Zondag, de dag des heren. Zondagsrust. In de bouw is dat zelfs imperatief, zo las ik nog onlangs op de website van het ACV. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik zag dat een viertal stevige bouwvakkers op de hoek van de Groentenmarkt en de Lange Munt in de weer was om de luxefrituur van Sergio Herman gyprocgewijs af te werken.

Tijdens het aanschuiven voor mijn pistolets bij Himschoot bekroop me de gedachte dat in Gent luxeprojecten voorgaan op de ellende van de deplorables van de Sint-Bernadettestraat. Blijkbaar zijn de sukkelaars in hun beschimmelde woningen geen reclame voor een bruisende en warme stad als Gent, een dampend pakje friet met Kimchi Special saus des te meer.

Wie er in slaagt om van een doffe aardappel iets sexy te maken en er dan nog geld mee te verdienen moet gelauwerd worden als een vernieuwende ondernemer en een boegbeeld van de vrije markt. Het moeten niet altijd barista’s of ICT’ers zijn. Dat daarvoor bouwvakkers tegen de regels in op zondag moeten werken, tant pis of misschien tant mieux. Gent is volgens de bevoegde schepen dé stad van de ondernemers. Elk initiatief is welkom, zelfs met stoverijsaus.

Maar 3,5 kilometer verder zitten mensen te vergaan in stof, schimmel en ongezonde lucht. Doffe ellende verkoopt niet. Het is schadelijk voor de satrapen van het Grote Gelijk. En Aliceke kan het minder goed uitleggen dan Sergio. Haar gerechje zal hoogstens bestaan uit een braadworstje van de Aldi met gebakken patatjes en ajuin. Maar het keukentje van Aliceke heeft geen sterren, staat niet in op de website van Visit Gent en krijgt niet het bezoek van glamourpolitici. Er zou schimmel op de braadworst kunnen vallen. Bij de buren met de juiste partijkaart zal de technische dienst wél langs geweest zijn. Socialisme gaat, net als Be.One,  voor radicale gelijkheid: voor elke socialist en sociale woning. Maar voor de witte deplorables blijven enkel wachten en hoesten over.

Hillary Clinton liet zich op 9 september 2016 smalend uit over de basket of deplorables die voor Trump zouden stemmen,  waarmee ze in één adem de eenvoudige en onmondige Amerikaan wegzette als racist, seksist, homofoob, xenofoob en islamofoob. Misschien wonen de eenvoudige en  onmondige Vlamingen in de verwaarloosde sociale woningen. En we weten wat er met Hillary gebeurd is.

Ik begrijp niet dat zij die delen en verbinden zó belangrijk vinden, hand in hand blijven gaan met zij die verdelen en ontbinden. Is het de roep van de kassa, of het besef dat het toch te laat is. Hopelijk voor hen wordt 2018 geen nieuw 2003. Als troost kunnen ze straks in Sergio’s luxefrituur een frietje gaan steken. Ik doe dat zeker ook, al zullen die frieten voor mij altijd een beetje naar schimmel smaken.

Ik moest gisteren toch even met de ogen knipperen toen ik de krant las. De partij van de radicale gelijkheid pleit voor minder witte klassen. Eindelijk iemand die het durft zeggen, dacht ik.  Zeker op de dag van de leerkracht.

Zou ik nog schoolgaande kinderen hebben,  dan wou ik zeker meer kleur aan het  bord zien staan. Regenboogkleuren bijvoorbeeld. Leraars of leraressen die pubers leren over ontmoetingen met anderen, over vriendschap en camaraderie, over liefdesontmoetingen, over respect voor mekaar, over radicale gelijkheid tussen jongens en meisjes. Maar ook over liefdesgevoelens voor mensen van het zelfde geslacht. Op de dag van de leerkracht moeten we de vrouwen en mannen bewonderen die zich vaak voor een vijandige klas in bochten moeten wringen om duidelijk te maken dat zulke gevoelens niet abnormaal zijn. De haatreacties moeten ze er maar bijnemen. Zelfs als er eentje ziedend de klas uitloopt omdat dit volgens zijn of haar opvoeding des duivels is. Je zal maar een blonde godsdienstjuf zijn in deze politiek correcte tijden.

Radicale gelijkheid in de klas, ik ben vóór. Iedereen moet even hard zijn best doen om er te komen. Niets voor niets. No sweat, no glory, zelfs een Buffalo-fan moet dit kunnen beamen.  Misschien moet die lat van de radicale gelijkheid wat hoger liggen. Dan zal later het vangnet van de sociale zekerheid geen hangmat voor de outcast meer hoeven te zijn. Misschien moet het inzicht nog komen dat voor radicale gelijkheid, niet alleen de gelijkheid tussen man en vrouw, maar ook de kennis van de landstaal niet zo onbelangrijk is als wel beweerd wordt. Alles staat of valt met goede communicatie. Led Zeppelin wist dat al in 1969.

                                  Communication breakdown, it’s always the same.                                                                            I’m having a nervous breakdown, drive me insane!                                         

De dag van de leerkracht mag voor mij best óók de dag van de communicatie worden. Leren luisteren, zonder vooroordelen, en durven spreken, zonder schaamte.

Nu we het toch over radicale gelijkheid hebben, het mag voor mij eveneens buiten de klas hoor. Op restaurant bijvoorbeeld, waar ik het leuk zou vinden om zowel voor mijn ribbetjes-à-volonté  als voor mijn döner kebab een BTW-bonnetje te krijgen zonder er achter te vragen. Of bij de baksteenboer waarvan ik toch verwacht dat mijn buurman evenzeer een factuurtje krijgt bij zijn palletje cement, net zoals ik destijds voor mijn twintig zakken mp-75. Ook op straat verwacht ik radicale gelijkheid, tussen de fietsers en de voetgangers, of tussen de bakfietsers en de auto’s, tussen de taxi’s en de bussen. De basisbeginselen van de hoffelijkheid leren ze op school, als ze tenminste willen luisteren naar de juf.

Misschien moeten we die radicale gelijkheid ook van de leden van de gemeentebestuur verwachten. Zijn alle Gentenaars immers niet gelijk, ook al zijn het fervente volksnationalisten of rabiate communisten, ook al zijn ze verzuurd of kijken ze voortdurend door een roze bril, ook al zijn ze van West-Vlaanderen, of van de Sint-Bernadettestraat of van Emirdag? Ik weet niet wat er in de lucht hangt rond bepaalde Gentenaars dat plots het bier van de burgemeester niet meer smaakt. De mensen van het Grote Gelijk mogen dan wel vinden dat  Gent is wat ze  delen, pinten delen is hen duidelijk te veel gevraagd. Misschien omdat ze die zelf moeten betalen…

Nog negen weken en Sinterklaas rijdt met zijn schimmel over de daken, op weg naar de arme Gentse kindjes om speelgoed uit te delen. Wellicht passeert hij in de Sint Bernadettestraat. Hopelijk zakt hij onder het gewicht van zijn paard niet door de door houtworm vermolmde daken van de sociale woningen aldaar. De mogelijk verwondingen van de goedheilige man zullen allicht de schuld zijn van het chronisch geldgebrek waar de sociale huisvestingsmaatschappij in Gent mee te kampen heeft, maar dit zijn we gewoon. Socialism eventually runs out of other people’s money.

Want het is nooit de schuld van zij die patent hebben op het Grote Gelijk. Een Turkse bisschop een dubbele beenbreuk bezorgen weegt niet op tegen de gezonde lucht die alle Gentenaars van het centrum nu opsnuiven. De curieuzeneuzen hebben het bewezen. Ook de Sint Bernadettestraat kleurt groen, schimmels geven geen stikstofdioxide af, zoveel is duidelijk. Het blijft dus allemaal de schuld van de vermaledijde dieselauto. Misschien moeten de kindjes uit die huizen beter buiten slapen, in tentjes. Iets voor consortium 1212. Sint Amandsberg is bovendien minder ver dan Sulawesi.

Maar het kartel mag dan van zichzelf vinden geen last te hebben van schimmel of houtworm, hun kiezers vinden dat ongetwijfeld van wél. De vraag is of die arme stakkers met chronische luchtweginfecties zich het beeld van hun groen uitgeslagen badkamer zullen herinneren als ze op 14 oktober in het kieshokje staan. Schimmel mag dan wel puur natuur zijn, op biologische wijze gecultiveerd, onbespoten en perfect passend in de terug-naar-de-natuur ideologie van de eco-partner van de socialisten, ook een rode spoorarbeider wast zijn kind liever in een propere badkamer. Wie niet?

Maar in het luchtzuivere centrum, waar de macht samenhokt rond rijkt gevulde tafels met heerlijke schimmelkazen en primitivo wijntjes zoals de Li Cameli, favoriet van de paus, hebben de deplorables van de Bernadettewijk de macht niet om een deuk in het progressieve geweten van het Groot Gelijk te stampen. De dynastieke opvolging primeert over de luchtwegen van de burgers buiten het centrum. De ongepaste VRT reportages, die geen enkele rode VRT-bestuurder wist te vermijden, moeten dan maar gecounterd worden door zij die de teloorgang van de sociale huisvesting niet op hun geweten hebben. Over kindjes praten is gemakkelijker als het gaat over de hoofddoek dan als het gaat over schimmel in hun vochtige slaapkamertje. Wordt het heilig verklaarde stadsbestuur van Gent Schild-en-Vriendgewijs gefileerd tot de essentie: onkunde en vriendjespolitiek? Of hoe één schimmelreportage aantoont dat ook macht beschimmeld en vermolmd kan zijn.

“Met een resultaat zoals in deze peiling zie ik niet hoe Mathias De Clercq burgemeester zou kunnen worden van Gent.” Dat zegt VUB-professor Dave Sinardet op basis van een nieuwe peiling van De Gentenaar.

Ik schrok me een hoedje. Trial by Sinardet? Het moet wel zoiets zijn. En waarom Sinardet? Normaal weet die enkel iets zinnig te zeggen over Antwerpen én tegen de NVA. Was Carl Devos op reis, of zag hij iets anders in de peiling? Of misschien was Dave goedkoper.

Je kan Mathias De Clercq niet vergelijken met De Wever. De verbetenheid waarmee Sinardet deze laatste en zijn partij naar het leven staat lijkt eerder op een door Gramsci of Soros ingegeven Jihad dan een wetenschappelijke analyse die men van een eminent professor van de VUB kan verwachten. Maar hoe de befaamde VUB-politicoloog hier met één achteloos uitgesproken zinnetje een kandidaat burgemeester neersabelt is du jamais vu. Op een dickpic van Mathias moet Dave alvast niet rekenen.

Het is nu wel duidelijk dat Mathias De Clercq op weinig sympathie van het rood-groene kartel moet rekenen, ook al heeft hij hen zes jaar lang trouw naar de mond gepraat en braaf elke beslissing, ook die van het circulatieplan, bekrachtigd. Een lippendienstbeloning onder de vorm van een burgemeesterssjerp zit er niet in. Na de voorstelling van zijn biografie, waar de god van de Gentse politiek op de kaft zijn ogen ten hemel richt, wachtend op het manna van de rijkelijk vergoede postjes, was de burgemeester duidelijk: Mathias mocht vertrekken, richting Vlaams parlement, Rudy Coddens wordt de nieuwe burgervader. Punt. Een God de Zoon als het ware. Of hoe een peiling bij 860 mensen door het onderzoeksbureau Indyville de stembusgang van 181.761 Gentse kiesgerechtigden overbodig maakt. Ondertussen heeft het politbureau de sjerp al gewassen en gestreken. De vlekken van Publipart en Optima zijn verdwenen, de kreuken van de Ghelamco Arena er uit geperst. Rudy de onkreukbare móet hem omhangen. De Gentse burger staat er bij en kijkt er naar. Of hoe een God een afgod werd. Maar afgoden eindigen meestal als een curiosum in één of ander etnologisch museum, wachtend om terug gegeven te worden aan de rechtmatige eigenaars, ergens in het verre Mariakerke.

Wie niet meedoet aan de politieke afgoderij riskeert in Gent de strop, een publicatieverbod of het gehoon van de gutmensch. Wie in Gent denkt zijn eigen ding te mogen doen wacht pek en veren, en expulsie richting Brussel. Sympathiek zijn is dus geen garantie, ook al ben je architect van één van de grootste transnationale fusies, deze van North Sea Port. Afkomst evenmin. Lidmaatschap van de loge misschien wel. Mathias zal het geweten hebben.

 

We hebben er net geen zestig jaar moeten op wachten. We kunnen weer van de Leie naar de Schelde via de Reep. De stad betaalde 500.000 euro voor een nieuw stadsbeeld en ongetwijfeld een nieuwe trekpleister voor jong en oud. Of jong nog zal weten van wie het standbeeld is welke donderdag laatst onder een houten kist verdween, is een ander paar mouwen. Geschiedenisonderwijs is ook  niet meer wat het geweest is.

De rest van de kostprijs werd opgehoest door de Vlaamse Waterweg nv en Farys. De weg voor de luxe-speedboten ligt nu open. Je vindt er op tweedehandssites al voor 100.000 euro. Misschien konden een aantal  champagne-slurpende booteigenaren die in de komende weken de Leie-Schelde passage zullen uitproberen, het Gentse aandeel van de werken betalen. Maar ja, die wonen meestal in Latem. Gent en boten, het zal nooit iets worden.

Nu de waterwegen weer oké zijn zal de burgemeester wel terug grijpen naar de luchtwegen. Er wordt 175.000 euro uitgetrokken om de luchtkwaliteit te bepalen in de stad. Op dezelfde plaatsen waar de testen al eens werden uitgevoerd, bijna allemaal binnen de R40. En dat alles om de lage emissiezone die in 2020 van start gaat te evalueren. Ik kan dus weer eens de portemonnee opentrekken en een kleine 175.000 euro investeren in een LNG-vrachtwagen met kraan om aan stadsdistributie te doen zonder de banvloeken van het progressieve kartel over mij heen te krijgen. Jammer dat ik dat geld niet uit de zakken van hun belastingbetalers mag kloppen. Ik zal het zelf moeten ophoesten. Gelukkig bestaat er zoiets als afschrijvingen.

Ik heb wel een bijkomend voorstel om de Gentenaar aan gezonde luchtwegen te helpen. Maak de Ghelamco Arena volledig rookvrij, net zoals het Constant Vanden Stockstadion. Dat zal toch ook een slok op de borrel schelen voor pakweg 15.000 Gentenaars. Desnoods maakt Termont een uitzondering voor Luc Van den Bossche.

Gent is in de ban van een nieuwe sporenslag. Niet op de Groeningekouter deze keer, maar op dé Kouter,  waar gevaarlijke tramsporen liggen te wachten om voeten van onoplettende burgers te breken. In kleine stukjes. Een remake van de strijd tussen de Leliaards en de Klauwaards?  Nee, het gaat gewoon over de strijd tussen de ruziemakers en de boelzoekers, zoals gewoonlijk een rode draad in de Gentse politiek.  En het gaat over de tram. Een ijzeren sporenslag als het ware.

Moeten de stalen rossen van Gwijde van Tram Drije, onze plaatselijke strijder voor fiets en openbaar vervoer, plaatsmaken voor de soepelrijdende trambussen van Anneleen Van Bossuyt, leidster van de klauwende oppositie? Zijn tramsporen de inconveniënten van de vooruitgang? Of lijden ze ons spoorslags  naar een autoloos groen Utopia?

Ook ik heb ooit de claustrofobische ervaring gehad met een voorbijschuivende tram ter hoogte van de Groentemarkt. Ook ik heb in mijn studententijd “een stuik gezet”, mijn voorwiel geblokkeerd in de tramsporen. Mijn lief zei dat ik maar beter uit mijn doppen moest kijken. Het was toen ook niet de gewoonte de schuld op iemand anders te steken.

Maar wat is nu essentieel? Dat de Gentenaars zich vlot, veilig en liefst zonder veel te veel uit te geven kunnen verplaatsen door de stad!  Gent is net niet groot en rijk genoeg om megalomane en geldverslindende projecten van openbaar vervoer te realiseren. Misschien maar best ook. Calatrava mag in Luik of Bergen blijven. Maar Gent is wel groot genoeg om er extra aandacht aan te besteden. De aard van de oude middeleeuwse binnenstad met kronkelende straten, bemoeilijkt elke keuze. Vlotte doorstroming, met of zonder circulatieplan zal altijd een probleem zijn. Zou een eigen vervoersmaatschappij dé oplossing zijn? Terug naar het blauw-geel van de MIVG om de nostalgici onder ons te paaien? Óf om de slagkracht te verhogen? Misschien toch beter het laatste.

Misschien moeten we zelfs helemaal afstappen van de oude denkpatronen. Zijn elektrisch aangedreven trams of trambussen de toekomst? Hoe zullen Marie-Christine Marghem of Engie Electrabel het komen uitleggen als iedereen in Gent vanaf november te voet moet gaan. Moeten we niet eerder investeren in alternatieve energiebronnen die inherente zekerheid bieden en niet afhangen van de grillen van de natuur, of van de politiek? Kan waterstof een oplossing zijn, maar is het veilig? Zijn weinig vervoersmiddelen waar veel volk op kan beter dan meer vervoersmiddelen waar minder volk op kan? En wat met de loonlast van de bestuurders? Of gaan we voor volautomatisch in eigen beddingen? Hoe zouden de vakbonden zich dan roeren in het rood-groene kartel?

Wat Jan met de pet nodig heeft is visie op zéér lange termijn en ik denk dat één legislatuur hiervoor te kort is. De meeste politici gaan niet voor de lange termijn maar voor de macht in de volgende ronde, én de sleutels van de kassa. Hiermee kunnen ze de getrouwen belonen en posteren in een nieuwe lading vzw’tjes en verzelfstandigde bedrijven. Daar rijpt de massa die telkens klaar staat om de eigen ideologie verder te laten uitdijen en de andersdenkenden in de hoek te zetten.

Ondertussen blijven de grote uitdagingen op ons af komen, steeds sneller. Zoals we nu verder doen zal die toekomst ons als een aanstormende trein op een overweg vermorzelen. Geen water, geen elektriciteit, geen brandstof, geen openbaar vervoer, geen pensioen. Maar wel torenhoge belastingen. Hoe meer politici enkel voor de macht  en niet voor de burgers  gaan, hoe meer de burgers gaan betalen. Tot ze dat op een dag niet meer willen doen. Ook zij worden het ooit beu dat ze Scandinavische belastingen betalen en slechts Mediterrane service krijgen. Of moet ik zeggen “Belgische service”? En dat is nu eens niet voor te lachen, zie.

Op 16 september zal de lucht zal zuiver zijn en  de luchtwegen van de Gentenaars vrij van irritatie en slijm, veroorzaakt door fijn stof, behalve als ze bezoedeld zijn door sigarettenrook, maar dat is voorlopig nog de vrije keuze van de tabak- of weedroker. Zó heeft het Grote Gelijk van de Botermarkt beslist.

De stad is  autoloos, op een paar toeristen na die aarzelend de parking van het NH-hotel uitrijden en de stad ontvluchten, naar huis. De stikstofdioxide zakt tot een historische dieptepunt en van fijn stof is geen sprake. De zon hoeft vandaag geen smogdeken te doorprikken waardoor de mannen van Ivago die op deze mooie dag  dienst hebben weer mogen smeren met factor 50.

De autovrije fly-over wordt voor de Gentenaars wat  het Tiananmenplein is voor de Chinezen: de plaats waar met een massa yoga-sessie de Ecologische Volksrepubliek Gent wordt uitgeroepen, net zoals Mao dat deed op 1 oktober 1949 met de Volksrepubliek China. En als de B401 effectief tegen de vlakte gaat, zal de toekomstige burgemeester zijn jongensdroom verwezenlijken met zijn Central Park aan de toegang van het historische centrum. De gelijkenissen met Tienanmen kunnen niet groter zijn. Misschien zou een kolossale  poort met een staatsieportret van de huidige burgemeester, waaronder we en masse de stad binnen fietsen,  niet misstaan. Een prachtig eerbetoon aan een groot leider die Gent met talloze trofeeën  op zijn eigen wereldkaart zette.

Hopelijk laat men enkel stukken van de betonnen steunpalen van de fly-over staan. Een beetje zoals de laatste restanten van de Berlijnse muur. Daar kan dan een iets bescheidener fotootje van de initiatiefnemer van het Gentse Central Park opgehangen worden.

Het is vandaag trouwens 39 jaar geleden dat acht Oost-Duitsers met een luchtballon het arbeidersparadijs van de DDR ontvluchtten. Daar hebben ze decennialang geleerd hoe om te gaan met beperkte mobiliteit.  Hopelijk vergaat het de Gentenaars beter en kunnen ze later gewoon weg met de trein of de tram.

 

De Gentse kinderen gaan vandaag terug naar school. Die van hun eerste, tweede of derde keuze. Naar een bonte, superdiverse of witte school, een methodeschool, een speelschool, een klassieke school of naar één of ander vehikel dat pedagogen ad hoc nog vlug even hebben uitgevonden.

Het doet er eigenlijk weinig toe. De school is niet meer de plaats waar kennis wordt onderwezen. Nee, het is de plaats waar de kinderen zich zelf moeten kunnen zijn, zich goed voelen, hun vaardigheden ontdekken. Kennis bijbrengen is uit den boze, het is bovendien stigmatiserend voor die kindjes die de kennis niet kunnen vatten. Omdat ze het niet verstaan, omdat ze de taal niet spreken of omdat het niet in hun cultuur past. Dus geen kennis, voor niemand. Gij zult niet kwetsen!

Zouden de kinderen te slim kunnen worden? Of zouden ze nu net heel vaardig worden. Als je het filmpje van Kurkdroog op Youtube bekijkt vrees ik geen van beiden. Je kan alleen maar hopen dat het een hoax is. “Waar leven de Middeleeuwen? … in Afrika! In welk land ligt Verhofstadt?… in Duitsland? Waar ligt het Panamakanaal?… In België!” Zijn de jongens van Kurkdroog een concurrent voor Jan Eelen met een nieuwe “in de Gloria” of is dit filmpje  het resultaat van jarenlange bepampering?

Leerkrachten getuigen: “kennis mag niet meer”. Zittenblijven evenmin. Teveel kennisvragen in een toets en de school krijgt slechte punten van de doorlichting. Een slecht rapport en er verschijnt een advocaat op het toneel. Mijn kind schoon kind, of iets dergelijks. Maar wie bepaalt nu zoiets? Wie maakt er generaties kinderen kapot? De minister? Ik betwijfel het? De kabinetsmedewerkers? Weinig waarschijnlijk. Of is het de meute masters in menswetenschappen die de laatste jaren door de universiteiten en masse uitgebraakt werden, opgeleid door wereldvreemde proffen met een donkerrood en anarchistisch verleden, de adepten van de “open society”, de strijders voor open grenzen? Ik opteer voor deze laatste groep.

Zoals Bart De Wever vreest dat de cocaïnemaffia de politiek infiltreert en macht (om)koopt, zo hebben de laatste twee decennia de progressieve krachten één van onze belangrijkste bastions van beschaving, kennis en cultuur, namelijk onze schoolstructuren, gepenetreerd om daar hun vernietigend werk te doen: de ontmanteling van het vrije Westen. Wat niet lukte met de arbeidersstrijd, de strijd tegen het kapitalisme en de koude oorlog moet nu lukken met het neerhalen van de ruggengraat van onze Westerse maatschappij: het onderwijs.  Als de arbeiders niet konden onderworpen worden omdat ze slimmer en rijker werden, dan maar vandaag de kinderen onderwerpen, opdat ze nooit slimmer zouden worden.

Lucky me. Ik woon in het centrum van Gent, net op de rand van de voetgangerszone. Filip Watteeuw, schepen van mobiliteit, triomfeerde tijdens het interview met VRTNWS over het succes van zijn circulatieplan. Glunderend. Met fiere borst. En terecht! Mijn trouwe lezers slaan nu steil achterover bij deze boude uitspraak en bannen mij stante pede van facebook of blokkeren mijn twitteraccount. Of ze lezen verder en stellen die beslissing even uit.

Niemand kan ontkennen dat Filip Watteeuw een punt heeft, indien we tenminste aannemen dat de resultaten niet vervalst zijn. In deze barre tijden van fakenews, manipulatie en platte leugens moeten we op ons qui vive zijn. Maar soit, laat het ons toch maar aannemen voor waar. Eén van de doelstellingen van het huidige college is behaald. Minder stikstofdioxide in het centrum, meer zuivere lucht rond het Belfort, en dus meer gezonde luchtwegen voor de Gentenaars (of toch voor een handvol Gentenaars). Werd de burgemeester dan op 15 januari 2016 tijdens de nieuwjaarsreceptie onterecht uitgefloten? De centrumbewoners kraaien van plezier. De winkeliers en de restauranthouders van het centrum zuchten en tellen hun kassa, life goes on.  De resultaten voor fijn stof en ander vergif in de lucht kunnen nog even wachten, misschien tot na 14 oktober.

In 2020 komt daar nog eens de lage emissiezone boven op. De oude, doch steeds glimmende drie-liter-diesels van bekende Duitse automerken mogen dan het centrum niet meer in. De arbre magique aan de spiegel zal daar niet veel kunnen aan veranderen. Ook de krakkemikkige roestige Euro-0 vrachtwagens van menig leverancier mogen hun hoestbui op vier of zes wielen aan de rand van de stad laten staan. Maar dán  is het nóg eens 4 jaar naar de gemeenteraadsverkiezingen van 2024  toe. En politici weten maar al te goed dat het geheugen van de kiezer korter is dan hun lontje.

Geen zorg voor mij. Ik ben voorbereid. Ik heb een nieuwe wagen, een milieuvriendelijke Volvo. Mijn vrouw heeft haar Polootje verkocht. Boodschappen doen we te voet, behalve voor onze bak Duvel. Ik ben één van de gelukkigen die mij een ruim appartement kan veroorloven in het stadscentrum. Geen eigendom, wel een huurappartement. Ik wil weg kunnen. Toch ben ik niet bang voor het “remplacement”,  een vrees die Bert Bultinck, hoofdredacteur van Knack,  toe schrijft aan elke modale “witte” Vlaming en hiermee impliciet zegt dat deze een genetisch gepredestineerde racist is. En ik die dacht dat met de dood van Himmler op 23 mei 1945 de raciale denkbeelden van predestinatie voorgoed begraven waren. Niet dus.

Ik ben wel een “witte” Vlaming, ik heb geen migratieachtergrond, mijn voorouders komen uit zowat heel Oost-Vlaanderen, ik ben katholiek, ik spreek Nederlands en ik probeer zonder fouten te schrijven. Ja, sorry daarvoor. Maar ik heb wel geen vrees voor “remplacement”. Ik ben niet bang dat andere culturen mij zullen verdrukken tot een minderheid, ook al zal die dan nog weinig te zeggen hebben. Althans veel minder dan de mondige minderheden van vandaag, vaak  geassisteerd door poco sociologen, therapeuten en andere masters in één of andere ad-hoc-uitgevonden menswetenschap.

Nee, die angst heb ik niet. Je mag nooit angst hebben, ook niet voor een onbekende of een onzekere toekomst. Je moet je wel voorbereiden op dergelijke toekomst. En misschien bereid zijn tot een “déplacement”, vandaar dat huurappartement. Maar zo’n vaart zal het wel niet lopen, althans niet de eerste 10 jaar. Ik haal 2028 wel, al is het zonder auto, zonder stroom en zonder vlees. Maar misschien wel mét Filip Watteeuw en zijn gezonde lucht voor de lucky centrumbewoner.

Hoeraaaaaaa (kuch, kuch), de luchtwegen van de Gentenaars zijn gered. Onze burgervader kan met een gerust hart, wat in zijn geval belangrijk is, in 2019 op een welverdiend pensioen vertrekken, te land, ter zee of in de gezonde Gentse lucht. De studie van de luchtvervuiling is binnen, de NO2 is gedaald, dubbel zoveel als in heel Vlaanderen. Gent boven, Vlaanderen boehoe!

NO2 is een gas dat irritatie van de luchtwegen, de neus, de keel en de oren veroorzaakt. Heel hoge concentraties doen het aantal astma-aanvallen pieken. In februari 2018 verwees men in het UZ Gent al naar de correlatie tussen luchtkwaliteit en astma. Toch stelt Gezondheid en Milieu dat de NO2 sinds 2000 met 40% gedaald is. Het verkeer is en blijft de grootste boosdoener. Niet alleen de auto’s, voornamelijk de diesels, de Gentse fetisj par excellence, maar ook de scheepvaart, een al even grote Gentse fetisj, stoten massaal veel NO2 uit.  Ik las gisteren dat de 16 grootste containerschepen evenveel uitstoten als alle auto’s ter wereld samen. Gelukkig varen die naar de rechtse vijand in Antwerpen. Koen Kennis kan zich de moeite besparen om een circulatieplan à la Gantoise uit te dokteren, hij kan beter de containerschepen naar Gent sturen. Maar daarvoor moet onze schepen voor de haven blijven aandringen bij de Vlaamse regering dat de nieuwe sluis er zo snel mogelijk komt en de tunnel in Zelzate heraangelegd wordt want hij ligt te hoog en de grotere schepen kunnen er niet over. Er zal wel iemand betalen.

Dus weg met de auto én weg met de zeeschepen. De luchtwegen zijn belangrijk. De economie minder. Wil het nu lukken dat Mathias De Clercq meer zeeschepen wil en Anneleen Van Bossuyt meer auto’s. Objectieve partners in crime op 14 oktober? Als Anneleen haar Vlaamse vlagjes op zak houdt kan er “geklapt” worden.

Toch opvallend dat de resultaten van de NO2-meting nú al lekken. Normaal werden die verwacht voor de tweede helft van oktober, dus ná de verkiezingen. Misschien deed Geert Moerman van Voka met zijn kritiek op het mobiliteit- en parkeerbeleid van het Gentse stadsbestuur, de lippen bij de groene jongens van de Vlaamse Milieu Maatschappij wat losser worden. Goede groene resultaten moet je vandaag tonen, niet na 14 oktober zoals aangekondigd. Toen ik op twitter enkele weken geleden mij vragen stelde over het uitblijven van deze resultaten staken enkele poco wereldverbeteraars zich weg achter complexe computermodellen die véél tijd nodig hadden om correcte cijfers te produceren. Ik dacht al dat de stad het rekenwerk had uitbesteed aan Turing’s Colossus van Bletchley Park. Maar nee, nood breekt wet. De aanhoudende kritiek op het circulatieplan leek de rekensnelheid een gigantische boost te geven.

Gezondere lucht en hoofddoeken op school. De wapens zijn finaal uit het arsenaal gehaald. Met minder NO2 schiet je de tegenstanders van het circulatieplan een pak argumenten uit de hand en met de hoofddoeken op school geef je de mogelijke overlopers naar Be.One een schot voor de boeg. Anneleen Van Bossuyt had het knap lastig op radio één. Maar het was nog vroeg, misschien iets te vroeg in de ochtend om te zien dat het enkel over NO2 gaat en niet over bijvoorbeeld fijn stof. Altijd opletten met telefoontjes vóór 7 uur. Ze moet de truken van de journalisten nog leren kennen. Ze heeft nog wel een paar weken.

Het doel heiligt de middelen. De Gentenaar moet en zál ondergedompeld worden in de weldaden van het roodgroene verleden. Over die van de toekomst zijn we nog zo zeker niet. Na het bekijken van de reportage “Apocalyps Stalin” op Canvas heb ik zo mijn twijfels bij de vrijage van de almachtige Almaci met de communisten. Als zij haar droomcoalitie er door krijgt, vrees ik dat de luchtwegen van de Gentenaars wel eens zouden kunnen omslaan in vluchtwegen.