Je zal maar in het centrum van Gent wonen en een lekkende kraan of een verstopt toilet hebben. Geen enkele stielman ziet het zitten om de stad in te rijden om een noodlijdende burger te komen depanneren. Hij kan zich dan wel blauw betalen aan vergunningen, tijdelijke passen of GAS boetes, al dan niet wettelijk geïnd, maar welke welgestelde Gentenaar in zijn loft-met-zicht-op-de-torens of in zijn kindvriendelijk co-housing project zal zijn redder-in-nood met plezier extra betalen voor de mythe van de gezonde lucht. En zeker nu er nog een biomassacentrale op afvalhout door onze strot geduwd wordt.

Misschien kan het stadsbestuur deze hulpbehoevende binnenstedeling ter hulp snellen, net zoals ze gedaan hebben voor hun fietsende kameraden. Na de Fietsambassade wordt het tijd voor de Klusambassade. Een VZW, rijkelijk gesubsidieerd, en bemand vanuit de pool van politiek gelijkgezinden, om stappend en trappend de eerste nood te gaan lenigen. Budgetten zijn onbelangrijk, het geld staat goedkoop en deficit spending is het marsorder voor de komende 5 jaar. Na het VZW Lab van Troje en na VZW de Startersfabriek is het nu dus aan VZW de Klusambassade.

Een court-circuit? Per direct zal deze met gerecycleerde koperdraad duurzaam hersteld worden. Een verstopt toilet kan geen probleem meer zijn als de ruimdienst met elektrische step pollepel-gewijs uw beerput komt ruimen. Sleutel vergeten? De klusambassade spurt ter plaatse en zal met de hulp van een contractueel ingehuurde Antifa-kraker u opnieuw de toegang tot uw woning bezorgen. Ruit kapot? De glazenier zal de schade komen herstellen met lokaal en ambachtelijk geproduceerd vlakglas, aangesleurd met een eco-conforme bakfiets. Een verhuiske te doen? De VZW stuurt wel een bende onderbetaalde sjouwers met migratieachtergrond, die als volleerde sjerpa’s uw meubeltjes van de zevende verdieping naar beneden halen en opladen in een compleet CO2-neutrale steekkar.

Gent heeft binnenkort geen stielmannen meer nodig. Met een guerrillaleger trawanten, gerekruteerd uit het immense kluwen van Gentse IVA’s en VZW’s,  wordt onze lokale economie geruisloos vervangen door een groene planeconomie. Gent als uithangbord voor de Europese Green Deal. Von der Leyen en Timmermans zullen tevreden zijn.

In de stille periode na Nieuwjaar is het vaak genieten van de welkome rust. De obligate familiebezoeken zijn bijna achter de rug en het nieuwe werkjaar trekt zich maar traag op gang. Het is een tijd waar we wat inhaalwerk doen en eindelijk de boeken lezen die we lang gelden gekocht hebben maar waar we nooit verder geraakt zijn dan het bekijken van de achterflap. Het stapeltje ligt klaar naast de Eames zetel: “De Bourgondiërs” van Bart Van Loo, “Tegen de keer” van Joris-Karl Huysmans en “Hoera! De democratie is niet perfect” van een senior writer van De Morgen.

Op Deezer zoek ik hierbij wat rustgevende muziek. De fluitconcerten van Vivaldi in D-groot en van Mozart in G-groot lijken me wel wat. Toonaarden die levendigheid en vriendelijkheid vertolken, daar ben ik fan van. Vooral Vivaldi’s fluitconcert in D-groot, ook de Distelvink genoemd, laat ons wegdromen bij het gefluit van schattige vogeltjes in een bucolisch landschap, waar alles peis en vree is, een beetje zoals in Gent, quoi. In mijn zoektocht naar fluitconcerten kwam ik ook één van mijn jeugdidolen tegen, Georges Zamfir met “the lonely Sheperd”, een tearjerker eerste klas. Schoonheid en tristesse, gebald in enkele minuten muziek. Maar wat ik nog straffer vind, als het op fluiten aankomt, zijn de krachtige lippen en kaken van Roger Whittaker, die als geen ander melancholie en pracht kon vatten zoals in “the Irish whistler”.

Weet je, ik ben jaloers van de fluitkunsten van Whittaker. Fluiten is een kunst die we ons allen zouden moeten aanleren. Nee, niet voor in de Ghelamco Arena, we hebben er dit jaar weinig reden toe,  maar misschien om af en toe ons ongenoegen te tonen over wat de verkozenen van het volk hun kiezers aandoen.

Dus allen naar Youtube en oefenen met “the Irish Whistler”, “the Mexican Whistler” of “the Finnish Whistler”. Whittaker had een hele atlas whistlers. In het hyperdiverse Gent vinden we alvast Ieren, Mexicanen en Finnen genoeg voor een fluitconcert.

We hebben nog tot 12 januari om te oefenen.

Zalig en gelukkig 2020. En welkom in de Lage Emissie Zone. Gent springt in de bres voor zuivere lucht, en dat al sinds onze mobiliteitspaus zijn persoonlijke Sancta Sedes Viridis stevig bezet houdt. Dat de luchtwegen voor de Gentenaars de belangrijkste wegen zijn wisten we al sinds Daniël Termont burgemeester was. Dat hij voor die uitspraak uitgefloten werd tijdens de nieuwjaarsreceptie is een fait divers. Na het circulatieplan zal de LEZ de Gentse pneumologen op de rand van het faillissement brengen. Gelukkig voor hen zijn er nog de talrijke vapers en wietrokers die hun eigen longfibrose nu al aan het klaar stomen zijn.

Wij moeten met zijn allen op de fiets, tenzij we voor onze oude stinkdiesels betalen om toegang tot het eco-paradijs tussen Schelde en Leie te krijgen. Zolang de hongerige stadskas gespijsd wordt knijpt men de groene oogleden dicht om alles door een roze bril te kunnen zien. Wedden dat de LEZ in 2020 een belangrijke prijs wint. Mark my words. De lobbymachine draait al overuren. De Gentse trofeeënkast is onverzadigbaar.

In Rotterdam is de LEZ ondertussen afgeschaft maar daar zullen ze dwalen, althans volgens de Groot Gelijkers van de Gentse meerderheid, niettegenstaande daar een zekere Ahmed Aboutaleb, een rode broeder van Termont en Coddens, burgemeester is. Het beperkt aantoonbare resultaat legitimeerde blijkbaar  onvoldoende de disproportionele maatregelen, een Groenlinkse wethouder voor milieu ten spijt.  Ze zullen het niet graag horen op het secretariaat van Groen Gent.

Maar de Gentenaar mag, nee, moét gerust zijn: de LEZ is here to stay. Als de metingen zouden tegenvallen zoals in Rotterdam zullen de gepubliceerde rapporten bijzonder meevallen. De geïnstitutionaliseerde desinformatie zal pers en publiek wel voeden met succesverhalen en hoera-berichten. Het is aan de pers om door het parfum van eigen lof de stank van de realiteit te herkennen.

Ondertussen verwelkomen de gewone Gentenaars iedereen in de échte Gentse LEZ, de Lage Eigen-lof Zone.

Ik spring even op de politiek correcte stadstram van het fatsoen, iets wat mijn lezers misschien verwonderlijk zullen vinden, maar om eens een wit voetje te halen bij het stadsbestuur poneer ik hier voluit én met overtuiging dat de uitspraken van Jeff Hoeyberghs beneden alle peil waren. Wat hij zei over de moderne Westerse vrouw kan niet door de beugel. Totaal niet! Hij mag dat gewoon weg niet zeggen hoewel ik een bleekblauw vermoeden heb  dat sommige mannen wél iets dergelijks mogen zeggen als het over een niet-Westerse moderne vrouw gaat. Maar soit, de rector heeft hierdoor het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond eindelijk kunnen kaltstellen waarmee de social justice warriors, de leden van Campagne Rosa, rebellion extinction adepten en de volgelingen van de heilige Greta wellicht genoegen kunnen nemen. Mission accomplished. Over vrije de vrije meningsuiting hebben we het later.

Van bleekblauw gesproken, de laatste peiling van VTM nieuws, Het Laatste Nieuws, RTL en Le Soir geeft aan dat de Open VLD ook beneden alle peil gezakt is, zeker als we aannemen dat dat peil 10% is.  Ik weet niet of de Reichstag–uitspraken van de minister van samenleven, de paarsgroene fantasmen van de Gentse burgemeester of de 16-geilheid van de liberale voorzitster er iets mee te zien hebben maar de openheid van de Open VLD lijkt meer en meer  de vorm aan te nemen van een vergiet. Het donkerblauw van weleer is verbleekt tot een flets bleekblauw en leeft enkel nog in de geesten van échte liberalen. Zelfverklaarde orakels zoals Dirk Verhofstadt, mogen dan beweren de enige échte liberale  waarheid in pacht te hebben, de aanhoorders hebben duidelijk oordoppen ingestoken. De keuze van de blauwe ivoren-toren-intellectuelen is duidelijk: voortdoen, zoals de voorzitster liet optekenen in de krant, en de eigen liberale lijn blijven volgen… tot onder de kiesdrempel, of herbronnen.  Nu ja, na de voorzittersverkiezingen van 2004 waar Jean Marie Dedecker de stemmentelling verloor, heeft het Vlaamse liberalisme zich begeven op een  slippery slope, richting beneden alle peil.

Wie er ook beneden alle peil zal terecht komen zijn de gewetenloze, hardvochtige en klimaatontkennende  Vlamingen indien ze niet hun hele hebben en houden zullen offeren aan de Europese klimaatmolochen, Frans Timmermans op kop. De UGent tekende op hun gebouwen zelfs het peil dat de Noordzee zal bereiken als we niets doen. Leidt onze Alma Mater dan geen briljante bouwkundige ingenieurs meer op die ons die ellende zouden kunnen besparen, of moeten de ingenieursstudenten van de Plateau zich nu meer bezighouden met protesteren tegen het KVHV dan plannen tekenen om ons te behoeden tegen het stijgend waterpeil?  De Nederlanders hebben het al een hele tijd uitgehouden tegen het stijgend zeeniveau. En ook zij leven al eeuwen beneden alle peil. Dat van de Noordzee.

Ik vind dat één van de grootste kutzinnen die er bestaan. Ik hoor het elk jaar op TV, de Sint die na een lange tocht uit Spanje aanmeert en voor de microfoon declameert dat er dit jaar… géén stoute kinderen zijn. Ik weet niet of dergelijke idiote uitspraak op bevel van de lokale burgemeester is, kwestie van kwetsbare ettertjes niet te viseren, of dat het een standaardzin is uit een politiek correcte hemel. Er zijn andere hemels waar kindjes straffen wel een gangbare praktijk is.

Het kan ook zijn dat Sinterklaas lijdt aan een beginnende vorm van amnesie want bij een kleine rondvraag bij jonge ouders hoor ik andere geluiden. Wie kent er de pesterijen en de billenknijperijen op de achterbank van de auto niet? In een bakfiets zal dat uiteraard niet bestaan.  Nooit eens een broertje de poppen van zus weten molesteren? Of een zusje de schenen van grote broer blauw stampen? Zou ik de enige zijn die ooit een etter-peuter aan de kassa van de Carrefour op de grond zag liggen spartelen, colèrig omdat hij van mamma geen snoep kreeg die altijd heel strategisch in de buurt van de kassa hangt. Wiens kind kwam al niet eens thuis, wenend,  omdat een kameraadje hem gezegd dat zijn moeder een hoer is. Of je zal maar één van die 144 kleuters in huis hebben die échte misdrijven plegen. Of een puber die het zwembad Rozenbroeken niet meer binnen mag…

Straffen is stigmatiseren en dat is uit den boze. Daarom is stout zijn geherdefinieerd. Stoer zijn is het nieuwe stout zijn. Het is nu meer het bewust zijn van eigenwaarde, een deel van een leerproces van toekomstige wereldverbeteraars, een expressie van een specifieke cultuur, een teken van gezonde assertiviteit of een pre-puberale vorm van progressief liberalisme. Om de extreme vormen van stout zijn niet met de vinger te moeten wijzen bestaat stout zijn gewoon niet, behalve als een blond kindje makak zegt tegen zijn donker vriendje.  De Gentse schepen van onderwijs zette dit ooit eens dik in de verf in een filmpje. Dus behalve enkele uitzonderingen die wèl gestigmatiseerd mogen worden,  is stout zijn dood en begraven, net zoals het woord allochtoon.

En daarom zijn er dus géén stoute kinderen, althans volgens de Sint.

Laatst bezocht ik het natuurreservaat Bourgoyen. Ik was er nog nooit geweest, ik moet dat ootmoedig toegeven. Maar ik ben niet zo into nature, ik ben een eerder een stadsmens. Kasseien, kerktorens, zelf tramsporen zijn meer mijn biotoop. Ik geraakte er in gesprek met een jonge ornithologe. Deze zeer boeiende jongedame wist mij iets te vertellen dat de toekomst van het natuurgebied wel eens zou kunnen bepalen. Alleen, ze had schrik om haar ontdekking te onthullen uit vrees dat de subsidies voor haar onderzoek zouden worden teruggeschroefd. Toen ik haar terloops vertelde dat ik af en toe in de pen kroop als het over Gent gaat, vroeg ze me haar verhaal te doen. Incognito wel te verstaan. Bij deze noem ik haar, puur fictief en zonder enige op toeval berustende gelijkenis met bestaande personen, Sophie.

Sophie ontdekte een nieuwe vogelsoort die enkel in de Gentse Bourgoyen voorkomt, de Blauwe Wauwel. Het is een vogel die zich graag ophoudt met de Groene Knipeend en de Rosse Krulpatreel. Als hij zich in hun broedgebied bevindt hoor je hem niet en laat hij zich overstemmen door deze twee populaire vogels. Het hele gebied van de Bourgoyen-Ossemeersen wordt er trouwens door gedomineerd. De andere vogels worden verplicht zich aan te passen aan de levenswijze van de Knipeend en de Krulpatreel. Vluchtpatronen van broed- en trekvogels zijn sinds enkele jaren merkelijk ingeperkt geworden. Sommige vijvers zijn zelfs verboden terrein en over bepaalde beekjes mag helemaal niet meer gevlogen worden. Lokale vogelsoorten worden verplicht het gekwetter van exotische trekvogels aan te leren zodat deze zich thuis zouden voelen in het Gentse natuurgebied. De Blauwe Wauwel vindt dat allemaal best.

Maar eens uit de invloedssfeer van de twee dominante vogels hoor je zijn stem duidelijker. Het geluid is prominent aanwezig en zeer herkenbaar  maar Sophie heeft de betekenis nog niet kunnen ontcijferen. De uitgestoten keelklanken zijn vaak het zelfde en lijken met elkaar weinig verband te houden. Ter vergelijking bestudeert zij nu het geregistreerde gezang van een genetisch sterk verwante, doch uitgestorven inheemse vogel, de Grote Grijze Willy. Tot op heden heeft ze geen overeenstemming gevonden. Er zijn wel gelijkenissen met de Paarsgroene Spleetbek, zeker in wat betreft het beschadigen van het eigen broedgebied maar daar is nog meer onderzoek voor nodig.

Na de vraag  van Sophie  om haar verhaal hier neer te pennen is mij de link tussen de beschrijving van de Blauwe Wauwel en mijn columns over Gent niet zo duidelijk, maar misschien zal de lezer dit beter kunnen ontdekken.

Het zou een titel kunnen zijn van een goedkope horrorfilm of van een documentaire van Nic Balthazar over de gevolgen van de klimaatverandering. Beide pure fictie, maar in Gent is het harde realiteit. De dutsen in de Sint-Bernadettestraat zitten nog steeds te wachten op de opkuis van hun krot. Volgens WoninGent zijn de middelen ontoereikend om al  die mensen te helpen, aldus de zelfde advocaat die de geldstromen rond de Ghelamco Arena op sublieme wijze verborgen kon houden.

Misschien kan de wonderadvocaat eens snuffelen in de vetpotten aan de Ottergemsesteenweg Zuid.  Als het geld wegsteken makkelijk was, moet het opgraven nog makkelijker zijn.  Misschien kunnen de voetbalbonzen de normale RSZ-bijdragen van hun stervoetballers schenken aan de Gentse sukkels, want KAA Gent is en blijft van de Gentenaars, toch volgens ex-burgemeester Termont en praeses De Witte.

Nochtans staat mensen helpen hoog in het vaandel van de Gentse meerderheid. Aan de Rigakaai en op de Lübecksite zal de warmhartigheid van de Botermarkt zijn hoogmis vieren. Maar voor Aimé en Jeannine, gepensioneerde Gentenaars die de eindjes moeilijk aan elkaar kunnen knopen is er nooit geld. Een kwatong zou nog kunnen beweren dat het paars-groen ultrahumanisme en de beenharde beschuldigingen van de huidige burgemeester aan het adres van sommige gemeenteraadsleden een perfecte dekmantel zijn om financiële malversaties uit het heden én het verleden toe te dekken. Want niemand twijfelt toch aan de goede intenties en de zuivere ziel van de huidige progressieve coalitie die zegt dat Gent is wat we delen.

Sommigen denken dat procederen zoden aan de dijk zal brengen, maar een Death Star haal je ook niet met één welgemikt schot neer. Iedereen die zich durft verzetten wordt weggehoond, gemarginaliseerd of doodgezwegen. Van het journaille hoeven we geen soelaas te ver wachten. Dieper graven dan een artikel op de tweede pagina van het regionaal nieuws komen ze niet. Of mogen ze niet, zou dezelfde kwatong zeggen.

Misschien kan een sms-actie in Pia-stijl soelaas brengen, maar Aimé en Jeannine zijn minder hartverscheurend dan een ziek baby’tje. En ze swingen ook minder.

Gent   bla bla bla  bla bla   bakfiets   blaaabla blabla bla bla bla    fairtrade   blabla bla bla bla bla  bla bla  bla bla  bla bla  bla bla    eerlijke koffie   blablabla  blaabla   korte keten   bla bla bla bla bla bla bla   fietsstalling   bla bla bla bla   elektrische auto blaa bla blaa bla blaa bla   wandelende bomen   bla bla   stadsboerderij    bla bla bla bla blaaabla blaabla    Autodelen  bla bla bla bla bla blaaaa.

Cultuur   bl bl bl blabla bla blabla bla   subsidies   blaa bla blaa bla bla bla blabla bla blaa bla blaa bla blaa bla blaa bla     Anuna     blaa bla blaa bla blaa bla blaa bla   Greta    bla bla  bla bla bla bla  bla bla     klimaat    blaaaaa blaaaaa  bla bla     zeilboot    blaaaaa blaaaaa  bla bla .

Deeleconomie   bla bla  bla bla   bla bla  bla bla   bla bla  bla bla  bla bla  bla bla  bla bla  bla bla    Gent is wat we delen   bla bla  bla bla  blaaaaa blaaaaa  bla bla    goede potgrond   blaa bla blaa bla bla bla blaa bla blaa bla bla bla   gasboete     blaa bla blaa bla   extra belastingen   bla bla  blaa bla blaa bla bla bla blaaaaa  bla bla    award    blaaaaa blaaaaa  bla bla   integratie  blaaaaa blaaaaa  bla bla   inspraak   bla bla bl bl blaa.

Oh ja, paars-groen  bla bla bla blaaa bl bl bl bl b b b b b b.

Nee, je zal van mij niets horen over de politieke voorkeuren van onze burgemeester. Die jongen heeft het volste recht om te dromen over de gouden tijden van het begin van dit millennium. Met zijn achttien jaar en beginnend rechtenstudent had hij toen waarschijnlijk geen idee van wat zijn politieke peetvader sinds  1987 voor ogen had: wraak  op de CVP-staat. Laat wraak nu ook de drijfveer zijn van de burgemeester omdat ze in 1976 zijn bompa een ferme loer gedraaid hebben en hem de sjerp hebben ontfutseld.

Wraak maakt mensen vaak ongevoelig voor de werkelijkheid. Dat paars-groen er met sale-and-lease-back operaties en ander budgettair fijns onze staatskas tot in lengte van dagen geplunderd heeft, is een detail, een fait divers, die de frisse, verbindende groene droom niet in de weg mag staan. Politici trekken zelden lessen uit het verleden. Misschien was een master geschiedenis interessanter geweest dan een master rechten.

In Gent weten we ondertussen hoe paars-groen het geld uit de zakken van de burgers en de ondernemers zal kloppen. Als dat het voorspel wordt van de nationale natte droom van de burgemeester, weten we nu al dat we serieus gesjareld zullen zijn. Van de groenen kunnen we dat nog verwachten maar van een stamboomliberaal komt dat toch hard aan.

Mijn grootvader zaliger was een echte Gentse entrepreneur, overtuigd belgicist en onvoorwaardelijk fan van de Partij voor Vrijheid en Vooruitgang … en van Willy De Clercq. Ik denk dat mijn grootvader zich omdraait in zijn graf. En bompa zou dat ook doen ware het niet dat hij al gecremeerd is.

Sire, il n’y a plus de liberaux.

Hoera, driewerf hoera. Gent heeft zijn eerste raconteur beet. Als een afspiegeling van het schepencollege uiteraard een West-Vlaming. Geluwe, de heimat van de kersverse stadsraconteur, ligt op  een kleine elf kilometer fietsen van Moorslede en een flinke veertien kilometer van Aalbeke, de respectievelijke geboorteplaatsen van onze groene schepenen van mobiliteit en onderwijs. Toeval? Een perfide trekje  van West-Vlaamse identitaire politiek? Misschien een beetje vergezocht maar waarom zouden ze het risico nemen met een echte Gentenaar, die wel eens zou kunnen zeggen waar het écht om gaat.  West-Vlamingen ondereen zien het duidelijk hans anders. Wedden dat Gent  volgend jaar de award wint van de beste stadsraconteur van West-Europa, in een wedstrijd die ze hoogstwaarschijnlijk samen met Eurocities, het paradepaardje van onze ex-burgemeester, zelf in elkaar gaan flansen…

Bon, Wouter Deprez heeft het al aangegeven: de Gentenaar zal voor hem amper iets moet betalen. Zijn kosten zijn dan ook nauwelijks gedekt, den duts. We mogen dus budgetair  gerust zijn, tenzij de bende van de Botermarkt nu nog het lumineus idee krijgt om een stadsblageur te installeren, zo ene die zegt dat hij altijd fier op Gent is of dat we hier de beste potgrond hebben. Of een farceur, die de Bufallosupporters wijs maakt dat KAA Gent altijd van de Gentenaars zal blijven. Of een arrangeur, maar die hadden ze al, met de Ghelamco-arena. Een tricheur is ook een mogelijkheid, iemand die creatief kan omgaan met onder andere bar- en hotelrekeningen uit Bangkok.

Coureurs en triporteurs hebben we hier meer dan genoeg en een Piqueur hebben we ook al gehad. En iedereen weet hoe het met deze laatste is afgelopen.