Als het van Bram Van Braeckevelt afhangt, cumulator cum laude, zullen de straten van Gent er in de toekomst kraaknet bij liggen. Het wondermiddel heet “statiegeld op sigarettenpeuken”. Briljant idee, nobelprijswaardig, gedurfd en, zoals zoveel briljante groene ideeën, integraal betaald door de gemeenschap. De Hoogpoort en de straten rond de Vlasmarkt zullen er op zondagmorgen nog nooit zo clean uit gezien hebben. Nu nog statiegeld op kots en klaar is kees.

Maar, als kersvers schepen zou hij beter zijn oor te luisteren leggen bij zijn collega van mobiliteit die als geen ander de kunst verstaat om de échte vervuiler te brandmerken en te straffen. In zijn geval is dat de automobilist, zijn ultieme Nemesis. Het moet toch niet zo moeilijk zijn om in te zien dat rokers gerust in dezelfde categorie van de automobilist mogen ondergebracht worden. Jaarlijks worden 6.000 miljard sigaretten geproduceerd. Bij het narekenen van de CO2 die vrijkomt bij productie en transport van tabak komen we uit tussen de 1 en 10 gram CO2 per sigaret. Met een beetje doemrekenen, iets waar klimaathysterici verdomd goed in zijn,  komen we aan 60 miljoen ton CO2 die de gezellige rokers jaarlijks de atmosfeer in dampen. Een peulschil tegenover de CO2-productie die bij de verbranding van fossiele brandstof vrijkomt, zo’n 37 miljard ton. Het verschil is dat de roker niet zozeer het klimaat dan wel vooral zichzelf vervuilt met allerlei cancerogene of vaatvernauwende stoffen. Maar ja, who cares. Daarvoor hebben we onze sociale zekerheid en onze medische zorgen. Diseases of overabundance behoren voor progressieve geesten tot de absolute individuele vrijheid, de miserie ervan wordt toch gesocialiseerd. Behalve als het over chocolade sigaretten gaat.

By the way, zou Ivago Bram niet beter af zijn een mobiele asbak te verplichten voor rokers zoals het kakzakje voor hondenbezitters. Wie het niet bij heeft krijgt een fikse GAS-boete. Of zitten er teveel rokers bij het groene legioen? Je zou het gaan geloven want in zijn voorstel gaan ze er nog aan verdienen door de peuken te verzamelen.

Ik heb ooit een vooraanstaand vakbondsafgevaardigde gekend die zwoer bij die éne slogan “pak de arbeider nooit zijn pintje en zijn sigaretje af”. Dat wordt lastig voor Bram om het heir van de arbeiders te overtuigen om op zijn partij te stemmen. Als diezelfde arbeider dan nog met lede ogen moet aanzien dat zijn gekoesterd euro-3 dieseltje met het groen-vlammende IPCC-zwaard uit de paradijselijke LEZ van Gent wordt gebannen,  zal hij toch tweemaal nadenken vooraleer hij het bolletje van de eco-utopisten rood kleurt op 26 mei. Extra koopkracht van 100  euro per maand zal niet genoeg zijn om Jef Klak op de fiets en aan de quinoa te krijgen.

“Greta, het is gebeurd: de groene Golf komt Gent niet meer in!”  Even was mijn vrouw in de war én lichtjes eufoor. Ze dacht al dat Groen in Gent het onderspit zou delven bij de verkiezingen van 26 mei. Helaas, ik had het over onze autootje, onze groene Golf-3. Ik had voor de zekerheid de kopij van mijn inschrijvingsbewijs nog eens bekeken: 18 februari 1993.  Het verdict: euro 1. Zelfs een jaarlijkse contributie kan geen soelaas brengen. Een slooppremie van 1.000 euro dan maar?

Dan leef je al die jaren zuinig, rij je amper 3.000 km per jaar, ga je met de bus of te voet naar het werk, koop je bij Ohne en de bioboeren van het Hinkelspel, sorteer je je de ziel uit het lijf, en stort je jaarlijks 50 euro aan WWF… Onze groene levensstijl wordt niet beloond door de eco-kapitalisten van de Botermarkt. “Koop maar een nieuwe auto, zeggen ze, liefst een elektrische.” Blijkbaar kunnen de meeste centrumbewoners dat met alle gemak, het zijn veelal tweeverdieners die een leuk, meestal deeltijds baantje hebben bij één of andere NGO, administratie of culturele VZW. De gewone werkmens trek zijn plan.

Volgens onze mobiliteitspaus kunnen we straks allemaal de strooifiets op. Ik zie het nog gebeuren dat de klimaat-leukerds hun fiets aan tegen onze voordeur achterlaten. “Ze pikken hem wel later op, mijnheer.” Ik vrees dat ik hem dan in het midden van de straat op zijn pikkel zet. Die fiets bedoel ik.

Nee, mij groene Golf komt de stad niet meer in maar de groene golf van schimmel  zet ondertussen zijn opmars door de werkmanshuizekes van WoninGent dapper verder.  Groen mag dan sinds 1 april de voorzitter leveren van dat ons-kent-ons vehikel, de toestand is nog niet veel veranderd sinds de VRT-reportage over de Sint Bernadettestraat. Toch belooft de voorzitter verbetering. De ombudsvrouw stelde echter onlangs nog  vast dat er niet eens op de vragen van de bezorgde burger geantwoord wordt. Indien je het Grote Gelijk aan je kant hebt hoef je  blijkbaar niet te antwoorden. Misschien zijn de bewoners wel Vlaams Belang-stemmers of, godbetert, NVA-stemmers. Of rijden ze met een euro-1 diesel. Untermenschen als het ware.

“Coach? Coach! Jantje heeft zijn sportzak vergeten. Sorry, dat zal niet meer gebeuren, meneer.” Daar sta je dan als mislukte vader aan de rand van het voetbalveld. Alle ogen van de bezorgde ouders rondom jou zijn op je gericht. Je faalt in de opvoeding van je kind want je hebt hem niet doen inzien dat die sporttas nodig is om te gaan sjotten. Als ze zouden weten dat ik er hem vorige week nog een draai rond de oren voor heb gegeven, waren een paar stevige pedagogische verwijten zeker mijn deel geweest. Ik stap als één vat stress in mijn auto. Ik moet dringend nog eens bij mijn stresscoach langs.

Thuis krijg ik steevast  hetzelfde te horen van vrouwlief.  “Je weet toch dat Jantje vaak die dingen vergeet. Én hij zal zijn Rilatine weer niet genomen hebben. Ja, dat zal de reden zijn. Jij had er moeten aan denken.” Je bent dus niet alleen mislukt als vader maar ook als echtgenoot. “Ik bel onze relatiecoach, schat. Dat zal weer eens deugd doen, niet?”

Ik wil mijn vrouw niet teveel belasten met mijn nalatigheden. Ze heeft het knap lastig nu ze van werk moet veranderen. De multinational waarvoor ze meer dan tien jaar heeft gewerkt gaat delocaliseren. In India zijn IT’ers een pak goedkoper. Het bedrijf kan nochtans mooie winstcijfers voorleggen maar de loonkosten zijn en blijven hier wel erg hoog, zeker nu de salariswagens op de schop gaan. De wekelijkse gesprekken met haar outplacementcoach maken haar prikkelbaar. Ze heeft dat bleekblauw vermoeden dat het vet van de soep zal zijn. En de tweede eco-lening voor ons huis moet nog verder afbetaald worden. Het maakt haar extra kittelorig. Thuis kan ik niet veel goeds meer doen, spijtig.

Toegegeven, de laatste tijd staat mijn hoofd er niet meer naar. Ik vergeet dingen, ik ben moe en lusteloos, en mijn job zegt me niet veel meer. Gelukkig betaalt mijn werkgever goed en lopen we met voldoende mensen op de werkvloer. Ik heb van de FOD waar ik werk,  een burn-out coach aangewezen gekregen. Dat lucht op. Alleen ben ik niet zeker of ik op het randje van een burn-out, dan wel op het randje van een bore-out zit. Ik vraag het bij gelegenheid wel eens aan mijn wandelcoach tijdens onze eerstvolgende gesubsidieerde boswandeling.

Straks komt de kleine van de training terug in de bakfiets van de buurman. Ik kan dus wat stoom afblazen en een paar rondjes gaan lopen. Mijn pijnlijke hielen doen me er aan denken om volgende week eens een sessie met mijn loopcoach te volgen. Zijn tips zijn onbetaalbaar, al kost het mij wel een flinke duit om zo een personal coach aan mijn zijde te hebben. Maar voor je gezondheid moet je wel wat over hebben. Ik laat trouwens mijn financiële planning over aan Simon, mijn nieuwe financiële coach. Hij laat ons toe om toch wat geld opzij te zetten om jaarlijks een paar reisjes te maken. Met de kinderen gaan we op fietsvakantie, kwestie van de kids klimaatbewust te maken, maar mijn vrouw en ik trekken er wel af en toe op uit met het vliegtuig, de zon of wat cultuur tegemoet. Let wel, onze CO2-coach, die ook onze fietscoach is,  houdt goed in de gaten dat onze carbonfootprint niet te groot wordt. Hij doet dat in samenwerking met onze vakantiecoach. Die twee verstaan elkaar goed en ze stellen samen jaarlijks ons klimaatvriendelijke vakantieplan op. Voor een luttele 1.500 euro.

Na mijn rondjes lopen moet ik voor het slapen gaan zeker nog de koppen van De Standaard en de Knack lezen. Ik hou wel van die  klare en neutrale kijk op de wereld rondom mij. Ik ben altijd in politiek geïnteresseerd geweest. Ik wil vooral goed geïnformeerd zijn in de aanloop naar de verkiezingen in mei en ik denk dat Bart Brinckman en Bert Bultinck de ideale persoonlijkheden zijn om straks de juiste keuze te maken. Hoewel, sommigen vinden hen nogal eenzijdig. Verzuurde populisten brandmerken hen zelfs als linkse activisten maar met mensen die persé aan de verkeerde kant van de geschiedenis willen staan, wil ik niets te maken hebben. Misschien moet ik eens een verkiezingscoach opzoeken. Of een politieke coach. Bestaat dat? Geen idee. Ik vraag het dan maar aan mijn coachkeuzecoach. Het schijnt dat daar ook subsidies voor bestaan.

In aanloop naar de verkiezingen van 26 mei warmt niet alleen het klimaat op maar ook de gemoederen van de politici. Witte konijnen zijn vaak een bron van ergernis voor trouwe partijsoldaten, vraagt het in West-Vlaanderen maar aan Mercedes Van Volcem. Maar de oude rammelaars van het konijnenkot krijgen het ook soms op de heupen. Zoals zo vaak is bij politici de zorg voor de polis ondergeschikt aan de zorg voor de eigen carrière. De move van Veli Yüksel doet bij velen de wenkbrauwen fronsen. Uiteraard is hij welkom bij de Open-VLD, het open opvangcentrum voor partijpolitieke vluchtelingen. Zelfs ex-NVA’ers worden er met open armen ontvangen. Kritiek op het Vlaams-nationalisme wordt in de gegarandeerde afwezigheid van Karel De Gucht beleefdheidshalve doorgespoeld met een welkomstdrankje en bedolven onder een big-bag zand van bij Verhelst.

Ik hoop dat Veli het Cavdarli-effect kent. De minzame Gentse imam haalde voor de Sp.a als opvolger vlot meer dan 20.000 stemmen maar moest na controverse over zijn legerdienst in Turkije, die hij volbracht tijdens de uitoefening van zijn parlementair mandaat als Belgisch volksvertegenwoordiger,  het stellen met een onverkiesbare plaats. Uit onvrede zocht hij toenadering tot Lijst Dedecker waar ze dachten een stemmenkanon binnen te halen. Tot hij in de pitabars van Gent moest gaan vertellen dat LDD 100% achter de beperking van de werkloosheid in de tijd stond en 100% voor het hoofddoekenverbod was. Zijn Turkse aanhang liet hem met zijn nieuw donkerblauw gedachtengoed zitten met amper 650 stemmen.

Veli zegt nu ook zijn beweging.net gestuurde partij vaarwel maar mag straks wel gaan uitleggen aan zijn kiezers dat zijn nieuwe thuis achter de afbouw van het SWT stelsel blijft staan en de absolute gelijkheid tussen man en vrouw hoog in het vaandel voert. Ik vrees dat de ex-journalist van de VRT op 26 mei wel eens de zelfde weg naar de vergetelheid zal inslaan als zijn Turks-Belgische tweelandengenoot.

Veli, vidi, vici? Ik denk van nie.

Het is prachtig weer vandaag. Warm voor de tijd van het jaar. Een pulleke en een sjaal waren voldoende om eens een stapke richting Kouter te zetten. Bloemen kopen om straks cadeau te doen. Ik vermoed dat ze uit een serre komen, op gas verwarmd. Of ingevlogen uit Afrika. De man aan het stalletje wist het ook niet precies.

De organisatoren van de klimaatmars hebben chance. Normaal zouden ze op 24 februari weer en wind moeten trotseren  maar de klimaatverandering is hen gunstig gestemd. Ze voorspellen 13° om 17 uur, het verwachte hoogtepunt van de dag: de speeches van de organisatoren zoals daar zijn de beroepsactivisten van Hart Boven Hard, 11.11.11 en Greenpeace. Het thema van de vluchtelingen komt ook aan bod, kwestie van die minderhedengroep in de aanloop van de verkiezingen niet uit het oog te verliezen en de goegemeente te laten zien in welke hoek de klimaatjongeren geduwd zitten.  Arno Kempynck rules. De spontaneïteit van de eerste dagen is ver te zoeken. Jammer.

De McDonald’s aan de Korenmarkt heeft alvast een extra voorraad hamburgers ingeslagen. Als straks de vakbonden gehoor geven aan de oproep van Anuna De Wever zal ook de Cara-pils bij Colruyt rijkelijk aangevuld worden. Ik weet niet of de beroepsstakers weten dat er voor één liter bier bijna vier liter zuiver water nodig is, maar ik vrees dat op vrijdag, zo vlak voor het weekend, het klimaat niet hun eerste zorg is. Een notoire vakbondsman zei me eens dat ze nooit de werkman zijn pintje en zijn sigaretje mogen afpakken. Hoeveel CO2 en fijn stof zouden sigaretten trouwens produceren?

Anuna en Greta werden ontvangen door president Macron terwijl zijn CRS de gele hesjes de ogen uitschieten. Goed voor de foto die straks zal prijken in het kantoor van de trotse directrice van het Koninklijk Atheneum in Mortsel. Straks ook op de koffie bij onze groene schepenen die de klimaatbeweging een warm hart toedragen? Na de Champions League  de Proximus League? In Gent gaat de politie nog niemand te lijf, dat scheelt. Ik denk niet dat Arno Tine Heyse zal bestoken met een sms-bombardement. Zoiets verdient ze niet en gelijkgestemden worden altijd ietwat vriendelijker bejegend. Ik laat de hele show aan mij voorbijgaan. Ik doe wel zelf mijn best voor het klimaat, op mijn eentje, in de schaduw van de politieke vuile oorlog van wederzijdse viscerale haat.

En ik geef me straks over aan de belangrijkste bijzaak van de wereld, voetbal. Gaan de Boeren de Buffalo’s een handje helpen door de Nekken te verslaan? Tegen dat de klimaatactivisten aan hun speech beginnen weten we het en vertrekken de CO2-spuiende supportersbussen weer naar huis.

Gisteren werd de laatste peiling van Ipsos bekend gemaakt. Anuna en Kyra kirren van contentement. Groen wordt de tweede partij van Vlaanderen. De zondvloed van het groene gedachtengoed is onstopbaar, als een modderstroom die door ontbossing de berg afglijdt.

In Gent wrijven ze zich al in de handen. De groene golf overspoelt de blauwe goesting en zal van Gent het eco-paradijs par excellence maken. Ik heb alvast mijn CNG-vrachtwagen besteld. De gelukkige werknemers die over een salariswagen beschikken zullen binnenkort groen uitslaan. Cash for cars als obligate maatregel? Reken maar, want na twee maanden hadden slechts 23 werknemers uit 22 bedrijven hier vrijwillig voor gekozen. De niet-gereden kilometers zal ik u niet voorrekenen. Misschien was de file wel drie wagens korter. Ik denk dat het legioen salariswagen-bezitters niet deelgenomen heeft aan deze enquête.

De grootste vermogens en de grootste vervuilers zullen bloeden maar het levert toch 80.000 jobs op. Het planbureau rekende op 100.000 jobs in de volgende legislatuur, maar dat zullen allicht andere jobs zijn. De kleine vervuilers met hun pelletkachels zullen ontzien worden. Keien en keikoppen zijn nu eenmaal moeilijk te stropen. Het zou bovendien stemmen kosten. En verse regimenten gele hesjes zijn te mijden als de pest.

Als Vlaanderen de roetvlek van Europa is, zal de woonkamer van de familie die aan de goedkope rolsigaretten zit, het teervat van Vlaanderen zijn. Wanneer dringt Big Sister uw woonkamer binnen? Het is een kwestie van een verkiezing of twee.

Zijn we op weg naar de dystopie van zaterdag 27 januari 2029 waarover ik reeds in januari 2018 schreef . Ik hoop dat ik grondig fout zit. Als minister A. De Wever de kans ziet om geld bij te drukken om de Vlaamse roetvlek een gezonde toekomst te geven is de kans groot dat die toekomst er zal op lijken. Hyperinflatie? Nooit van gehoord, mijnheer. De les economie is op donderdag.

Of misschien ziet men het als dé ultieme kans om onze maatschappij drastisch om te gooien. Met de arbeidersstrijd is het niet gelukt, de strijd om de minderheden lijkt ook al het pleit te verliezen. Het klimaat lijkt nu de beste propaganda. Iedereen wil voor zichzelf, kinderen en kleinkinderen de gezondste lucht van de wereld. Toen ik in de jaren tachtig met mijn fiets aan de Dampoort mijn leven riskeerde, was de stank van de diesels niet te harden. Gelukkig is dat voorbij. Maar het is niet genoeg. CO2 en ijsberen gaan voorop in de strijd. Het eerste  ruiken we niet, het tweede zien we niet en er aan twijfelen is een hoofdzonde. Maar je kan er de mensen wel mee de kast op jagen. Een onzichtbare vijand als een manifeste, imminente bedreiging, een Global Killer als het ware, beetje zoals der ewige Jude. Je krijgt er de massa mee op straat maar de massa weet niet precies wat er mee aan te vangen, de overheid moet dat maar doen. Meer dan “ride dicks, not cars”, met een alcoholstift op een Bol.com-kartonnetje geschreven, komt er niet uit. En laat het nu juist dít zijn dat mij doet twijfelen aan de toekomst.

Even checken op 27 januari 2029 wat deze generatie zal gebracht hebben.

Wij hebben geluk, wij de ouderwordende Belgen die zich jarenlang geen reet hebben aangetrokken van het milieu. Onze BMW’s en Mercedessen braakten vuiligheid, wij gingen op vakantie naar de safariparken van Zuid-Afrika met CO2 spuwende Boeing-747’s of cityhopten naar het progressieve Barcelona met goedkope Ryanairtickets. Wij installeerden openhaarden en verbrandden afvalhout in onze slecht geïsoleerde fermettewoningen en wij stapten in onze gesubsidieerde bedrijfswagens om op zondag glutenvrije pistolets te gaan halen in een bakkerij, op 15 kilometer van onze deur, omdat ze daar zoveel beter waren en gemaakt met eerlijke bio-ingrediënten. Wij kochten af en toe onze zielezaligheid af door 10 euro te storten voor 11.11.11 van Bogdan Vanden Berghe om de hongerige kindjes in het zwarte hart van Afrika te voeden, maar de CO2 kon ons feitelijk gestolen worden. Fijn stof verwijderden wij nog met een stofvod en Pledge uit een spuitbus. De luiers aan de poep van onze kinderen gingen ongegeneerd de vuilbak in, samen met een berg plastiekverpakkingen van onze biefstukken, koteletten en américain uit de Colruyt.

Maar nu onze kinderen de pampers ontgroeid zijn,  wijzen zij ons gelukkig de weg. Bedankt Anuna, bedankt Kyra, tack Greta. Wij waren fout en wij zullen ons aan jullie adviezen houden. Ik word opa en ik voel mij nú al verlost van de dwang om de kleinzoon later met de auto aan de school af te halen en naar de judo, de schaakles of de coderdojo te voeren. Ik moet later voor hem zelfs geen vliegtuigticket meer betalen om opa en oma  te komen bezoeken op Tenerife. Ik voel geen verplichting meer om hem voor zijn zesde verjaardag de laatste nieuwe smartphone te kopen. Geen geswipe meer op de tablet, maar weer lekker ravotten in de vrije natuur. Een pak uitgaven minder dus. Niet dat dit een belangrijke besparing wordt. De extra groene belastingen,  taxen en accijnzen zullen ons pensioen wel grondig pluimen. Euro’s voor graden, omdat het moet. De neo-kapitalisten van de klimaateconomie kunnen er maar goed bij varen. Ik ben er zeker van dat de bosbrossers hun beroepskeuze al gemaakt hebben. Op advies van papa en mama.

De activistische leerkrachten hersenspoelen onze kinderen en kleuren de kartonnetjes van onze zes- tot twaalfjarigen met wasco-slogans zoals “We willen zwemmen in het zwembad, niet in de stad”, “Cool kids saving a hot planet” en  “Make Belgium green again”. Goed gevonden lieve juf en brave meester. Of de slogans “Eat pussy, not cows” en “Plus chaud que le climat” ook van jullie komen weet ik niet. De erotische denkwereld van jonge leerkrachten is mij onbekend.  Maar dat uw afkeer van sujetten als Trump of meer lokale politici “met een aberrant gedachtengoed en met kenmerken van een randdebiel“ de schoolbanken overspoeld heeft,  is duidelijk. Het is zelfs op video vastgelegd. Na Schild en Vrienden is het nu aan Klimaat en Vrienden, zoveel is duidelijk. Vreemd dat er niets tussen zat over de vervuilende olie van Maduro. Misschien heb ik dié pancarte gemist. David Van Reybrouck vindt alvast dat de spijbelende klimaatkinderen de échte politici van het moment zijn. Zijn inzicht in de politiek kennen we ook al sinds de G1000.

Maar soit, de schattige kindjes in oversized gele hesjes, opgezweept door SJW-achtige leerkrachten hebben ons geleerd dat de toekomst groen zal zijn. De recuperatie van heel wat politici heeft dit nu al duidelijk gemaakt. Het zou niet politiek correct zijn te twijfelen aan de argumenten van deze juveniele  klimaatbeweging. Het is zelfs gevaarlijk. Deze Groene Khmers in de dop staan nu al klaar om later hun ouders en grootouders  aan de galg te praten als de chauffage op 22° Celsius staat.

Wie durft de brave eco-doetjes te verdenken van enige inconsequentie door te verwijzen naar bijvoorbeeld de afvalberg op Pukkelpop of de frequente vliegreisjes van sommige voortrekkers van Youth for Climate, krijgt zelfs van verkozen groene gezagsdragers een sneer met de sarcastische verwijzing naar een halfgrappige anti-eco zuurpruimbingo (voorbeeld beschikbaar bij de auteur). Maar bon, wie ben ik om te klagen over sarcasme. Als je in deze dolgedraaide wereld leeft, is sarcasme vaak het enige  middel om de totalitaire eco-folie te overleven.

Zeker nu de baas van 11.11.11 zijn schamel brutoloon van 4.500 euro per maand zal kunnen verzilveren met een iets rianter volksvertegenwoordigerssalaris van zowat 6.700 euro, begint er één en ander te dagen. De democratie was al verworden tot een ondemocratische particratie, toch konden we verwachten dat de huidige partijleiders nog enig legitiem niveau hadden. Als professoren economie, doctors in de sociale wetenschappen, masters in de rechten, ja zelfs in de vergelijkende cultuurwetenschappen, sociologie of geschiedenis,  partijen leiden, kunnen we de politieke toekomst nog met een klein beetje gerustheid tegemoet kijken. Maar als de diehard ideologen van NGO’s de politiek binnenstappen en ons van op hun moral highground komen bezweren hoe wij ons leven zullen moeten leiden,  dan vrees ik dat de imminente NGO-cratie pas de échte bedreiging voor de democratie wordt.

Op zaterdagmorgen liep ik over de Botermarkt en de Poeljemarkt zonder te botsen tegen een houten kraampje met nepjuwelen of goedkoop gefabriceerde wintermutsen. Een hele bevrijding. De zon scheen en de lucht rook al een stuk gezonder. Geen walmen van churro’s, bratwürsten, souvlaki’s en andere Gentse specialiteiten die mijn nasale caviteiten nog langer konden teisteren. Volgens de kalender van VisitGent blijven we verlost van opgefokte drukte tot aan de Halfvastenfoor. Zalig.

Een lekker stukje vlees kopen bij Zwaenepoel in de Donkersteeg en verse groentjes bij Bayram van Fruitco. Het leven kan nog eenvoudig zijn. Straks nog even langs lopen bij de Delhaize op de Kouter om muesli en yoghurt. Ik heb nu al de neiging een kruisteken te maken als ik er binnenkom. Wat zal dat zijn als ze straks de Sint-Annakerk inpalmen? Daar mogen nog vijf laureaten van de Koningin Elisabethwedstrijd staan blèren, het Nationaal Orkest van België of zelfs de Wiener Philharmoniker, de kerk wórdt een winkel. Als rabiate papenvreters zullen de liberalen hun bevoegdheid beslist gebruiken om zoveel mogelijk restanten van het katholicisme te bannen uit het stadbeeld. De Holy Food Market in de Baudelokapel was al een goed begin, alleen speelden de branddeuren daar een kwalijke rol. Maar zie, de brandweer en de burgemeester gaven uiteindelijk toch groen licht zonder dat de rechtbank zicht moest uitspreken: de deuren draaien naar buiten! We kunnen weer veilig drinken en smullen bij Ladislas Leys. Het stadbestuur en Ladislas? Ze worden ooit nog grote vriendjes. Mark my words.

Toen ik door de Lange Munt stapte, op weg van Zwaenepoel naar Fruitco verwonderde het me dat ik geen spijbelend milieumeisjes tegen het lijf liep. Het is wel weekend en geen donderdag, maar toch. Zouden ze huisarrest gekregen hebben? Of hebben papa en mama hen geleerd dat volgens goede vakbondstradities enkel tijdens de werkweek wordt geprotesteerd. Jong gespijbeld is oud gestaakt. Misschien zijn de verloren lessen wiskunde aan het inhalen, kwestie van toch dat diploma te halen waarmee ze ingenieur kunnen worden. Dan kunnen ze écht iets doen aan het milieu.

Het is duidelijk dat het milieu hét thema wordt voor de volgende verkiezingen. Wedden dat de VRT binnenkort terug An Inconvenient Truth programmeert, om Anuna en haar mama te plezieren. De special effects uit The Day After Tomorrow, de fabel van de smeltende sneeuw op de Kilimanjaro en de verwachte stijging van de zeespiegel tot zeven meter gaan er bij de milieuspijbelaars zeker als zoete koek ingaan. Leg de zwembandjes maar klaar.

Straks botsen de gele hesjes nog met de milieukids op de Anspachlaan. Drouet tegen De Wever, als het ware.  Een epische battle tussen zij die zich blauw betalen aan  groene belastingen en zij die nog niet eens weten wat belastingen betalen is. Dit wordt het gevecht van de toekomst: de arme werkende versus de kinderen van de eco-elite, de Chilling Fields van de Groene Khmer. Een nieuwe voedingsbodem voor de socialisten voor wie het lastig kant kiezen wordt.

Die socialisten zijn maar wat blij dat ze niet meer de enigen zijn met een Visa-schandaal. En voor Groen is het gefoefel met de visa op de dienst migratie een uitgelezen kans om hun viscerale haat tegen de Vlaams-nationalisten te laten vervellen van een ideologische afkeer tot een legitieme strijd.  Christenen redden uit de moordkuil van het Midden Oosten, hoe durven ze.  Zie dat ze vragen om de Sint-Annakerk weer in gebruik te nemen…

Ik ben er zeker van dat we 13 januari 2019 niet in de Gentse annalen zullen terugvinden. Er was in Gent dan ook weinig te beleven behalve de obligate strijkplankenshow tijdens de twintigste nieuwjaarsreceptie van de stad. Ik verwachtte wel wat protesterende gele hesjes op deze hoogdag van gratis drank, maar het waren eerder de oranje hesjes van de aanwezige flikken die de aandacht trokken. Ik verwachtte ook, na het aantreden van een stadsbestuur dat diversiteit hoog in het vaandel voert, een zeer divers publiek om naar de Skyblasters, Pierke Pierlala en de burgemeester te komen luisteren. Behalve een handvol zwarte medemensen, pint in de hand, zag ik weinig van de Gentse schat aan multiculturaliteit en diversiteit. Misschien interesseerde het hen niet, of misschien stond ik op de verkeerde plaats.

Ik weet niet of iedereen uitkeek naar de toespraak van onze  jonge, enthousiaste burgervader. De aandacht ging meer uit naar de goedkope cava en de Everyday chips dan naar de superlatieven van verbinding en burgerparticipatie. Iedereen bleek  plots te beseffen dat het slikken van holle slogans de komende zes jaar hun deel zou zijn. De uitgedeelde Peeters-maskertjes bleven moedeloos in de nek hangen en de blonde Gruutjes aan de dorstige lippen. Ik had niet de indruk dat veel Gentenaars écht aan het luisteren waren naar de opvolger van Daniël Termont, daarvoor was zijn Gents niet sappig genoeg en zijn speechschrijver te weinig geïnspireerd. Na in de krant kennis genomen te hebben van zijn kwaliteiten als tafelvoetballer en ajuinsnijder verwachtte dan ook niemand een aankondiging die het niveau van zijn klassiekers zou overschrijden. Dat 2019 er ééntje zou worden “méé suiker” konden we al vermoeden, alhoewel ik  in het bio-bewuste Gent eerder verwachtte dat het er ééntje met kokosbloemsuiker zou worden, of met stevia.

Toen de speech op zijn einde liep wist ik al dat deze niet in het rijtje zou komen van de beroemde toespraken van Ghandi, Churchill of Kennedy. “Ik ben ne Genteneire” is nog altijd niet van het niveau van  “Ich bin ein Berliner”. We hebben in Gent dan ook geen Muur om over te roespeteren, alleen maar knips. En in tegenstelling tot die Muur bestaan de knips nog altijd.  Met een flauw applausje en even flauw boegeroep mocht de beroemdste kleinzoon van Vlaanderen zijn vrije zondagmiddag aanvatten.

Toen het daarna zacht begon te regenen leken de  regendruppels  verdacht veel op de tranen van de bedrogen liberalen. Of waren het de gelukstranen van de groenen die nu, zonder veel weerstand, van Gent hun eigen paradijs mogen maken?

De Gentenaar pakt uit met een soort “Grand Départ” van één van de meest iconische burgemeesters van de voorbije decennia. Elke dag lees ik nu een afscheidsbrief aan onze uittredende burgervader. Pierke Pierlala, Luc Van Looy en Siegfried Bracke beten de spits af. Het is een voorrecht van BV’s om in de pen te kruipen en  de burgemeester met veel wierook, zeker in het geval van bisschop Van Looy, uit te wuiven. Van de OV’s (de onbekende Vlamingen) wordt er niet verwacht dat ze zich mengen in lof- of klaagzangen. Men gaat er van uit dat Jan met de Pet zwijgt of zijn kritiek wegspoelt met liters glühwein. Misschien was dát wel de bedoeling van de Gentse Winterfeesten.

Toch riskeer ik mij ook aan een afscheidsbrief. Ik kon mij enkel laten inspireren door wat mij overkwam of mij raakte, als eenvoudige burger en als bezorgde vader. Mijn toekomst is een stuk korter dan die van mijn kinderen en dat maakt mij enigszins ongerust. Niet dat ik ongerust ben omdat ík die toekomst niet meer heb, maar wel omdat zij in die toekomst zullen moeten leven. Zelf heb ik al veel verleden op de teller staan, en dat verleden was niet slecht. Het is maar wat je er zelf van maakt en wat de natuur je toelaat er van te maken. Maar wat er na uw regnum te gebeuren staat, dát baart me zorgen. Daarom deze brief:

“Waarde burgemeester,

Ik kan u bezwaarlijk even amicaal aanspreken als het kruim van de Gentenaars dat u vaarwel mag zeggen. Verwacht dan ook geen “Beste Daniël”, ik hou het beleefd op “mijnheer de burgemeester”.

Wij kennen elkaar niet. Een politieke beleefdheidsknik en een handdruk in de menigte beschouw ik niet als bewijs van een persoonlijke band. Ik was dan ook geen CEO van een belangrijke speler uit de haven, geen Braziliaanse importeur van biomassa, ook geen vaste bezoeker één van de socialistische volkshuizen, laat staan een potentiële stemmer. Kleine ondernemers zijn meestal niet de mensen die de Internationale meezingen op 1 mei maar hoogstens van die vrije dag gebruik maken om hun administratie op orde te brengen.

Toch hadden we ooit de mogelijkheid elkaar te leren kennen. Enkele jaren geleden werd ik door Sven Taeldeman aangesproken om te sponsoren voor de Curieuze Collectie, een lovenswaardig initiatief die lokale kunstenaars in Sint-Amandsberg bijeen brengt. Meneer Taeldeman wist dat mijn bedrijf lange tijd in Sint-Amandsberg gevestigd was en dat mijn familie daar ooit goed ingeburgerd was. Een beetje bekende namen op de sponsorlijst zouden misschien wat extra volk op de been kunnen brengen. Ik stortte 500 euro en werd meteen gebombardeerd tot hoofdsponsor. Op de factuur wacht ik nog steeds, maar dit terzijde. Bovendien was John Crombez toen staatssecretaris voor fraudebestrijding. Ik wist wel dat er een goed woordje zou afkunnen bij een onverwachte belastingcontrole.  Op de dag van de prijsuitreiking begaf ik mij met mijn echtgenote naar het oud gemeentehuis van Sint-Amandsberg om de cheque uit te reiken aan de winnaar. Ik keek er naar uit om u daar persoonlijk te melden dat ik met veel plezier het initiatief steunde omdat het de mensen dichter bijeen bracht en allochtonen de kans gaf zich in de kijker te spelen. Tot u ons straal negeerde en ons voorbij liep om de afgevaardigde van de Bond Moyson de hand te schudden en hem te bedanken voor zijn sponsoring. Bij gebrek aan privépartners (meneer Taeldeman had maar één slachtoffer gevonden, moi) had men dan maar de politieke vrienden aangesproken.

Ach, ik heb nooit rood gestemd, maar ik had wel sympathie voor al uw realisaties in de legislatuur vóór 2012. De haven stond weer op de kaart, de tewerkstelling groeide, er werd meer gebouwd, KAA Gent kreeg een nieuwe thuis en de stad bruiste als nooit voorheen. Alleen jammer van uw keuze om met dromers in zee te gaan. Ik geef toe, er rijden minder auto’s in Gent en misschien is de lucht properder. Ik heb nu meer dan vroeger de keuze uit diverse luxeappartementen om mijn oude dag in door te brengen. En de Bulgaren, die u welkom heette, werken vaak in de bouw, en dat is dan ook leuk meegenomen. Eigenlijk is Gent  best oké.

Alleen ook jammer van uw communicatie. Al schertsend mag en kan veel gezegd worden. Maar als puntje bij paaltje komt, moet zelfs de meest populaire burgemeester op zijn woorden letten. In de politiek  is elke nacht een Nacht van de Lange Messen, Christophe Peeters kan er van meespreken. Daar bent u nu vanaf. U verdween met stille trom maar u laat een orkest na die enkel nog een blauwe kakafonie in mineur kan brengen. Uw opvolger aan wie u een aangenaam verblijf in het Vlaams parlement toewenste, wordt binnenkort de dirigent van de Gentse operette der verbinding. Benieuwd welk concert hij te horen zal krijgen tijdens de eerstvolgende nieuwjaarsreceptie. Misschien kunnen we op de achtergrond samen een glaasje cava drinken op uw pensioen. Dan krijgen we eindelijke de gelegenheid om elkaar écht te leren kennen.

Het gaat u goed, meneer de burgemeester. En let op uw gezondheid. In de politiek heeft u meer dan negen levens, van uw gezondheid heeft u er maar één.

Uw dierbare burger, Steven.”