Twaalf jaar is de tijd die de Verenigde Naties ons in 2018 gaf om iets te doen aan het klimaat, daarna waren we reddeloos verloren. Er zijn er natuurlijk die er brood in zien, zoals De Gheldere en Colruyt, en bedrijven oprichten om andere bedrijven de kop zot te maken. Angst verkoopt goed. En subsidies zijn het beste smeermiddel naar snel gewin.  Het is voor de nieuwe klimaat-ondernemers natuurlijk hun goed recht, we leven, voorlopig nog, in een vrije kapitalistische  markt.

Maar … wat als er niets of niet genoeg gebeurt, wat staat er ons dan te wachten in 2030? Hel en verdoemenis, de apocalyps, een Mayaans einde van de wereld? Zullen megastormen onze windmolens omleggen en onze zonnepanelen als herfstbladeren wegblazen? Wordt het hier zo warm en zo nat als in Bangladesh? Vervelend, dat wel, maar daar leven ze reeds eeuwen zo, al is het daar altijd van  Inch Allah. Maar wij zijn hier niet meer zo tuk op goden die van onze wereld een hel maken en ons in ruil de hemel beloven. Wij werken liever zelf aan onze hemel.

Volgens Extinction Rebellion is het allemaal nog veel erger. Sommige betogers, voor zover ze vrijuit mogen spreken van hun politiek secretarissen, houden het op drie maanden. Mogelijk, maar zolang ze zich alleen maar vastkleven aan Londense metrostellen en niet aan tanks op het Tienanmenplein in Beijing, zal ik hun acties toch met enig argwaan bekijken. Of zoals mijn bejaarde vader zo vaak tijdens de Koude Oorlog zei: “Zolang er geen mensen het IJzeren Gordijn oversteken van West naar Oost, geloof ik niet in het communistisch arbeidersparadijs”.

Maar soit, stel dat Klimaatzaak het pleit wél wint? Trekt de Noordzee zich dan terug? Kunnen we met de gesubsidieerde fiets op vakantie naar Doggerland? Komt de poolkap terug tot de lijn Stavanger – Norköpping? Is alle miserie en corruptie uit Afrika weg en kan Artsen zonder Grenzen zijn mediterrane veerdienst opdoeken? Heeft IS geen reden van bestaan meer omdat de Vruchtbare Sikkel van Syrië tot Iran weer voedsel en rijkdom brengt voor iedereen en een god overbodig maakt?

Nu ja, ik leerde als puber met enige verbazing ook over De Club van Rome en hun voorspellingen, over global cooling en de grenzen van de groei. Ik was even verbaasd over de global warming van Al Gore en zijn Hollywood-acolieten met hun grote carbonfootprint. En nu de Verenigde Naties aan zet zijn, ben ik nog meer verbaasd, zeg maar perplex. Zeker wanneer ik gisteren in De Standaard las dat ze Maduro en zijn regime opgenomen hebben in de VN-mensenrechtenraad.

We zien wel, over twaalf jaar. Allez, elf ondertussen.

Je zal het geweten hebben als toekomstige eigenaar van een rijhuis met een voortuintje.  Als uw bolide al niet gebanbliksemd is door de groene fatwa van de LEZ, zal het deze keer met een eco-zwaard van uw “hoveken” naar de straat verbannen worden. Aldus hoopt de groene Khmer dat de stedeling afscheid neemt van zijn laatste stukje vrijheid, het autootje waarmee opa en oma met de kleinkinderen naar Blankenberge of het provinciaal domein van Puyenbroeck kunnen, of op zaterdagmiddag naar de Colruyt.

Fietsen mogen gerust de groene mini-oase aan uw voorgevel sieren, net zoals de bosjes fietsen de voorgevels in de binnenstad, of mag ik poneren “ontsieren”? Groen met een fiets op is blijkbaar niet hetzelfde als groen met een auto op.

Het lijkt meer en meer op een kruistocht, excusez moi le mot, tegen de automobilist. Een heilige oorlog voor tuin en groenland.

Je kent ze wel, de grijzende mannen van een zekere leeftijd, die enkele jaren geleden al lang op prépensioen zouden geweest zijn maar nu, dik tegen hun zin, langer moeten werken. Uit frustratie én onder massieve peer pressure   van de klimaatbewuste buren (mét een Klimaatstraat-kartonnetje achter het raam) kochten ze dan maar een fiets. Vaak een elektrische, want het kon er af. De gulle subsidies van het stadsbestuur  lieten het toe.  Meestal bengelt er dan een schlemielig plaatje onder hun kont, met de bond-zonder-naam-achtige tekst “weer een auto minder”. De heren zijn ook  steeds uitgedost met de best zittende fashionable wielrennersbroek van een exclusief en duur sportmerk, aan huis geleverd door een onderbetaalde Letse koerier voor Ali Express.

De kinderen zijn de deur uit en mevrouw gaat part-time werken voor Unia. De Clio van madame is verkocht, vandaar die subsidies. Ze rijdt nu, indien nodig, met één van die Cambio-autootjes rond, want Gent is tóch wat we delen. De goed verzorgde en gebio-polishte Volvo 850 van meneer staat wél nog in de garage,  weliswaar uitgesloten van de LEZ wegens te vervuilend maar wachtend op de volgende roadtrip naar Kroatië, inclusief bezoek aan Rijeka, culturele hoofdstad van Europa in 2020. Er is nu merkelijk meer plaats om de speedelec van meneer aan het groenestroom-gegarandeerde Ecopower*-net te koppelen.

Die iets oudere fietser dus.

Ik kan me best voorstellen dat meneer 35, 40 jaar geleden helemaal geen fervente fietser was, maar met het afgedankte R-5’ke van mama aan de universiteit kunstgeschiedenis ging studeren. Een  róód R-5’ke, kwestie van een statement te maken en er  mee naar de anti-rakettenbetoging of de neen-aan-de-tienduizend marsen te trekken. In het weekend leende hij steevast de Mercedes Coupé van papa, zijn private versierbak, om indruk te maken op de chicks van Pol & Soc. Wat ook gelukt is, te zien aan zijn echtgenote.

Wel die fietser had toen ook een lak aan regels en wetten, was lekker opstandig, klom over de hekkens van Kleine Brogel, spoot revolutionaire graffiti op de muren van de Ledeganck en fulmineerde tegen al wat kerk en katholiek was. Snelheidscontroles hadden geen vat op hem, papa betaalde de boetes toch. Rood licht om halftwee  ’s nachts, enkel de watjes stoppen ervoor. Joints, laat maar komen. En #Metoo bestond nog niet. Die fietsers waren jong in de late seventies, en ze deden maar wat.

Maar nu, op leeftijd,  is de iets oudere fietser geëmancipeerd, cultureel- én   milieubewust, feminist, wereldburger, en donateur aan menig NGO,  en tóch weer lid geworden van een kerk, die van het Ecologisme. Vandaar de elektrische fiets. Maar aan regels heeft hij nog steeds een broertje dood. Op het voetpad rijden, door de rode lichten scheuren, vermaledijde automobilisten couperen, en om 14u25 door de Koestraat sjezen.  Liefst met een gigantische hoofdtelefoon op, als het even kan een Beats by Dr. Dre, ook geleverd met dezelfde vervuilende dieselcamionette van die wielerbroek. Op coolness staat geen prijs, op de kennis van de verkeersregels ook niet.

* Tip van Greenpeace

Er blijkt weer een slachtoffer te zijn gevallen door het circulatieplan. De ietwat rommelige, doch gezellige en naar zeep en ander chemisch spul ruikende drogisterij in de Belfortstraat verdwijnt. “Het internet, meneer, en ja, ook het circulatieplan” Waar hebben we dat nog gehoord? Een fiere winkelier die de klanten nog in zijn hart draagt omdat hij ooit iemand een plezier heeft kunnen doen met één of ander sponsje, zo vind je er nog zelden. Jammer dat die aankondiging van de sluiting één dag ná de Dag van de Klant kwam. Het artikel kwam online om 3 uur ’s nachts, voldoende tijd, meer bepaald 6 uren na de hoeraberichtgeving van Sofie Bracke over haar 82.000 klanten die naar het Gentse centrum kwamen. Dat kan geen toeval zijn. De vierde macht in handen van de Botermarkt? Je zou het haast geloven.

Och ja, zullen ze gedacht hebben in het stadhuis, zo’n anachronistische troep kunnen we best missen, zo vlak bij in onze straat. Misschien hebben ze daar liever een fancy bar, met exotische doch eerlijke cocktails. En faitrade koffie, ja, dat ook. En zonder melk! Want “melk is dodelijk”, stond er op de tram.  Het is niet ver van het stadhuis, altijd leuk om met gelijkgestemden gezellige blauw-groene onderonsjes te plannen. Oranje en rood spreken liever af in de volkshuizen of bij ontstentenis in de parochiezalen,  dicht bij het gewone volk. Maar zij hebben dan ook iets minder te zeggen.

Bon, weer een kleine zelfstandige geliquideerd. Na jaren trouw BTW-aangifte doen, RSZ-betalen, stock tellen en belastingen afdokken, mogen ze afdruipen. Als het ware door een politiek-correcte aartsengel Michaël met een eco-zwaard de binnenstad uitgejaagd. Dat er weinig begrip is voor de hardwerkende zelfstandige is normaal. Ik vrees dat niemand van zij die de banken van het bestuur vullen er al ooit iemand uit eigen zakken BTW, RSZ, lonen of leveranciers heeft moeten betalen. Als mandataris een handtekening zetten is makkelijk. Er staat wel altijd érgens  geld op een rekening.

Nu ja, ik begrijp dat men liever die liter aceton, tube stopverf of vijfliter bus matte plafondverf laat aanzeulen met bakfietsen. Het is altijd mooie publiciteit als deze met een platbodem tot in het hart van Gent worden aangevoerd. Ecologisch verantwoord, alleen zal de klant die zijn aceton, stopverf of latex ontvangt nooit de meerprijs voor dergelijke transport willen betalen. Wie dan wel? Ook de lokale leverancier niet, die is al geliquideerd.

Tot voor kort vond ik wel elke week mijn inspiratie in de Gentenaar of Het Laatste Nieuws. De artikels van Bert Staes en Sabine Van Damme gaven me moed om telkens weer het Grote Gelijk van de machthebbers aan de Botermarkt op de korrel te nemen. Tongue in cheek of ronduit ridicuul, het maakte weinig uit want wat niet al lachend kan gezegd worden is de waarheid niet. Maar sinds de beroemdste kleinzoon van Vlaanderen zijn  burgemeesterssjerp en zijn ziel verkocht heeft aan de beroemdste wielerliefhebber van Vlaanderen, kunnen we enkel nog lachen in de kleuren van de échte macht.

Het verbod op de paardenkoetsen en de tutoyering van de Gentse burger vielen nog onder de categorie “grappig” of “lichtvoetig”, de exhumatie van het Ghelamco-dossier daarentegen valt eerder onder de rubriek “walgelijk cynisch”. Schepen Watteeuw verdenkt de oppositie er van  gewoon een schandaalsfeer te willen creëren, maar rondom mij hoor ik toch dat de meerderheid gewoon een schandaalsfeer wil verdoezelen. De beloofde transparantie van de burgemeester-op-papier vertoont al een licht ondoorzichtige kalkaanslag,  gevolg van cerebrale postelectorale  atherosclerose waarbij beloften en leugens samen een wazige plaque vormen op het geweten van de machthebbers.

Een BMW als een CO2-uitbrakende zak zilverlingen om een ander “walgelijk cynisch” dossier gesloten te houden? Dat hadden we niet verwacht van de eco-profeten, gestoken in eerlijke kledij en rijdend op hun CO2-neutrale bakfiets.   We zullen het eens tegen ons Greta zeggen.

Misschien hebben ze wel gelijk dat de Startersfabriek opgedoekt wordt. De schepen van protocol vond blijkbaar geen enkele jonge Gentse ondernemer die de stadsdiensten een eerlijk en duurzaam kostuum kon aanmeten. Het sterkt alleen mijn vermoeden dat in de veel geprezen startersarmada hoofdzakelijk eerlijke-koffie barista’s zitten, personal coaches of tweedehands pop-up stores. Het textiel komt uit Nederland en je weet wat Gentenaars van Hollandse ondernemers zeggen. Een contract met hen stilzwijgend verlengen of zeggen dat meer dan 3 miljoen euro aan verliezen slecht “fictief” zijn, progressieve stadsbesturen kunnen dat.

Ik had toch liever een Gentse leverancier van die kostuumkes gezien, ene uit de Brabantdam bijvoorbeeld. Die kon tenminste de tekst van  ‘t Vliegerke in de vestjes naaien.

Laatst zag ik een assertieve fietsster een lege plastiekfles in één van de boomspiegels van de Belfortstraat gooien. Eén opmerking en de jongedame trakteerde me op een welgemeende middenvinger. Het is uiteraard haar keuze om mij een oude zeur te vinden, maar het is evenzeer mijn keuze om bezorgd te zijn over de netheid van de binnenstad. Een ecoparadijs zal Gent op die manier nooit worden. Gelukkig passeert de veegmobiel van Ivago hier dagelijks meerdere keren want de heren en de dames van de Botermarkt willen hun omgeving netjes houden, al is het maar voor de horden toeristen die er dagelijks voorbij schuiven, al dan niet onder leiding van een gratis stadsgids.

Ik weet niet of de assertieve vervuilster een fan van Groen is, haar fiets deed het me wel vermoeden, haar gedrag minder. In 2014 liet de groene schepen van mobiliteit noteren in de bekendste stadskrant dat fietsers wat assertiever moesten worden, maar, zo liet hij er fijntjes aan toevoegen “ze moeten wél het verkeersreglement respecteren”. Dat is net hetzelfde als tegen een veertienjarige puber zeggen dat hij wat feller Fortnite moet spelen… maar ook goed moet studeren.

Goede bedoelingen geraken al te vaak ondergesneeuwd onder het gebrek aan spankracht van zij die aangesproken worden. De gevraagde assertiviteit wordt dan vaak verwisseld voor legitieme agressiviteit en verhoopte permissiviteit. De kans dat een agent je tegenhoudt als je op het voetpad rijdt of een lege plastiekfles weggooit lijkt even klein als de kans gepakt te worden voor het achteloos op de grond gooien van een sigarettenpeuk.

De vraag aan het individu om respect te tonen voor de medeburger en de natuur, vervelt al te vaak in de eis van het individu naar respect voor zijn of haar aberrant gedrag en exuberante keuzes. Op die manier verglijdt een stad in een soort zachte doch zelfdestructieve anarchie. Of de bende van de Botermarkt dit leuk vindt, weet ik niet. Het lijkt er op dat ze huiveren om enig gezag te etaleren. Gezag is immers zó “jaren dertig”

Het zal menig lezer zijn opgevallen: de laatste weken bleef mijn blog leeg, opgedroogd als het ware door de intense hitte. Volgens sommigen ongetwijfeld de schuld van het uitblijven van een regering, volgens anderen de schuld van president Trump. In elk geval de schuld van een ander.

Toch vreemd die extreme warmte. Ik heb de voorbije twee jaar mijn wagenpark vergroend, mijn 974 neonlampen vervangen door LED verlichting, overgegaan op een groene-stroomleverancier en alle afvalhout gerecycleerd. En toch werden de hitterecords verbroken. Mijn tientallen tonnen CO2-besparing mochten niet baten. Ik begin te vermoeden dat het klimaat gestuurd wordt door een creationistisch figuur, een Allah of een God als het ware, die het gehad heeft met de mensheid. Iemand die lak heeft aan de duizenden voetbalvelden zonnepanelen of de wouden windmolens, de verhakselaars van zijn lievelingscreaturen, de vogels.

Maar soit, die vulpen dus, een serieuze steun voor ons Greta en ons Anuna want nu moet mijn PC geen overuren draaien en moeten de servers, ver weg in één of ander vergeten gat,  hun omgeving niet nodeloos opwarmen. Pen en papier, terug naar af, terug naar de roots. Schrijven als iets natuurlijk, iets authentiek zoals paard en kar. Over dat laatste zullen ze het op de Botermarkt met mij niet eens zijn, but who cares?

Ik kreeg die vulpen van mijn echtgenote, gewoon omdat ze verzot is op vulpennen. Een nieuwe hobby, na de schoenen en de handtassen. Het voordeel tegenover die twee andere verzamelobjecten is dat ik de vulpen kan gebruiken zonder te worden aangestaard.

Maar ik moet toegeven, het schrijft lekker en je hebt het altijd bij de hand. Geen gedoe met laptops opstarten en laders zoeken. Gewoon: dop af en hupsakee. Handig als je weer iets onzinnig leest in de Gentenaar of iets geks hoort op radio één, en je wil er meteen op reageren. Vooral handig als straks het politieke leven uit zijn zomerslaap ontwaakt. Het schijnt dat we weer gaan voor een Zweedse coalitie. Ik ga alvast extra inktpatronen kopen.

Gent, stad van fietsers, starters en doodgravers. Het woord “allochtoon” werd al op 21 maart 2013 ten grave gedragen onder de auspiciën van de  toenmalige schepen van inburgering en integratie. De suiker in de tomatensoep en de paardenkoetsen volgenden recentelijk. Geen socialistisch statement van gelijkheid deze keer maar slechts ideologische borborygmi van een handvol groene wereldverbeteraars.

Deze week werd het laatste greintje beleefdheid vanwege het stadsbestuur tegenover de Gentenaars gedumpt in de vergeetputten op de moral highground. Burgemeester en schepenen van het Grote Gelijk gaan ons tutoyeren! De Gentenaars worden gedegradeerd tot volgzame infantes. De meester heeft altijd gelijk. Zet je stil op de bank. Je spreekt niet tegen. Je bent eigenlijk maar een stuk onbenul die niets afweet van de wondere weldaden en de vrome voornemens van de meesters. Jij, daar!

De volgende stap in de verkleutering wordt de aanspreking zijn met ghie, ghieder, junder, wieder … West-Vlaams als lingua franca van de eco-elite. In het taaleiland Gent was de u-vorm nochtans gemeengoed, ook op straat, in de  fabriek en op café,  hoewel het meer klonk als een korte, doffe, mannelijke eu. Maar dát Gents-leuterende klootjesvolk is passé, afgeschreven door aberrant stemgedrag. Andere bazen andere wetten. De stemmen zijn geteld, de democratie heeft gezegevierd. De helft plus één, en de rest telt niet meer. Hoewel ik vermoed dat er velen die ooit kozen voor die  helft plus één niet meer gelukkig zijn met de ongebreidelde  goesting van sommigen. Burgemeester te allen prijze, ereschepen omdat het de regels zijn en de gemeenteraad brossen omdat dat hoort bij de grand monde.   “Gewoon doen” luidt de oekaze van de grote blauwe Manitou uit Aarschot.

Maar Gent is Aarschot niet. Het is maar dat U het weet.

Gent is niet alleen een taaleiland, het is sinds 26 mei 2019 ook een stemmeneiland. Groen triomfeert als grootste partij. Feitelijk zijn wij, de eilandbewoners, mega-gelukzakken. Wij leven in het paradijs van de verdraagzaamheid. Het is enkel afwachten op hoeveel verdraagzaamheid precies de verketterde onverdraagzamen zullen kunnen rekenen, als zelfs de verbindende burgervader enkele uren na de stembusgang de bruggen van zijn eiland angstig heeft opgehaald tegen de immigratiegolf der misnoegden.

Veertig procent van de kiezers stemde in Gent links. Dit maakt van Gent een onwaarschijnlijk progressieve stad, het Barcelona aan de Schelde quoi. Dit kan je gemakkelijk claimen vanop de moral high ground waarop Gutmenschen een soort goddelijke alleenrecht hebben verworven. Dat in Vlaanderen een andere veertig procent Vlaams-nationalistisch stemt maakt van Vlaanderen nog géén Vlaams-nationalistisch bolwerk, want deze kiezers kunnen de moral high ground nooit bezitten ergo niks claimen, want historisch gezien  hebben zij dat goddelijk recht niet! Punt! De progressieve logica zelf, toch?

Gent is wat we delen. Ik denk dat het kartel het dan vooral over de deelauto’s heeft en minder over de besognes van de man in de straat of de arbeider in Oostakker of Ledeberg. Dat daar het Vlaams Belang beter scoort dan in het centrum, kan hoogstens te wijten zijn aan een DNA-fout  in het Gentse genoom. Kiezers met rechts-draaiende fouten in de dubbele helix van hun DNA, dienen vroegtijdig geaborteerd te worden om later niet in de weg te lopen van de milieubewuste bakfietsers. Het ongenoegen van Jef Klak die met zijn groene Golf diesel euro 3  de stad niet meer in kan, bereikt nooit de hypothalamus van de groene navelstaarders.  Ongenoegen bestaat niet in Gent.anders. Het kan niet bestaan.  Ongenoegen is enkel een programmatiefout in de hersenen van extremisten. De Gentse eco-utopie is een tempel waar klimaatzondaars, non-believers en misnoegden, Jezus-gewijs, uitgeranseld moeten worden.

Maar toch zouden deze Untermenschen zich gelukkig moeten achten. Als we de machthebbers mogen geloven zal de verdraagzaamheid zegevieren. De multiculturele hand zal zéker worden uitgestoken naar de bevende zwarte hand. Er zal ongetwijfeld samengewerkt worden om de besognes van de bange mens en de schimmel uit de sociale woningen uit de wereld te werken, alhoewel ik vrees dat dát soort “samenwerken” eerder een poging tot missionering zal zijn om de ongelukkigen en de onwetenden de groene kerk binnen te loodsen en de hardleerse tegenstanders met de hulp van een ideologische Cherubim, vlammend zwaard in de linker hand, van het ecologische stemmeneiland te verdrijven.

Van Wouter De Vriendt mogen we ons niet langer bang laten maken maar van Greta Thunberg, het Zweeds tienermeisje met de Lebensborn-vlechtjes,  moeten we net wél bang zijn, héél bang. Van op de ideologische kansel klinken twee verschillende preken, begrijpe wie kan.

Maar zoals Greta de CO2 ook niet echt kan zien (de Standaard wist dit snel te pinpointen als fakenews),  zien Wouter en zijn groene kerkgangers de onvrede voor het kerkportaal ook niet echt, hoewel die veel meer dan 400 ppm bedraagt in Gent.anders.

Je kan van Gent niet zeggen dat het geen culinaire hotspot geworden is. Na decennia teren op stoverij, waterzooi en de wereldberoemde Martino’s, kent Gent heden enkele sterrenrestaurants en zelfs een heus tweesterrenrestaurant dat dan nog blijkt het tweede beste groenterestaurant ter wereld te zijn. Proficiat Michaël Vrijmoed, je doet de harten van de welstellende veganisten sneller slaan. En bij uitbreiding van de hele groene gemeenschap in Gent. Misschien moet je nu ook nog de bekende Gentse zure tomatensoep serveren.

Geen suiker voor zuurpruimen. Binnenkort ook geen dure wijn meer. Sommigen willen onze wijnvoorraad belasten, nadat we er al BTW en accijnzen op betaald hebben. Voor goedkope Château Migraine uit de Aldi of voor eerlijke bio-wijn uit de Oxfamwinkel kan nog een uitzondering gemaakt worden.  We mogen de buurtfeesten in de speelstraten toch niet droog leggen. Of misschien gaan ze wel voor een volledig alcoholverbod, kwestie van de meest extreme vorm van gelijkheid in te voeren. Binnenkort worden beveiligde wijnkelders populairder dan atoomkelders. Enkel te betreden met een huiszoekingsbevel.

Pas op, ook boeken staan ook in het vizier van de groene Volkspolizisten. Bibliofielen zijn gewaarschuwd: heb je het volledige oeuvre van Agatha Christie, Georges Simenon of Willy Vandersteen, een halve meter Dostojevski, de pareltjes van Mishima of de verplichte lectuur van Hugo Claus in de boekenkast staan, het gaat geld kosten. Verzamelaars van Art et Décoration of National Geographic, en zeker van Vlaamse Filmpjes checken beter de eerstvolgende  papierophaling van Ivago. Eens je gekoesterde boekencollectie gekend, ergo getaxeerd is, zal de triage beginnen, geloof me. Wie in zijn étagère de werken van Michel Houellebecq, Ian Kershaw of Jean Marie Dedecker staan heeft, mag rekenen op een nakende boekverbranding. Antirevolutionaire literatuur die de eco-utopie ondergraaft, gaat ongetwijfeld richting Vrijdagmarkt, de ideale plaats om de Gentse Bebelplatz te worden.

Na het alcoholverbod, het boekenverbod? Of eerder de boekenverplichting? De sacrale werken van Jos Geysels, Mieke Vogels en Kristof Calvo, de verzamelde speeches van Greta Thunberg, het Gents bestuursakkoord 2019-2024,  het zal allemaal belastingvrij uw woonkamer opfleuren. Jaarlijkse controle zal uw deel zijn. Wie “vegetarisch koken voor dummies“, “Wij zijn het klimaat” of een platgelauwerde Tom Lanoye heeft aangeschaft, mag rekenen op belastingaftrek.

Hoera, minder belastingen. Dus meer koopkracht. Die we dan onmiddellijk kunnen spenderen aan een vegetarisch menu bij Vrijmoed. Hopelijk verbieden de toekomstige  heersers de overheerlijke Oosterscheldekreeft of het succulente Kluisbergs lam van Michaël niet. Het zou zonde zijn enkel nog zure tomatensoep te mogen eten.