Nog negen weken en Sinterklaas rijdt met zijn schimmel over de daken, op weg naar de arme Gentse kindjes om speelgoed uit te delen. Wellicht passeert hij in de Sint Bernadettestraat. Hopelijk zakt hij onder het gewicht van zijn paard niet door de door houtworm vermolmde daken van de sociale woningen aldaar. De mogelijk verwondingen van de goedheilige man zullen allicht de schuld zijn van het chronisch geldgebrek waar de sociale huisvestingsmaatschappij in Gent mee te kampen heeft, maar dit zijn we gewoon. Socialism eventually runs out of other people’s money.

Want het is nooit de schuld van zij die patent hebben op het Grote Gelijk. Een Turkse bisschop een dubbele beenbreuk bezorgen weegt niet op tegen de gezonde lucht die alle Gentenaars van het centrum nu opsnuiven. De curieuzeneuzen hebben het bewezen. Ook de Sint Bernadettestraat kleurt groen, schimmels geven geen stikstofdioxide af, zoveel is duidelijk. Het blijft dus allemaal de schuld van de vermaledijde dieselauto. Misschien moeten de kindjes uit die huizen beter buiten slapen, in tentjes. Iets voor consortium 1212. Sint Amandsberg is bovendien minder ver dan Sulawesi.

Maar het kartel mag dan van zichzelf vinden geen last te hebben van schimmel of houtworm, hun kiezers vinden dat ongetwijfeld van wél. De vraag is of die arme stakkers met chronische luchtweginfecties zich het beeld van hun groen uitgeslagen badkamer zullen herinneren als ze op 14 oktober in het kieshokje staan. Schimmel mag dan wel puur natuur zijn, op biologische wijze gecultiveerd, onbespoten en perfect passend in de terug-naar-de-natuur ideologie van de eco-partner van de socialisten, ook een rode spoorarbeider wast zijn kind liever in een propere badkamer. Wie niet?

Maar in het luchtzuivere centrum, waar de macht samenhokt rond rijkt gevulde tafels met heerlijke schimmelkazen en primitivo wijntjes zoals de Li Cameli, favoriet van de paus, hebben de deplorables van de Bernadettewijk de macht niet om een deuk in het progressieve geweten van het Groot Gelijk te stampen. De dynastieke opvolging primeert over de luchtwegen van de burgers buiten het centrum. De ongepaste VRT reportages, die geen enkele rode VRT-bestuurder wist te vermijden, moeten dan maar gecounterd worden door zij die de teloorgang van de sociale huisvesting niet op hun geweten hebben. Over kindjes praten is gemakkelijker als het gaat over de hoofddoek dan als het gaat over schimmel in hun vochtige slaapkamertje. Wordt het heilig verklaarde stadsbestuur van Gent Schild-en-Vriendgewijs gefileerd tot de essentie: onkunde en vriendjespolitiek? Of hoe één schimmelreportage aantoont dat ook macht beschimmeld en vermolmd kan zijn.

“Met een resultaat zoals in deze peiling zie ik niet hoe Mathias De Clercq burgemeester zou kunnen worden van Gent.” Dat zegt VUB-professor Dave Sinardet op basis van een nieuwe peiling van De Gentenaar.

Ik schrok me een hoedje. Trial by Sinardet? Het moet wel zoiets zijn. En waarom Sinardet? Normaal weet die enkel iets zinnig te zeggen over Antwerpen én tegen de NVA. Was Carl Devos op reis, of zag hij iets anders in de peiling? Of misschien was Dave goedkoper.

Je kan Mathias De Clercq niet vergelijken met De Wever. De verbetenheid waarmee Sinardet deze laatste en zijn partij naar het leven staat lijkt eerder op een door Gramsci of Soros ingegeven Jihad dan een wetenschappelijke analyse die men van een eminent professor van de VUB kan verwachten. Maar hoe de befaamde VUB-politicoloog hier met één achteloos uitgesproken zinnetje een kandidaat burgemeester neersabelt is du jamais vu. Op een dickpic van Mathias moet Dave alvast niet rekenen.

Het is nu wel duidelijk dat Mathias De Clercq op weinig sympathie van het rood-groene kartel moet rekenen, ook al heeft hij hen zes jaar lang trouw naar de mond gepraat en braaf elke beslissing, ook die van het circulatieplan, bekrachtigd. Een lippendienstbeloning onder de vorm van een burgemeesterssjerp zit er niet in. Na de voorstelling van zijn biografie, waar de god van de Gentse politiek op de kaft zijn ogen ten hemel richt, wachtend op het manna van de rijkelijk vergoede postjes, was de burgemeester duidelijk: Mathias mocht vertrekken, richting Vlaams parlement, Rudy Coddens wordt de nieuwe burgervader. Punt. Een God de Zoon als het ware. Of hoe een peiling bij 860 mensen door het onderzoeksbureau Indyville de stembusgang van 181.761 Gentse kiesgerechtigden overbodig maakt. Ondertussen heeft het politbureau de sjerp al gewassen en gestreken. De vlekken van Publipart en Optima zijn verdwenen, de kreuken van de Ghelamco Arena er uit geperst. Rudy de onkreukbare móet hem omhangen. De Gentse burger staat er bij en kijkt er naar. Of hoe een God een afgod werd. Maar afgoden eindigen meestal als een curiosum in één of ander etnologisch museum, wachtend om terug gegeven te worden aan de rechtmatige eigenaars, ergens in het verre Mariakerke.

Wie niet meedoet aan de politieke afgoderij riskeert in Gent de strop, een publicatieverbod of het gehoon van de gutmensch. Wie in Gent denkt zijn eigen ding te mogen doen wacht pek en veren, en expulsie richting Brussel. Sympathiek zijn is dus geen garantie, ook al ben je architect van één van de grootste transnationale fusies, deze van North Sea Port. Afkomst evenmin. Lidmaatschap van de loge misschien wel. Mathias zal het geweten hebben.

We hebben er net geen zestig jaar moeten op wachten. We kunnen weer van de Leie naar de Schelde via de Reep. De stad betaalde 500.000 euro voor een nieuw stadsbeeld en ongetwijfeld een nieuwe trekpleister voor jong en oud. Of jong nog zal weten van wie het standbeeld is welke donderdag laatst onder een houten kist verdween, is een ander paar mouwen. Geschiedenisonderwijs is ook  niet meer wat het geweest is.

De rest van de kostprijs werd opgehoest door de Vlaamse Waterweg nv en Farys. De weg voor de luxe-speedboten ligt nu open. Je vindt er op tweedehandssites al voor 100.000 euro. Misschien konden een aantal  champagne-slurpende booteigenaren die in de komende weken de Leie-Schelde passage zullen uitproberen, het Gentse aandeel van de werken betalen. Maar ja, die wonen meestal in Latem. Gent en boten, het zal nooit iets worden.

Nu de waterwegen weer oké zijn zal de burgemeester wel terug grijpen naar de luchtwegen. Er wordt 175.000 euro uitgetrokken om de luchtkwaliteit te bepalen in de stad. Op dezelfde plaatsen waar de testen al eens werden uitgevoerd, bijna allemaal binnen de R40. En dat alles om de lage emissiezone die in 2020 van start gaat te evalueren. Ik kan dus weer eens de portemonnee opentrekken en een kleine 175.000 euro investeren in een LNG-vrachtwagen met kraan om aan stadsdistributie te doen zonder de banvloeken van het progressieve kartel over mij heen te krijgen. Jammer dat ik dat geld niet uit de zakken van hun belastingbetalers mag kloppen. Ik zal het zelf moeten ophoesten. Gelukkig bestaat er zoiets als afschrijvingen.

Ik heb wel een bijkomend voorstel om de Gentenaar aan gezonde luchtwegen te helpen. Maak de Ghelamco Arena volledig rookvrij, net zoals het Constant Vanden Stockstadion. Dat zal toch ook een slok op de borrel schelen voor pakweg 15.000 Gentenaars. Desnoods maakt Termont een uitzondering voor Luc Van den Bossche.

Gent is in de ban van een nieuwe sporenslag. Niet op de Groeningekouter deze keer, maar op dé Kouter,  waar gevaarlijke tramsporen liggen te wachten om voeten van onoplettende burgers te breken. In kleine stukjes. Een remake van de strijd tussen de Leliaards en de Klauwaards?  Nee, het gaat gewoon over de strijd tussen de ruziemakers en de boelzoekers, zoals gewoonlijk een rode draad in de Gentse politiek.  En het gaat over de tram. Een ijzeren sporenslag als het ware.

Moeten de stalen rossen van Gwijde van Tram Drije, onze plaatselijke strijder voor fiets en openbaar vervoer, plaatsmaken voor de soepelrijdende trambussen van Anneleen Van Bossuyt, leidster van de klauwende oppositie? Zijn tramsporen de inconveniënten van de vooruitgang? Of lijden ze ons spoorslags  naar een autoloos groen Utopia?

Ook ik heb ooit de claustrofobische ervaring gehad met een voorbijschuivende tram ter hoogte van de Groentemarkt. Ook ik heb in mijn studententijd “een stuik gezet”, mijn voorwiel geblokkeerd in de tramsporen. Mijn lief zei dat ik maar beter uit mijn doppen moest kijken. Het was toen ook niet de gewoonte de schuld op iemand anders te steken.

Maar wat is nu essentieel? Dat de Gentenaars zich vlot, veilig en liefst zonder veel te veel uit te geven kunnen verplaatsen door de stad!  Gent is net niet groot en rijk genoeg om megalomane en geldverslindende projecten van openbaar vervoer te realiseren. Misschien maar best ook. Calatrava mag in Luik of Bergen blijven. Maar Gent is wel groot genoeg om er extra aandacht aan te besteden. De aard van de oude middeleeuwse binnenstad met kronkelende straten, bemoeilijkt elke keuze. Vlotte doorstroming, met of zonder circulatieplan zal altijd een probleem zijn. Zou een eigen vervoersmaatschappij dé oplossing zijn? Terug naar het blauw-geel van de MIVG om de nostalgici onder ons te paaien? Óf om de slagkracht te verhogen? Misschien toch beter het laatste.

Misschien moeten we zelfs helemaal afstappen van de oude denkpatronen. Zijn elektrisch aangedreven trams of trambussen de toekomst? Hoe zullen Marie-Christine Marghem of Engie Electrabel het komen uitleggen als iedereen in Gent vanaf november te voet moet gaan. Moeten we niet eerder investeren in alternatieve energiebronnen die inherente zekerheid bieden en niet afhangen van de grillen van de natuur, of van de politiek? Kan waterstof een oplossing zijn, maar is het veilig? Zijn weinig vervoersmiddelen waar veel volk op kan beter dan meer vervoersmiddelen waar minder volk op kan? En wat met de loonlast van de bestuurders? Of gaan we voor volautomatisch in eigen beddingen? Hoe zouden de vakbonden zich dan roeren in het rood-groene kartel?

Wat Jan met de pet nodig heeft is visie op zéér lange termijn en ik denk dat één legislatuur hiervoor te kort is. De meeste politici gaan niet voor de lange termijn maar voor de macht in de volgende ronde, én de sleutels van de kassa. Hiermee kunnen ze de getrouwen belonen en posteren in een nieuwe lading vzw’tjes en verzelfstandigde bedrijven. Daar rijpt de massa die telkens klaar staat om de eigen ideologie verder te laten uitdijen en de andersdenkenden in de hoek te zetten.

Ondertussen blijven de grote uitdagingen op ons af komen, steeds sneller. Zoals we nu verder doen zal die toekomst ons als een aanstormende trein op een overweg vermorzelen. Geen water, geen elektriciteit, geen brandstof, geen openbaar vervoer, geen pensioen. Maar wel torenhoge belastingen. Hoe meer politici enkel voor de macht  en niet voor de burgers  gaan, hoe meer de burgers gaan betalen. Tot ze dat op een dag niet meer willen doen. Ook zij worden het ooit beu dat ze Scandinavische belastingen betalen en slechts Mediterrane service krijgen. Of moet ik zeggen “Belgische service”? En dat is nu eens niet voor te lachen, zie.

Op 16 september zal de lucht zal zuiver zijn en  de luchtwegen van de Gentenaars vrij van irritatie en slijm, veroorzaakt door fijn stof, behalve als ze bezoedeld zijn door sigarettenrook, maar dat is voorlopig nog de vrije keuze van de tabak- of weedroker. Zó heeft het Grote Gelijk van de Botermarkt beslist.

De stad is  autoloos, op een paar toeristen na die aarzelend de parking van het NH-hotel uitrijden en de stad ontvluchten, naar huis. De stikstofdioxide zakt tot een historische dieptepunt en van fijn stof is geen sprake. De zon hoeft vandaag geen smogdeken te doorprikken waardoor de mannen van Ivago die op deze mooie dag  dienst hebben weer mogen smeren met factor 50.

De autovrije fly-over wordt voor de Gentenaars wat  het Tiananmenplein is voor de Chinezen: de plaats waar met een massa yoga-sessie de Ecologische Volksrepubliek Gent wordt uitgeroepen, net zoals Mao dat deed op 1 oktober 1949 met de Volksrepubliek China. En als de B401 effectief tegen de vlakte gaat, zal de toekomstige burgemeester zijn jongensdroom verwezenlijken met zijn Central Park aan de toegang van het historische centrum. De gelijkenissen met Tienanmen kunnen niet groter zijn. Misschien zou een kolossale  poort met een staatsieportret van de huidige burgemeester, waaronder we en masse de stad binnen fietsen,  niet misstaan. Een prachtig eerbetoon aan een groot leider die Gent met talloze trofeeën  op zijn eigen wereldkaart zette.

Hopelijk laat men enkel stukken van de betonnen steunpalen van de fly-over staan. Een beetje zoals de laatste restanten van de Berlijnse muur. Daar kan dan een iets bescheidener fotootje van de initiatiefnemer van het Gentse Central Park opgehangen worden.

Het is vandaag trouwens 39 jaar geleden dat acht Oost-Duitsers met een luchtballon het arbeidersparadijs van de DDR ontvluchtten. Daar hebben ze decennialang geleerd hoe om te gaan met beperkte mobiliteit.  Hopelijk vergaat het de Gentenaars beter en kunnen ze later gewoon weg met de trein of de tram.

De Gentse kinderen gaan vandaag terug naar school. Die van hun eerste, tweede of derde keuze. Naar een bonte, superdiverse of witte school, een methodeschool, een speelschool, een klassieke school of naar één of ander vehikel dat pedagogen ad hoc nog vlug even hebben uitgevonden.

Het doet er eigenlijk weinig toe. De school is niet meer de plaats waar kennis wordt onderwezen. Nee, het is de plaats waar de kinderen zich zelf moeten kunnen zijn, zich goed voelen, hun vaardigheden ontdekken. Kennis bijbrengen is uit den boze, het is bovendien stigmatiserend voor die kindjes die de kennis niet kunnen vatten. Omdat ze het niet verstaan, omdat ze de taal niet spreken of omdat het niet in hun cultuur past. Dus geen kennis, voor niemand. Gij zult niet kwetsen!

Zouden de kinderen te slim kunnen worden? Of zouden ze nu net heel vaardig worden. Als je het filmpje van Kurkdroog op Youtube bekijkt vrees ik geen van beiden. Je kan alleen maar hopen dat het een hoax is. “Waar leven de Middeleeuwen? … in Afrika! In welk land ligt Verhofstadt?… in Duitsland? Waar ligt het Panamakanaal?… In België!” Zijn de jongens van Kurkdroog een concurrent voor Jan Eelen met een nieuwe “in de Gloria” of is dit filmpje  het resultaat van jarenlange bepampering?

Leerkrachten getuigen: “kennis mag niet meer”. Zittenblijven evenmin. Teveel kennisvragen in een toets en de school krijgt slechte punten van de doorlichting. Een slecht rapport en er verschijnt een advocaat op het toneel. Mijn kind schoon kind, of iets dergelijks. Maar wie bepaalt nu zoiets? Wie maakt er generaties kinderen kapot? De minister? Ik betwijfel het? De kabinetsmedewerkers? Weinig waarschijnlijk. Of is het de meute masters in menswetenschappen die de laatste jaren door de universiteiten en masse uitgebraakt werden, opgeleid door wereldvreemde proffen met een donkerrood en anarchistisch verleden, de adepten van de “open society”, de strijders voor open grenzen? Ik opteer voor deze laatste groep.

Zoals Bart De Wever vreest dat de cocaïnemaffia de politiek infiltreert en macht (om)koopt, zo hebben de laatste twee decennia de progressieve krachten één van onze belangrijkste bastions van beschaving, kennis en cultuur, namelijk onze schoolstructuren, gepenetreerd om daar hun vernietigend werk te doen: de ontmanteling van het vrije Westen. Wat niet lukte met de arbeidersstrijd, de strijd tegen het kapitalisme en de koude oorlog moet nu lukken met het neerhalen van de ruggengraat van onze Westerse maatschappij: het onderwijs.  Als de arbeiders niet konden onderworpen worden omdat ze slimmer en rijker werden, dan maar vandaag de kinderen onderwerpen, opdat ze nooit slimmer zouden worden.

Lucky me. Ik woon in het centrum van Gent, net op de rand van de voetgangerszone. Filip Watteeuw, schepen van mobiliteit, triomfeerde tijdens het interview met VRTNWS over het succes van zijn circulatieplan. Glunderend. Met fiere borst. En terecht! Mijn trouwe lezers slaan nu steil achterover bij deze boude uitspraak en bannen mij stante pede van facebook of blokkeren mijn twitteraccount. Of ze lezen verder en stellen die beslissing even uit.

Niemand kan ontkennen dat Filip Watteeuw een punt heeft, indien we tenminste aannemen dat de resultaten niet vervalst zijn. In deze barre tijden van fakenews, manipulatie en platte leugens moeten we op ons qui vive zijn. Maar soit, laat het ons toch maar aannemen voor waar. Eén van de doelstellingen van het huidige college is behaald. Minder stikstofdioxide in het centrum, meer zuivere lucht rond het Belfort, en dus meer gezonde luchtwegen voor de Gentenaars (of toch voor een handvol Gentenaars). Werd de burgemeester dan op 15 januari 2016 tijdens de nieuwjaarsreceptie onterecht uitgefloten? De centrumbewoners kraaien van plezier. De winkeliers en de restauranthouders van het centrum zuchten en tellen hun kassa, life goes on.  De resultaten voor fijn stof en ander vergif in de lucht kunnen nog even wachten, misschien tot na 14 oktober.

In 2020 komt daar nog eens de lage emissiezone boven op. De oude, doch steeds glimmende drie-liter-diesels van bekende Duitse automerken mogen dan het centrum niet meer in. De arbre magique aan de spiegel zal daar niet veel kunnen aan veranderen. Ook de krakkemikkige roestige Euro-0 vrachtwagens van menig leverancier mogen hun hoestbui op vier of zes wielen aan de rand van de stad laten staan. Maar dán  is het nóg eens 4 jaar naar de gemeenteraadsverkiezingen van 2024  toe. En politici weten maar al te goed dat het geheugen van de kiezer korter is dan hun lontje.

Geen zorg voor mij. Ik ben voorbereid. Ik heb een nieuwe wagen, een milieuvriendelijke Volvo. Mijn vrouw heeft haar Polootje verkocht. Boodschappen doen we te voet, behalve voor onze bak Duvel. Ik ben één van de gelukkigen die mij een ruim appartement kan veroorloven in het stadscentrum. Geen eigendom, wel een huurappartement. Ik wil weg kunnen. Toch ben ik niet bang voor het “remplacement”,  een vrees die Bert Bultinck, hoofdredacteur van Knack,  toe schrijft aan elke modale “witte” Vlaming en hiermee impliciet zegt dat deze een genetisch gepredestineerde racist is. En ik die dacht dat met de dood van Himmler op 23 mei 1945 de raciale denkbeelden van predestinatie voorgoed begraven waren. Niet dus.

Ik ben wel een “witte” Vlaming, ik heb geen migratieachtergrond, mijn voorouders komen uit zowat heel Oost-Vlaanderen, ik ben katholiek, ik spreek Nederlands en ik probeer zonder fouten te schrijven. Ja, sorry daarvoor. Maar ik heb wel geen vrees voor “remplacement”. Ik ben niet bang dat andere culturen mij zullen verdrukken tot een minderheid, ook al zal die dan nog weinig te zeggen hebben. Althans veel minder dan de mondige minderheden van vandaag, vaak  geassisteerd door poco sociologen, therapeuten en andere masters in één of andere ad-hoc-uitgevonden menswetenschap.

Nee, die angst heb ik niet. Je mag nooit angst hebben, ook niet voor een onbekende of een onzekere toekomst. Je moet je wel voorbereiden op dergelijke toekomst. En misschien bereid zijn tot een “déplacement”, vandaar dat huurappartement. Maar zo’n vaart zal het wel niet lopen, althans niet de eerste 10 jaar. Ik haal 2028 wel, al is het zonder auto, zonder stroom en zonder vlees. Maar misschien wel mét Filip Watteeuw en zijn gezonde lucht voor de lucky centrumbewoner.

Hoeraaaaaaa (kuch, kuch), de luchtwegen van de Gentenaars zijn gered. Onze burgervader kan met een gerust hart, wat in zijn geval belangrijk is, in 2019 op een welverdiend pensioen vertrekken, te land, ter zee of in de gezonde Gentse lucht. De studie van de luchtvervuiling is binnen, de NO2 is gedaald, dubbel zoveel als in heel Vlaanderen. Gent boven, Vlaanderen boehoe!

NO2 is een gas dat irritatie van de luchtwegen, de neus, de keel en de oren veroorzaakt. Heel hoge concentraties doen het aantal astma-aanvallen pieken. In februari 2018 verwees men in het UZ Gent al naar de correlatie tussen luchtkwaliteit en astma. Toch stelt Gezondheid en Milieu dat de NO2 sinds 2000 met 40% gedaald is. Het verkeer is en blijft de grootste boosdoener. Niet alleen de auto’s, voornamelijk de diesels, de Gentse fetisj par excellence, maar ook de scheepvaart, een al even grote Gentse fetisj, stoten massaal veel NO2 uit.  Ik las gisteren dat de 16 grootste containerschepen evenveel uitstoten als alle auto’s ter wereld samen. Gelukkig varen die naar de rechtse vijand in Antwerpen. Koen Kennis kan zich de moeite besparen om een circulatieplan à la Gantoise uit te dokteren, hij kan beter de containerschepen naar Gent sturen. Maar daarvoor moet onze schepen voor de haven blijven aandringen bij de Vlaamse regering dat de nieuwe sluis er zo snel mogelijk komt en de tunnel in Zelzate heraangelegd wordt want hij ligt te hoog en de grotere schepen kunnen er niet over. Er zal wel iemand betalen.

Dus weg met de auto én weg met de zeeschepen. De luchtwegen zijn belangrijk. De economie minder. Wil het nu lukken dat Mathias De Clercq meer zeeschepen wil en Anneleen Van Bossuyt meer auto’s. Objectieve partners in crime op 14 oktober? Als Anneleen haar Vlaamse vlagjes op zak houdt kan er “geklapt” worden.

Toch opvallend dat de resultaten van de NO2-meting nú al lekken. Normaal werden die verwacht voor de tweede helft van oktober, dus ná de verkiezingen. Misschien deed Geert Moerman van Voka met zijn kritiek op het mobiliteit- en parkeerbeleid van het Gentse stadsbestuur, de lippen bij de groene jongens van de Vlaamse Milieu Maatschappij wat losser worden. Goede groene resultaten moet je vandaag tonen, niet na 14 oktober zoals aangekondigd. Toen ik op twitter enkele weken geleden mij vragen stelde over het uitblijven van deze resultaten staken enkele poco wereldverbeteraars zich weg achter complexe computermodellen die véél tijd nodig hadden om correcte cijfers te produceren. Ik dacht al dat de stad het rekenwerk had uitbesteed aan Turing’s Colossus van Bletchley Park. Maar nee, nood breekt wet. De aanhoudende kritiek op het circulatieplan leek de rekensnelheid een gigantische boost te geven.

Gezondere lucht en hoofddoeken op school. De wapens zijn finaal uit het arsenaal gehaald. Met minder NO2 schiet je de tegenstanders van het circulatieplan een pak argumenten uit de hand en met de hoofddoeken op school geef je de mogelijke overlopers naar Be.One een schot voor de boeg. Anneleen Van Bossuyt had het knap lastig op radio één. Maar het was nog vroeg, misschien iets te vroeg in de ochtend om te zien dat het enkel over NO2 gaat en niet over bijvoorbeeld fijn stof. Altijd opletten met telefoontjes vóór 7 uur. Ze moet de truken van de journalisten nog leren kennen. Ze heeft nog wel een paar weken.

Het doel heiligt de middelen. De Gentenaar moet en zál ondergedompeld worden in de weldaden van het roodgroene verleden. Over die van de toekomst zijn we nog zo zeker niet. Na het bekijken van de reportage “Apocalyps Stalin” op Canvas heb ik zo mijn twijfels bij de vrijage van de almachtige Almaci met de communisten. Als zij haar droomcoalitie er door krijgt, vrees ik dat de luchtwegen van de Gentenaars wel eens zouden kunnen omslaan in vluchtwegen.

Jullie hebben de laatste tijd nog weinig gehoord van mijn vader. Welnu, ik ook. Sinds hij vijf jaar geleden definitief vertrokken is naar Uruguay, sommigen zeggen gevlucht, heeft hij zijn laptop definitief dicht geklapt. Hij geniet nu van de stilte op een afgelegen ranch nabij Maldonado. Paardrijden als een echte gaucho zal er niet meer ingezeten hebben. Het nuttigen van Uruguayaanse wijn met zijn stevige Tannat druiven des te meer. Ik moet hem eens een brief sturen voor zijn vaderdag. En hem iets vertellen over zijn kleinkinderen.  Ik doe dat tegenwoordig per brief. Per email zou wel nog lukken, áls we stroom hebben, maar elk mail moet geviseerd worden door de PCC (de dienst “politiek correct communiceren”) en sinds kort ook door de FCRZ (het federale centrum voor religieuze zaken). Daarom communiceer ik nu meer en meer op papier en verzend ik mijn brieven met de pakjesdienst van Alibaba. De Chinezen zijn altijd al betrouwbaar en goedkoop gebleken.

Zelf ben ik niet zo goed in schrijven. Mijn vader was daar beter in. Bij zijn vertrek heeft hij mij de dragers gegeven waarop al zijn columns van Gent en meer stonden. Van de prille probeersels van 2017, zijn eerste gelijknamig boekje uit 2018  tot zijn laatste officiële stukjes in 2031. Nadien was hij verplicht clandestien te gaan omdat elke kritiek op het regime strafbaar was geworden. Tien stokslagen was een zware straf voor een oude man die aan de bloedverdunners zit. Die clandestiniteit begon op hem te wegen. Niet meer kunnen zeggen wat je denkt, geen commentaar mogen geven op alledaagse dingen, daar stop je zo maar niet mee. In zijn beginperiode kon je hoogstens worden uitgelachen op facebook, je kreeg hooguit een twitterban van enkele weken aan je been en af en toe kreeg je het aan de stok met een paar poco-journalisten. Maar het bleef vrij ça va. Je kon met Bert of Joël nadien nog altijd een pint gaan drinken. Sinds 2031 was het erger, veel erger. Op facebook kon je enkel nog met een bewijs van goed gedrag en zeden. Het akkoord tussen Unia en Zuckerberg zat daar zeker voor iets tussen. En Twitter, Snapchat en Instagram waren al een tijdje gereserveerd voor de politieke elite en hun volgelingen. Zelfs op het Dark Web geraak je maar als het je lukt de screening van de moraliteitspolitie van binnenlandse zaken te omzeilen. Het had dus weinig zin om op het internet nog commentaar te geven.

Vader was het beu, grondig beu. Als blanke ouderling was hij niet alleen zijn stemrecht ontnomen, de continue self-blaming en de hersenloze verheerlijking van het regime konden niet blijven duren. Die Gentse Spartakiade in de Termont Arena waar burgemeester en schepenen regelmatig werden verheerlijkt,  mocht dan wel onder de noemer folklore vallen, het deed hem teveel denken aan de Reichsparteitage in Nuremberg. Bovendien hadden ze ferm aan zijn pensioen gezeten omdat hij weigerde over te stappen op een 100% veganistisch dieet. Ook het periodiek alcoholverbod was niet aan een bourgondiër als vader besteed. Aan de dagelijkse beperking van het stroomverbruik had hij zich kunnen aanpassen. Zijn schoonzoon, een briljant ingenieur, had enkele dingetjes in elkaar geknutseld die het leven tijdens de frequente black-outs draaglijk maakten. Ok, het was niet allemaal even koosjer, maar zelfs in deze streng gereglementeerde en repressieve tijden zijn stedelijke toezichters op het energieverbruik nog altijd omkoopbaar. Nil novi sub sole. Een mals stukje biefstuk of een varkenskoteletje (voor zoverre je er nog kon aan geraken) doet bij een hardwerkende vader met hongerige kindjes de ideologische weerstand snel slinken. Stokslagen of niet.

Maar het werd vader allemaal teveel. Zijn kleindochter heeft het lastig gehad om  haar middelbare studies af te werken niettegenstaande ze schitterende resultaten behaalde,  omdat ze halsstarrig weigerde zich vestimentair aan te passen. Ze had de zelfde mooie blonde lokken als haar oma, maar van het regime mocht ze die niet laten zien, kwestie van geen aanstoot te geven aan de meerderheid van de leerlingen. Het regime had het al een tijd het niet meer begrepen op vrijgevochten meisjes die wilden verder studeren. Als ze dan nog koppig bleef weigeren zich te bedekken kon je het vergeten om door de mondelinge screeningproef voor universiteiten te geraken. En ze was zo graag apotheker geworden, net als haar mama. Ze is dan maar met enkele lotgenoten verhuisd naar Mexico. Na de moordende drugsoorlogen van de vroege jaren ’20 was Mexico een welstellend land geworden. De conservatieve regering zorgde daar opnieuw voor stabiliteit. Het was een veilig land waar je vrij en onbezorgd kon rondlopen en dat stond mijn nichtje wel aan. Ze studeert nu farmacologie aan de universiteit van Guadalajara. En met succes.

Mijn vader had al lang zijn zinnen op Zuid-Amerika gezet. Ik herinner me dat mijn opa langs vaders kant vaak sprak over zijn zeereizen naar Brazilië, Uruguay en Argentinië. Montevideo was zijn lievelingsstad. Hij heeft er nog de Admiral Graf Spee zien liggen, afgezonken door de eigen bemanning in 1939, precies honderd jaar geleden. Dáárom hadden nogal wat Uruguayanen Duitse namen. Waar is de tijd dat éne Kagelmacher voor KV Kortrijk speelde…. Soit, mijn vader was daar al gaan prospecteren, de eerste keer in 2021, en dan nog eens in 2027 en 2031. Hij had het gehad met Europa. Op een halve eeuw had hij ons continent zien afglijden op de glibberige helling van de politieke correctheid naar een totalitaire megastaat waar je jezelf niet meer mocht zijn, waar je zelfs je zelf moest verloochenen omdat je per sé de anderen compromisloos móest verdragen. De hypertolerante social justice warriors van de jaren ’10 waren volwassen geworden (nou ja) en hebben de macht gegrepen in de derde decade van de eenentwintigste  eeuw . De eerste premier met tattoo’s, piercings en oorstretchers was een Zweed, de eerste transgender-premier een Fransman en in 2032 kwam er in Nederland een cent pour cent  genderfluïde kabinet aan de macht. In elke staat van de Europese unie kwam er een afzonderlijk ministerie van godsdienstzaken die er op toezag dat er niet geraakt werd aan de absolute godsdienstvrijheid, inclusief de meest verontmenselijkende voorschriften en de meest aberrante religieuze straffen. Ieder kreeg het absolute recht op  zijn eigen leefregels en zijn eigen straf, grondwet of niet. Deze regel werd vastgelegd in een uitbreiding van het EVRM, het aller-allerlaatste wapenfeit trouwens van Angela Merkel als Europees president. Godsdienst werd een leidraad, democratie een bijzaak. De minderheden werden versmacht onder het zogezegd tolerante deken van de progressieve machthebbers. De oude Oostblokstaten hadden zich al even afgescheurd van de EU maar waren voor de oude West-Europeanen geen safe haven. Ze hadden vrij snel na de afsplitsing een nieuw ijzeren gordijn opgetrokken, dit maal om er bij hen niet in te komen.

Mijn vader is opgegroeid in een wereld waar de geweldplegers nog werden gestraft en niet gepamperd, waar religie een privézaak was, waar helpen een goede daad was en geen businessmodel en waar vrije meningsuiting een evidentie was. Het was begrijpelijk dat hij in onze wereld niet wou sterven.

Oh ja, hij weet het nog niet maar hij krijgt gezelschap. Onze oudste vertrekt ook. Hij gaat studeren in Buenos Aires. En dat is maar een klein uurtje vliegen naar Montevideo. Opa zal blij zijn. Ik mag dat niet vergeten vermelden in mijn brief.

Zaterdag 30 juni 2029, 10 uur ‘s avonds. Op de radio hoor ik dat de democratie in gevaar is. Weeral. De winnende partijen zetten alles in het werk om de opkomst van de Vlaamse GV (Gezond Verstand) en de Waalse BS (Bon Sens) verder  in te dijken. Beide partijen hebben de laatste verkiezingen nipt verloren (vier zetels tekort voor een absolute meerderheid)  en alle partijen hebben hun idealen moeten verloochenen om met een monstercoalitie de baarlijke duivel uit een regering te houden.  Beetje zoals Houellebecq het veertien jaar geleden beschreven had in zijn succesroman Sousmission. Of zoals precies 40 jaar geleden, met het cordon sanitaire. Soit, volgens sommige doemdenkers is de democratie nu dood en begraven. Maar dát is in veel steden al een tijd het geval. De verontwaardiging is bij de bevolking, zeker deze van Gent, dan ook niet zó groot.

Een oude man als ik kan me daar niet druk meer over maken. Politiek interesseert me niet meer. Daar heeft de politiek zelf voor gezorgd. Het ouderlingenstemrecht is ons af genomen toen de stemgerechtigde leeftijd vervroegd werd naar 12 jaar. Voor zover ik me kan herinneren was het trouwens een Gentse schepen van onderwijs die daar ooit eens had op aangedrongen, maar ik kan fout zijn. Ik kruip ongeïnteresseerd onder de lakens en neem mij voor om morgen eens langs te lopen bij Wendy.

Mijn nichtje Wendy is opgenomen met een leak-out op het dagverblijf van de vzw Uitgezakt. Ze vertoeft op de tweede verdieping van de Krook waar de vzw een hele plateau was toegewezen door het directorium van de stad Gent. De bibliotheek werd amper nog bezocht omdat nog weinig Gentenaars Nederlands spreken, laat staan lezen. De vzw Uitgezakt werd opgericht om de vele honderden Gentenaars, voornamelijk vrouwen, op te vangen met een zogenaamde leak-out, vergelijkbaar met de burn-out maar veroorzaakt door de uitgezakte tattoos en piercings. Het aanzicht van hun aftakelend lichaam, de vervormde tekeningen in en tussen hun talloze rimpels, de uitgerekte piercinggaten en de bijhorende depressie werden enkele jaren geleden erkend als ziekte. De progressieve partijen hadden nog geprobeerd om het in de schoenen van de werkgevers te schuiven maar omdat nu al één derde van de werknemers met een burn-out of een bore-out op kosten van de werkgevers thuis zat (Groen had destijds de werkgevers opgezadeld met een gewaarborgd jaarloon, dat was toch hun doelpubliek niet)  was dit economisch niet meer haalbaar. Dus leefde Wendy gewoon van de ziekenkas. Ik herinner me nog dat ze als jonge vrouw op haar rug een prachtige veelkleurige vlinder had laten tatoeëren maar toen ze me die de laatste keer liet zien had die meer weg van een vale, verzopen en door een bakfiets overreden stadsduif. Wendy was zo fier op haar vlinder maar de foto van haar rug (ze kon haar hoofd niet naar de spiegel draaien wegens artrose in haar nek door haar gameverslaving) maakte haar depressief.

Wendy was een millennial pur sang. Een beetje genderfluïde,  politiek hypercorrect en een echte snowflake. Ze zette zich van jongs af aan af tegen het idee dat je moet werken om in je levensonderhoud te voorzien. Ze had dan ook heel haar leven aan credithopping gedaan, de millennialvariant van jobhopping. Elke formule die een overheid voorstelde om op staatskosten thuis te blijven of één of andere zorg op te nemen had ze uitgeprobeerd. Dat ze niet zou werken tot aan de pensioenleeftijd van 69 jaar en zes maanden, wist ze al toen ze haar tattoos liet zetten. Haar armen verkondigden haar visie met niet mis te verstane frasen zoals  “work-life balance”  of “fuck the babyboomers”. Dat laatste had ik, als één van de laatste babyboomers,  aanvankelijk fout én te letterlijk geïnterpreteerd. Wendy maakte me echter snel duidelijk dat mijn geest ziek was. En dat ik hulp nodig had.  Neen, zij zou zeker niet werken tot aan haar pensioen om dan rap dood te vallen wegens opgebrand, zoals veel babyboomers doen. Ik leef nog by the way, maar hoe? Maar ook deze uitingen van millennial-eigenzinnigheid begonnen al zwaar door te hangen over haar compleet verslapte triceps. De tekstueel figuratieve inktcreaties ter hoogte van de enkels en de kuiten waren onduidelijk geworden door de blauwzwarte varices en beenzweren veroorzaakt door overmatig weedroken. Ook haar diabetes type II door het verorberen van tonnen mierzoete  policor gebakjes bevorderden de leesbaarheid van haar maatschappelijke been-statements niet. De met suikerziekte gepaard gaande obliteratie van de arteriolen hadden haar gedwongen alle ijzerwerk uit aangezicht en geslachtsdelen te halen waardoor de virtuele ruimten veroorzaakt door haar afwezige oorstretchers ,  neusringen en glabellaire bridge piercings (haar clitpiercing heb ik gelukkig nooit moeten aanschouwen), nu meer leken op verminkte oorlogswonden van een gueule-cassée, opgelopen in een identiteitsoorlog waarvan de millennials dachten deze te hebben gewonnen. Gelukkig konden de wegsmeltende snowflakes door de weldaden van het Gentse directorium en de vzw Uitgezakt, van op de tweede verdieping van de Krook de torens van Gent aanschouwen, fiere restanten van een roemrijk verleden, wachtend op een betere toekomst.