie van het parkeerplan (206 blz.), de evaluatie van het circulatieplan (195 blz.) en de bevraging omtrent het circulatieplan door Ipsos  (155 blz.) tonen aan dat de Bende het wel érg wetenschappelijk aanpakt. Zodanig wetenschappelijk dat elke commentaar hierop enkel de commentator kan opzadelen met ondraaglijke schaamte. Schaamte is trouwens het meest extreme wapen waarmee je de tegenstander op een niet agressieve of non-invasieve manier te lijf kunt gaan. Het scheept de criticaster op met een onaangename psychosociale emotie ten aanzien van het afwijken van de normen van anderen, in dit geval de normen van de Bende. Als je het eens bent is alles olé-olé, als je het niet eens bent kan je maar beter in een hoekje kruipen en u rotslecht gaan voelen.

Misschien moeten ze op de Botermarkt wel eens gaan inzien dat je een stad met mensen van vlees en bloed, met emoties, met irrationele gedachtenkronkels en horresco referens afwijkende meningen, niet om de oren moet slaan met wetenschap om je Groot Gelijk te staven, maar met empathie en openheid moet overtuigen het bestuur te volgen. Uit de tweets kan ik aflezen dat Coddens daar al iets beter in slaagt.  Jubelen om 55 % mag best na verkiezingen, maar niet na een bevraging. In een democratie kan je 45 % botweg uitsluiten en naar de vergeetput van de oppositie verbannen, in een tevredenheidsenquête blijven de 45 % ontevredenen nog steeds ontevreden. Morrelen in de marge zal daar niet veel aan veranderen.

Wetenschap is voor de universitaire instellingen en daar hebben we er al genoeg van in Gent. Misschien denken de slimme heren en dames van het stadsbestuur dat elke Gentenaar een hoger opgeleide is met een verzameling banaba’s en manama’s die door urbanisten, ruimtelijke planners, gender- en diversiteitsspecialisten, doctors in conflictbeheersing en ontwikkelingsstudies, gemakkelijk overtuigd kunnen worden met data visualisatie, lineaire regressie en  variantieanalyse. Maar ik vrees dat Mariette van het wassalon, Willy van het café om de hoek, Brahim van de groentewinkel of Allesandro van de Italiaan niet veel zullen snappen van de hoog geleerde argumentatie van rabiate betweters. Ik vrees zelfs dat ze de argumentatie niet eens zullen lezen. Ze zullen enkel horen zeggen dat er 13 aanpassingen aan het circulatieplan komen. En dat de parkeertarieven gaan dalen, met maximaal 2,5 euro per dag. Daarmee kan je al eens een pizza quattro stagioni bestellen in plaats van een margherita.

Twee en een halve euro! Ik kan me voorstellen dat Mathias bij zijn thuiskomst uit Canada in de grond zal zakken, van schaamte.

Vrijdag 9 maart. Het was zover. De mensen van Intelligent Mobiel zetten de aanval in op het circulatieplan van mobiliteitsgoeroe Filip Watteeuw. Een massa tabellen, grafieken en berekeningen moesten aantonen dat het lumineuse plan van de schepen van mobiliteit een kostelijk grap geworden is. Voor de autorijdende Gentenaar is het circulatieplan eerder een financieel strangulatieplan geworden. Natuurlijk wimpelde Watteeuw de kritiek (zoals altijd) af door te zeggen dat de specialisten van Intelligent Mobiel zich rijk rekenen. De stad Gent zou dat nooit doen, zich rijk rekenen, behalve het met de GAS boetes. Ik ga ervan uit dat de bevraging door Intelligent Mobiel van 1600 mensen eerlijk verlopen is. Minstens even eerlijk als de online enquête (augustus 2017) van de LinkedIn groep ‘Living/Working in Gent’ (4410 leden), afgenomen door het notoire onderzoeksbureau Bizinfo, waarvan de zaakvoerder de 377 antwoorden als  statisch significant beschouwde. De 4000 enquêteformulieren die de dienst mobiliteit in het voorbije najaar rondstuurde zullen ontegensprekelijk nog correcter, nog beter, nog eerlijker en nog véél significanter geweest zijn. En ja, de 16- tot 18-jarigen die nog niet met de auto mogen rijden deden mee, de tachtigplussers die nóg steeds met de auto rijden deden niet mee, kwestie van een beetje progressieve zekerheid in te bouwen. Enfin, de cijfers zullen zeker kloppen wanneer Watteeuw ze zal voorstellen. Vermoedelijk zullen de dossiers één voormiddag voor de pers ter inzage liggen, in de Ghelamco Arena. Bert, hou je klaar.

Zaterdag 10 maart. Het was zover. Team Gent stelt zijn lijst voor, zegezeker zoals altijd. Met niets dan lachende gezichten hoewel ik sommige ervan verdenk wel héél krampachtig op de foto te staan. Zouden ze dan twijfelen aan hun eigen ecologisch paradijs? Of aan hun mandaten? Het lachende gezichtje van Annelies Storms lijkt meer getekend te zijn door een Russische avantgardist dan gefotografeerd door de roodgroene huisfotograaf. Maar wat zou er in hemelsnaam kunnen fout gaan met een kampioen-cumulard op plaats 11 en een heiligverklaarde burgemeester op de lijstduwersplaats. Team Gent gaat niet alleen voor de Endsieg maar ook de Endlösung: Mathias De Clercq dumpen en vervangen door de CD&V-diva Mieke Van Hecke die er rondborstig voor uitkomt dat ze de een groot deel van de  vrouwelijke Gentenaars onder een pak textiel wil verbergen. Progressief en feministisch, er wás een tijd dat die nog hand in hand gingen.

Zaterdag 10 maart. Het was ook zover. Voorpost trok met een kleine driehonderd aanhangers door de straten van Gent. Ze zijn, zoals geweten, geen echte fan van de islamisering van België, laat staan van een mega-moskee in de Rabotwijk. Termont deed er alles aan om de meningsuiting van de geel-zwarte amokmakers te fnuiken maar de Raad van State gaf hen vrije baan om dat toch te doen. Onze burgemeester  was er niet gerust in maar gelukkig kon die zich wegsteken op de voorstelling van de lijst van Team Gent. Zoals steeds deden de Gentse flikken hun best om discreet én kordaat te zijn. In afwezigheid van de burgemeester zag ik wel Dominique Willaert als laatste man de stoet afsluiten. Ik twijfel nog of hij er het volgende multicultureel kunstproject voor Victoria Deluxe in zag of hij dat hij spioneerde voor de rood-zwarte amokmakers van Antifa. Het bleef rustig dus denk ik het eerste. Enfin, dan weet de Gentse belastingbetaler toch waar zijn geld dit jaar naar toegaat.

Zondag 11 maart. Dan weten we met hoeveel punten achterstand op Club Brugge  de spelers van KAA Gent de playoffs aanvatten. Al het voorgaande is dan van geen belang. Buffalo!

Ze moesten beschaamd zijn, daar aan de Botermarkt. In 2018 gebruiken ze daar nog steeds de diepchristelijke term van de vasten, en dat zelfs op hun website http://www.stad.Gent als ze het hebben over de halfvastenfoor. En dat in zo’n progressieve stad als Gent!

Ze waren nochtans goed begonnen. In februari 2013 schrapte de schepen van gelijke kansen Resul Tapmaz het woord allochtoon uit het Gentse woordenboek. Vanaf dan zijn we allemaal Vlamingen en Gentenaars met een migratieachtergrond. Zelfs ik. Ik kom uit Oostende. De allochtoon werd op 21 maart 2013 zelfs officieel ten grave gedragen. Hij heeft het precies 42 jaar uitgehouden. In 1971 werd het begrip allochtoon door de sociologe en socialistische politica Hilda Verwey-Jonker geïntroduceerd als een neutraal alternatief voor gastarbeider, buitenlander of immigrant. In 2013 schafte de restauranthouder en socialistisch politicus Tapmaz het af. Bon, het zal de wereld wel veranderd hebben. Denk ik.

Ook de Kerstmarkt ging op de schop. Kerst is voor losers. Het kindeke Jezus kan Gentenaars met een migratieachtergrond zwaar choqueren. De progressieve gutmenschen nog meer. Je gaat toch geen verzinsel van 21 eeuwen terug een centrale plaats geven in een commerciële bedoening waar standengeld en taxen voorgaan op religieuze reflecties. Nee, religie hoort niet meer in een progressieve stad, althans geen katholieke religie. Het werd dan maar politiek gecorrigeerd naar “Winterfeesten”. Het werd niet alleen gecorrigeerd, het werd zelfs gepatenteerd. Mijn goede vriend Ladislas kan er van meespreken.

Nu nog een alternatief vinden voor de halfvastenfoor. Met de ramadan zijn ze niet veel want die valt telkens op een ander moment. Misschien kunnen ze het laten samenvallen met de tournee minerale. Op de kermis zie je weinig bezoekers met Carapils, met oliebollen des te meer.

Bert Staes heeft gelijk. Deze keer toch. Het politieke theater in Gent wordt hallucinant. Ís hallucinant eigenlijk. De strijd tussen zij die kost wat kost aan het schof willen blijven en zij die kost wat kost aan het schof willen komen gaat ondertussen voorbij aan de modale inwoner.  Elke vader, elke moeder wil graag dat zijn of haar kind veilig op school aankomt en het kan hen geen kloten schelen of hun koters daarvoor door de recentste knip van de mobiliteitsgod Watteeuw of de over het heraangelegde kruispunt van die andere mobiliteitsgod Weyts moeten fietsen. Wie een kind verliest heeft geen boodschap aan de prijs van een parkeerplaats. Verdriet zet niet aan tot shoppen of een bezoek aan de nieuwste foodlounge.

Het grote gelijk van de machthebbers en het grote verongelijk van de oppositie begint de burgers de strot uit te komen. Op 1 januari 2019 zullen een aantal van die kwibussen sowieso de handen in elkaar moeten slaan om onze stad te leiden. Tenzij alles bij het oude blijft en dat belooft weinig goeds.

Het Grote Gelijk zal ons verder door de strot geduwd worden. Wie tegenspreekt zal blijvend beschaamd moeten zijn. Luchtwegen zullen de belangrijkste wegen blijven maar de pelletkachels zullen onze longen verder met fijnstof vullen. KAA Gent zal de meest sociale club blijven met de beste communitywerking maar de skyboxen en de business seats zullen enkel ingenomen kunnen worden door de meest kapitaalkrachtigen die over  daklozen enkel weten hoe het geschreven wordt. Gent zal divers zijn of niet zijn, maar de allochtonen gaan massaal hun eigen weg. Benieuwd wat Koç en Jah Jah vinden van het ecologisch paradijs waar zij hun eigen waarden komen verdedigen. En hun waarden liggen eerder bij ondernemerschap en auto’s. Je zou moeten hopen dat zij hier massaal slagen. De wake-up call bij  de witte Weg-met-ons-Jugend  zal enorm zijn. Tenzij de oor- en oogkleppen die het progressieve establishment hen hebben opgezet er met politiek correcte weerhaken zijn ingeklopt.

Is Oxfam nu zoiets als Erasmus waar buitenlandse trips vaak onder de noemer  “poepen in het buitenland” vallen zoals de Ideale Wereld ons duidelijk maakte, deze keer onder de dekmantel van progressieve weldoenerij?

Eerlijk, ik denk het niet. Als ik de brave studentjes zie die op zaterdag uw geweten komen schoppen voor Oxfam of Artsen zonder grenzen, kan ik me niet voorstellen dat zij grenzeloos van bil zouden gaan met het eerste beste slachtoffer van één of andere tropische natuurramp. Uiteraard is die natuurramp ook weer uw schuld. Hun corebusiness ís immers schuld aanpraten. Uw SUV-diesel stoot teveel fijn stof uit én meer CO2 dan de verkoper u wijs maakte. Wie nu nog met de auto naar Gent komt is persoonlijk verantwoordelijke voor de eerst volgende overstroming in Bangladesh. Zo iets lees je gewoon af uit de rood doorlopen ogen van elke NGO-vrijwilliger. Jij bent gigantisch fout… dus geef me je geld en we spreken er niet meer over. Je kan je zielezaligheid afkopen, zoals destijds de aflaten van de katholieke kerk. Die laatste zijn er ook steenrijk van geworden. Dat de vrijwilligers de balans van de instelling waarvoor ze ronselen niet lezen, kan ik hen nog vergeven. Maar dat elke euro die ze uit uw zakken slaan nog niet eens de lonen van de professionele gutmenschen dekt, dàt wil ik hen wel eens uitleggen.

Ok, niemand moet per sé iets betalen. Voorlopig ben ik nog niet verplicht om mijn fruitsap in de Oxfamwinkel te kopen. Wie het lastig had met de strapatsen van Van Gheluwe was ook niet verplicht om naar de mis, laat staan ter communie te gaan. Ik wacht ongeduldig tot de geschokte progressievelingen die zich lieten ontdopen en de Kerk de rug toekeerden, zich nu van de kerk van de liefdadigheidsindustrie afkeren. Ik vrees dat we daar nog lang mogen op wachten.