De Centrale, het spraakmakende intercultureel centrum, troetelkind van het progressief Gents stadsbestuur, organiseerde op 19 mei het gratis wijkfestival Goûts de Gand in het Coyendanspark. Ik ging kijken.

Nadat ik de zee van fietsen had getrotseerd kwam ik via de toegangspoort op een leuke, warme en samenhorige binnenplaats. Schattig. Veel kindjes, veel kraampjes, veel wereldmuziek. Klinkt mega superwijs voor velen, maar voor mij dat is gewoon folk van den Aldi. Rock’n Roll is denkelijk té blank, of té wit, of té crèmekleuring?

Ook veel lekkers uit Afghanistan, Palestina, Indië, Bangladesh, Japan, Bulgarije, Roemenië. Maar weinig hoofddoekjes, het was nu eenmaal Ramadan (of Ramazan voor de Turkse lezers) en sneukelen zat er dus niet in. Ze moesten wachten tot 21.31 uur, zonsondergang in Gent. Dus slechts 29 minuten om te schransen. Dergelijke festivalletjes sluiten blijkbaar om 22 uur. Misschien moet De Centrale de timing volgend jaar beter in de gaten houden.

Verzameld links aan de bonnetjesstand. Mama’s met kindjes, veel kindjes, mogelijks ook van de buren maar dat was er niet aan te zien. Altijd herkenbaar aan hun donkergroene collants, halfhoge bruine cowgirllaarsjes, overhangend versleten rokje en tweedehands lederen vestje. Als je ze ziet is de bakfiets nabij. En de kindergrime. Papa’s met de vaporiser, baardje van een paar dagen en bio-pintje in de hand. Cool. De wat oudere dames, volledig schmink- en manvrij, meestal met hennagekleurd en gemillimeterd haar, keken mij, zoals steeds, wantrouwend aan. Ik moet geboren zijn met die conservatieve oude-venten-blik in de ogen. Zoveel is zeker.

Bon, niets dan goed over dit multicultureel festijn. Ouders paffen hun zelfgerolde shags, al dan niet verrijkt met goedkope wiet. Maar ze doen het tenminste niet in de auto.

Alleen begreep ik de aanwezigheid van een standje diehard Cubafans niet. Okay, Peruaanse muziek, Braziliaanse zoetigheden, Mexicaanse drankjes… maar de beeltenis van Ché, de vergane linkse glorie, nog enkel goed om de T-shirts te tooien van een paar overjaarse hippies of Madurofans? Ik zocht tevergeefs naar een standje met Chilifans en Pinochet T-shirts. Een beetje zuidelijke Andescultuur zou niet misstaan. Of gaat het over wie de grootste moordenaar in zijn rangen heeft? Wat telt er meer: helikopters of standrechtelijke executies? Of is het laatste dan iets meer multicultureel dan het eerste?

Terwijl ik me weer op weg naar huis begaf, bleef die vraag spelen. Wie de grootste moordenaar is wordt meestal bepaald door geschiedenis van de overwinnaars en de verliezers. Montgomery stuurde per vergissing duizenden soldaten de dood in, maar hij zat langs de goede kant. Langs welke kant Ché zich nu bevindt wordt niet bepaald door de geschiedenis maar door het verhaal van wie het hier voor het zeggen heeft.

Ik moet ootmoedig toegeven, de Zevende Dag is al lang geschrapt van mijn zondags verlanglijstje. Ik ruil graag deze twee uren van politiek activisme in voor een gezonde wandeling door de op dat uur vaak lege binnenstad van Gent. Of voor de elfurenmis in onze prachtige Sint Baafskathedraal. Een oase van rust en contemplatie waar we met zekerheid geen Gentse politici tegen het lijf zullen lopen, behalve Mieke Van Hecke, maar sommigen beweren dan ook dat zij geen politica is. Soit, een aanrader, zeker in de komende maanden.

Vorige week maakte ik graag een uitzondering. Onze groene mobiliteitspaus Watteeuw kruiste de degens met het duracell konijn van de NVA Ben Weyts, bij de trouwe kijkers van Villa Politica ook de Flemish Fainter genoemd. Uiteraard ging het over mobiliteit en kwaliteit van het openbaar vervoer. Het bijhorend filmpje was best onderhoudend. Men interviewde enkele argeloze wachtenden aan de Zuid. De opmerking van een felle mevrouw die niet kontent was over de vertragingen maar wel over de bereikbaarheid van haar bestemming “als de vakbonden niet staken”, werd door de regisseur niet weggeknipt. Een onachtzaamheid van een omnipresente VRT-syndicalist, of een stiekeme NVA’er achter de knoppen die toch bij de VRT is binnengeraakt? Ook de opmerking van de gepensioneerde man die zijn abonnement van 53 euro per jaar eigenlijk veel te goedkoop vond bleef ongecensureerd. Steve Stevaert draait zich om in zijn graf. Uiteindelijk mocht de studente die 209 euro voor 365 dagen met bus of  tram rondrijden te duur vond,  toch het vaandel van de kritische jeugd hoog houden. 238 euro voor 4 dagen Rock Werchter was in deze context geen issue.

Terug naar het gesprek van de twee tenoren. Ben Weyts probeerde ADHD-gewijs de zoals steeds stekelige vragen van Phara De Aguirre over de tanende tevredenheid te counteren door aan te tonen dat De Lijn een traag kerende tanker is. De verminderde stiptheid, de gebrekkige reizigersinformatie, de geschrapte diensten… allemaal de schuld van de gigantische inertie van een groot zeeschip. Je zou denken dat niet Philippe De Backer maar Ben Weyts staatsecretaris voor de Noordzee was.

Watteeuw verraste dan weer vriend en vijand door toe te geven dat hij achter het idee voor een Antwerpse mobiliteitsnet van NVA-schepen Koen Kennis stond. Les extrêmes se touchent? Toch als het op openbaar vervoer aankomt. Misschien was Siegfried Bracke beter over trams dan over Publipart begonnen. Er kon iets moois gegroeid zijn in Gent.

Terug naar de blauw-gele MIVG bussen? We hebben al bleekblauwe wandelbussen. Een streepje geel erbij en we zijn er. Over het budget van 400.000 euro kan gediscuteerd worden. Over de tevredenheid ook. Dat de geestelijke vader deze laatste niet in twijfel trekt kan ruiken naar een flinke dosis vooringenomenheid. Maar dat hij de beperkte bevoegdheden van de stadsbesturen in het kader van de regionalisering bij De Lijn wél in twijfel trekt,  kan ik gerust inkomen. Indien de beslissingsmacht enkel bij de belbus ligt is het idee van de 15 vervoersregio’s a priori een verloren zaak.

Het valt wel op dat Watteeuw met zijn vraag naar opsplitsing van De lijn in kleinere, flexibele stadsmaatschappijen in gaat tegen de omgekeerde beweging van groene brulboei Calvo die in zijn boek Leve Politiek pleit voor één parlement in plaats van zes. Meer groene centralisatie dus. Dat hij in zijn naïviteit nog een paar parlementen vergeet is munitie voor zijn tegenstanders.  Maar over nationale politiek zwijgen we in Gent en meer zedig.

Dat bij de verbrokkeling van het Vlaamse openbaar vervoer in kleinere stads- en regionetten de vakbonden minder greep zullen hebben op de werking er van en het hele land moeilijker kunnen platleggen zullen ze bij de rode broeders van Team Gent niet graag horen. Zou Watteeuw met zijn pragmatische kijk op de lokale mobiliteit dan toch niet lekker liggen bij de collectivistisch geschoolde collega’s op zijn lijst? Velen zullen het heimelijk hopen. Over het circulatieplan kan immers achteraf nog gediscuteerd worden, op een pragmatische wijze.

Iran is een theocratie, dat mag toch zo gesteld worden. De leiders van het land beroepen zich op het woord en de wetten van Allah en bepalen hiermee hoe de burgers leven, werken en communiceren. Het woord theocratie komt van θεός,  en κρατία wat zoveel als God en macht betekent. De macht wordt dus ingegeven door god. In Iran staat Allah centraal.

Er was deze week heel wat te doen rond het afspringen van de Iran-deal, het geesteskind van Barack Hussein Obama. Het was een deal tussen de VS, Europa, Rusland, China en Iran waarbij de economische sancties wegens de productie van verrijkt uranium voor kernwapens,  werden teruggeschroefd op voorwaarde dat Iran de ontwikkeling van die wapens stopzette. Dat Trump niet in de deal gelooft kan wel met die theocratie te maken hebben. In tegenstelling tot het Irak-debacle waar een oorlog gestart werd over onvindbare weapons of mass destruction, ligt de politieke motivatie in Iran niet bij een socialistisch, niet-religieus Baath regime maar bij de wil van Allah.  Als Allah niet wil dat een messenzwaaiende verwarde man iemand neersteekt dan zal Hij het mes net voor de steek bot maken. Als Allah verkiest dat de ayatollahs doorgaan met de ontwikkeling en productie van kernwapen, dan is het zó, Inch Allah.

Jaren hebben ook de Belgen in een quasi-theocratie geleefd toen in 1950 de unitaire CVP de absolute meerderheid behaalde. In 1961 kwam met Théo Lefèvre zelfs een premier aan de macht die door zijn ouders Théodore, of geschenk van God  was genoemd. Gelukkig was die God al op zijn retour, maar de impact op het dagelijks leven was groot. Van abortus was geen sprake, vrouwen mochten voor 1976 niet eens zelf een bankrekening openen, mijn schoenmoeder zaliger moest het katholiek onderwijs verlaten toe ze huwde en de pastoor bezwoer ons om “voor de goeie” te stemmen en “veel kindjes te maken”. De babyboomers haalden de CVP-staat neer en vonden de verlichting opnieuw uit. Weg God, weg afgod. De mens staat centraal.

Tot wanneer generatie X en de millennials de nieuwe afgoden van onder het stof haalden. In Gent wordt de fiets de nieuwe Baäl. Wie niet heeft gefietst heeft niet geleefd. Wie het stalen ros niet vereert, wordt weggehoond. In Gent heerst de vélocratie. Dat velox in vélocipède snel betekent kan de aanschuivers op de R40 enkel nog meer enerveren.

Omdat het Gentse mobiliteitsbeleid door nogal wat Gentenaars met een scheef oog bekeken wordt (ze moesten zich schamen) hebben de progressieven een nieuwe afgod gevonden: het kind. Het kind staat centraal bij de beleidskeuzes. Niet de échte economie, niet de huisvesting, niet de veiligheid bepalen het beleid, maar de goestsjes van de kleine mannen in de laadbak van de bakfiets. Een ware pedocratie. Klinkt kinky maar het kan bewaarheid worden in de meest kindvriendelijke stad van Vlaanderen. Heeft Gent dààr nog geen prijs voor gekregen?

Let op: ook de blauwe garde heeft zijn nieuwe afgoden. De postjes. Na de val in Bangkok, de bestuursfunctie bij Fluxys. Met een sympathieke voorzitter als onze burgervader is de recuperatie van een verloren zoon van de coalitiepartner een stok achter de deur. Als het resultaat van Team Gent wat tegenvalt mag de blauwe garde opnieuw haar ziel verkopen, hoewel ik twijfel of deze rabiate papenvreters er wel een hebben. Bye-bye Mathias, welcome back Geert? Een Fluxycratie als het ware. Gewoon doen zeker?

En straks krijgen we nog enkele religieus beter geïnspireerde Belgen op de overvolle kiesbrief. Na al de strijd tegen de jaren ’50 theocratie maakt onze mei ‘68 tolerantie stapje voor stapje plaats voor een nieuwe theocratie. Genderscheiding op de bus? De vrouwen zullen het geweten hebben.

Enfin, voorlopig is het wel nog elk zijn eigen democratie… behalve voor de communisten misschien.

 

 

De stad Gent gaat de Sint Jozefkerk kopen, want de stad heeft geld over. Met hopen, zo blijkt. 48,5 miljoen euro om precies te zijn.  Dat heeft “een overschot op de exploitatierekening”. Het geen in de schuif blijft zitten, quoi. En dat mag er per direct weer uit, het zijn verkiezingen.

De правда из Гента wijdt een uitgebreid artikel aan de goednieuwsshow van de Botermarkt, wat had je gedacht. De extra uitgebreide opsomming van alle goodies moet de kiezer selectieve amnesie bezorgen en  elke Gentenaar Pavlov-gewijs doen watertanden. 120.000 euro voor herbruikbare bekers tijdens de Gentse Feesten, twee miljoen euro voor het Van Eyck-jaar, een half miljoen euro voor het mobiliteitscoördinatiecentrum.  Of is dat ook weer een uitgave om de flop van Flip te vergoelijken, zoals de 250.000 euro voor het filmpje met den Eddy? Meer dan een half miljoen voor hier en daar een ontsluiting die eigenlijk al lang had kunnen gebeurd zijn. 2,2 miljoen om, in voorbereiding van de invoering van de lage emissiezone in 2020, de stadsvloot te vergroenen. Zouden ze de zelfstandigen, reeds stiefmoederlijk behandeld bij de invoering van het circulatieplan,  vergeten zijn? Ook zij moeten hun vloot vernieuwen, of krijgt elke ondernemer van het gulle stadsbestuur nu vijf nieuwe camionetten en twee nieuwe vrachtwagens met euro-6 diesels of biogas motoren? Ik denk het niet, daarvoor moeten ze zelf zorgen, de vuile kapitalisten.

Pas op, aan de kindjes is ook gedacht en maar goed ook. 780.000 euro voor kinderopvang en 115.000 euro voor het buurtschooltje van Sint-Kruis-Winkel, met dank aan kabouter Wesley. Dat brengt stemmen op voor ons Elke!  En ook aan de kerk wordt gedacht, zelfs na de ontwijding: 540.000 euro om voor de Sint Jozefkerk een gemeenschapsfunctie … te bedenken. En 1,6 miljoen voor Sint Amandsberg, bakermat van het progressivisme in Gent,  en de Wasserijsite. SO-Gent kan tevreden zijn, alleen is het niet zeker wie binnen SO-Gent.

Alles samen zo’n 8.525.000 euro snoepjes volgens de gazet. Vermoedelijk was hun rekenmachientje stuk want dit is merkelijk minder dan de 48,5 miljoen overschot. Het laatste puntje in hun opsomming verontrust me een beetje: “de Fietsambassade wordt versterkt”. Hopelijk niet met het saldo van 39.975.000 euro. Nadat er al een pak geld in de duistere crypten van het Lab van Troje verdwenen is, lijkt me dit een bijzonder beangstigende gedachte. Hopelijk is de oppositie wakker en zitten er nieuwe batterijtjes in hún rekenmachine.

Maar goed, de schepen van financiën door wiens aderen meer Keynesiaans dan Gents bloed stroomt, is tevreden en de Gentenaars moeten dat ook maar zijn. Wie braaf is krijgt lekkers, wie stout is de roe. Laat oktober maar komen.

Schulden afbouwen? Krankzinnig! Een schuld van 520 miljoen euro is niet relevant, aldus onze schepen van financiën. En de Gentse gronden, gebouwen, wegen et tutti quanti zijn zo’n 2 miljard euro waard. En die kan je verkopen, zoals de OCMW gronden in Zeeland. Zijn goede vriend sale-and-leaseback-Verhofstadt kent er alles van.

Enfin, veel hocuspocus voor de leek, het bestuur van Gent is duidelijk alleen voor slimme mensen die weten wat ze zeggen en vooral  weten wat ze niet moeten zeggen.  Resultaat: we moeten niet besparen, wij zijn rijk, geld is toch bijna gratis en vooral… Antwerpen bespaart, dé meest ideologisch-legitieme reden om het in Gent niet te doen. Elke Gentenaar torst 2.000 euro schuld. Is dat bovenop de 41.142 euro schuld per Belg?  Een vraag die niet zal gesteld worden op de Vlasmarkt wanneer de progressieve jeugd, herbruikbare bekers in de hand, zich lazarus staat te hijsen. De volle vaten bier komen toch (per) vlot.

 

Het moet van 1992 geleden zijn, toen Pierre Chevalier de wereld verbaasde om van de SP de overstap naar de VLD te maken, dat de burger nog  zó geschokt was bij een overstap van een rode naar de blauwen. Mieke Bouve, in een vorig leven ooit De Schrandere genoemd, deed de naam van haar personage uit Merlina alle eer aan en verliet haar zitje in de gemeenteraad om aan te sluiten bij de enthousiaste Open-VLD’ers van Mathias De Clercq. Een schrandere zet volgens Mathias, want Mieke had zich nooit een echte socialist gevoeld. Ze kwam nochtans ooit uit de Volksunie, die toch enkele über-socialisten als Bert Anciaux en Annelies Storms heeft voortgebracht. Maar Mieke vond dat kraken en dat circulatieplan maar niets en zocht daarom de coalitiepartner op die nochtans mee het circulatieplan had goedgekeurd. Begrijpen wie kan. Rudy Coddens vond het helemaal niet zo’n schrandere zet. Gebrek aan basisprincipes, zei hij. Maar laat dat nu net het kenmerk van de Open VLD zijn. Mieke zit er gebeiteld. Hopelijk is ze nu zo schrander dat ze haar kopman kan weerhouden weerom zijn ziel te verkopen aan de rood-groenen na de verkiezingen.

De opmerkingen van Mieke Bouve op het circulatieplan moeten toch niet uit de lucht gegrepen zijn. De stad Gent pakt nog maar eens uit met een campagne om de mensen naar de stad te lokken. Ze dachten daar: één acteur weg, we pakken dan maar een andere, Daan Hugaert, die in Thuis Eddy van Notegem speelt. Ik moet toegeven dat ik het moest opzoeken maar volgens Wikipedia blijkt Eddy een gewelddadige, jaloerse seksverslaafde man te zijn. Dé geknipte man dus om de inwoners van de gemeenten tussen 10 en 30 kilometer van de Botermarkt verwijderd, pakweg Tielt, Wetteren en Zelzate, naar Gent te (ver)leiden. Een marginaal Gent laten aanprijzen, quoi.  Het zegt veel over wat de slimme universitaire beleidsmakes in ons stadsbestuur denken over de inwoners van Oost-Vlaanderen. Wereldvreemdheid troef maar Eddy spreekt Gents en heeft van ver een beetje weg van onze geliefde burgervader. De Termont van den Aldi, zo je wil. Maar of onze buren een Termont-lookalike nodig hebben om ze naar de binnenstad te krijgen is mij toch de vraag. Ik las dat de campagne 250.000 euro zal kosten, bovenop alle voorgaande grapjes om de scherpe kantjes van het circulatieplan weg te vijlen. Ik dacht toch uit de continue goednieuwsshow van de Bende van de Botermarkt te kunnen opmaken dat het circulatieplan net géén invloed heeft gehad op de omzet van de winkeluitbaters, dat er nu méér bezoekers zijn dan ooit, dat er nu méér starters zijn dan ooit en nog nooit zo weinig falingen. Gebruik die 250.000 euro dan toch voor iets anders. Voor nieuwe vuilnisbakken misschien? Ah ja, daar gaat al 3.000.000 euro naartoe. Of voor Gentfest, het jaarlijks feest van de socialisten op 1 mei. De fietsrekken in de Kammerstraat staan al klaar, het podium op de Vrijdagsmarkt ook. De stad kijkt niet op een euro om het feest te laten slagen. Dat niet iedereen socialist is, is slechts een detail. Socialisme zal gezellig zijn of het zal niet zijn, coûte que coûte. En we weten wat er gebeurd is met de uitvinder van die quote.

Met de eindmeet en de welverdiende rust in zicht zal onze burgervader niet veranderen. Zoals Bonte, zijn bonte collega van Vilvoorde recent zei: socialist is godverdomme een eretitel. Waarom nu stappen zetten tot verzoening? De kans dat Termont op het bordes van de Botermarkt verschijnt, in een innige en verzoenende knuffel met Siegfried Bracke is onbestaand. Toegegeven, beiden beschikken niet over kernwapens maar een historische geste zoals deze van Kim Yong Un en Moon Jae-In zie ik niet te gebeuren in onze historische stad. De prijzen van meest groene stad en de beste werkgever zullen Gent niet meer ontglippen, de prijs voor de vrede des te meer.

Er was eens een heel oude en machtige burcht aan de samenvloeiing van twee grote rivieren. Al jaren heerste ridder de Roode de Mariakerque als een verlichte despoot over zijn burcht. Om de burchtbewoners te paaien gebruikte ridder de Roode de Mariakerque de hand- en spandiensten van zijn trouwe rechterhand Christophorus Den Blauwen. Met gewiekste truukjes en de hulp van geslepen gerechtsgeleerden overspoelden zij samen sinds jaren de burchtbewoners met brood en spelen. En iedereen in de burcht was dik tevreden.

Maar enkele jaren terug streken uit het verre Westen twee koningskinderen neer. Zij waren de dochter en de zoon van koningin Myriam, de groene koningin van het grote Geluk, die in het kille en vreemdelingenonvriendelijke Noorden de alleenheerschappij van de nietsontziende baljuw Bartholomeus probeerde te breken. Ondertussen bakten haar twee schattige spruiten, prinses Cruyllebol en prins Filobel zoete broodjes met ridder de Roode de Mariakerque. Ze slaagden er zelfs in om, met steun van de vele Westerlingen die zich in de burcht gevestigd hadden, aan de Ronde Tafel van Ridder de Roode de Mariakerque aan te schuiven. Zo konden de prinses en de prins hun hartje ophalen en ferm hun goesting doen in de oude machtige burcht.

Prins Filobel weerde meteen alle paarden- en ossenkarren uit de burcht omdat paarden en ossen stinkende scheten laten waardoor de burcht veel te snel opwarmde, en met hun hoeven veel te veel fijn stof lieten rond dwarrelen waardoor de arme kindjes te kort aan adem kregen. Daarom moesten alle paarden- en ossenkarren langs de buitenmuren de burcht rond rijden. De arme stakkers van onder meer de oostelijke akkers, de bergen van Amandus en Lede, het land van de Zwijnen en allen die buiten de muren leefden,  kregen alle stinkende winden en alle keutels van de trekdieren over zich heen. Om goed te zien dat alleen nog voetgangers door de burcht mochten trekken liet prins Filobel alle straten met stoepkrijt rood maken. Dat was slim gezien van de prins want rood was ook de favoriete kleur van ridder de Roode de Mariakerque. Dat de neringdoeners nu aan hun marchandise niet geraakten was voor prins Filobel geen probleem. Koningskinderen zijn nooit gewoon geweest te werken om den brode, laat staan dat ze wisten wat neringdoen écht betekende.

Prinses Cruyllebol mocht zich van ridder de Roode de Mariakerque bezig houden met alle schooltjes van de burcht. En dat waren er een pak, zowel van de paters en de nonnetjes als van de poorters. Om de vele kinderen van de burcht en omstreken een plaatsje te geven deed ze beroep op de geleerde magiërs van de Universele School, die in het hele land gekend stond om haar fantasierijke doch vaak onuitvoerbare toekomstbeelden. Uit die school kregen de prinses en de prins ook heel veel steun. De leerlingen van de magiërs waren verzot op stappen, haatten paarden- en ossenkarren  en organiseerden feesten net over de poorten van de burcht waar ze zich te buiten gingen aan wilde bacchanalen en zatternijen, dit tot grote woede van ridder de Roode de Mariakerque. Ook trokken ze op zaterdagen en zondagen en op alle warme lente- en zomerdagen naar de oude binnenhaven waar ze dagen- en nachtenlang feestten, fuifden en vuiligheid achterlieten, die jonkheer Ivanho en zijn gele kornuiten dan maar moesten komen opruimen.

De prinses en de prins lieten hun volgelingen begaan en hun goesting doen. Binnenkort zou ridder de Roode de Mariakerque op welverdiende en tevens broodnodige  rust gaan,  en heimelijk hoopten ze dan zelf aan de macht te kunnen komen. Hun mama zou zeer fier zijn, te meer dat ze dan de trouwe vriendin van de wrede baljuw Bartholomeus, Anna Lena, die uit de Melse bossen kwam, zouden verslaan. Daarom hadden  prinses Cruyllebol en prins Filobel alle steun nodig van de feestende leerlingen van de magiërs. Trouwe huisdienaren van de prins en de prinses gingen zélf de boorden van de binnenhaven opkuisen om hun fervente aanhangers, vaak door de eenvoudige burchtbewoners die al generaties lang de burcht bevolkten de Arrogenten genoemd,  geen strobreed in de weg te leggen.

Prinses Cruyllebol en prins Filobel konden de  trouwe ondersteuning van de jongeren goed gebruiken want er was een kaper op de kust, namelijk de ooit gedoodverfde dauphin van ridder de Roode de Mariakerque, de welbespraakte Mathias de Cleynzoon, telg uit een succesvolle plaatselijk blauwe familie. Nadat Mathias de Cleynzoon  uit de gratie was gevallen bij ridder de Roode de Mariakerque, had deze de strijd aangebonden om alleen kasteelheer te worden van de machtige burcht aan de samenvloeiing van de twee rivieren. Daar de neringdoeners, ambachtslieden en herbergiers het niet zo begrepen hadden op de lichtzinnige en vaak onbezonnen toekomstbeelden van de prinses en vooral van de prins, probeerde Mathias de Cleynzoon  hen voor zich te winnen door succesverhalen te vertellen over hoe goed en hoe sterk de burcht wel was. Dat de oude haven zich nu zelfs uitstrekte tot ver in het buitenland was zijn verwezenlijking en iedereen moest het horen. Het stoepkrijt zou dra verdwijnen en de neringdoeners en de herbergiers zouden binnenkort hun handelswaar en hun bier weer kunnen aanzeulen met paard en os. De ducaten zouden rollen.

Met Siegfried, de oude aanvoerder van het leeuwenlegioen, uit de brakke landen van Mol en omstreken, door zijn oude strijdmakkers ook nog Valère genoemd,  hield niemand nog rekening. Door schaamte verdreven, nadat hij de bitse woordenstrijd verloren had van ridder de Roode de Mariakerque over een onbestaande zak goudstukken, had hij het roer overgelaten aan de reeds vernoemde Anna Lena uit de Melse bossen. Welbespraakt als ze was nam ze het op tegen de BurchtBrigade van Rudolphus, de leider van de armenkamers en de godshuizen,  de twee prinsjes, Mathias de Cleynzoon en de godvruchtige Maria, ooit onbetwiste aanvoerster van de christelijke scholen en door de plaastervanger van Jezus in Vlaanderen, in haar oude dagen in de strijd om de Ronde Tafel geworpen. De inzet was groot, de kamp beloofde intens en heet te zijn, de uitkomst onduidelijk.

Nu is het wachten op de komst van een nieuwe, nog onbekende voorman en leider van de burchtbewoners, aangekondigd door de onzichtbare krachten van het geheime genootschap dat zich Burcht word Wakker noemde. Velen staan dagelijks op de uitkijk om te zien of de vreemde voorspelling bewaarheid wordt. De oude families die al jarenlang de burcht bewonen, de neringdoeners, ambachtslieden en herbergiers, de ouderen en zij die moeilijk te been zijn, de bewoners van de dorpen buiten de muren, de jonge lieden die niet door de magiërs betoverd werden, de mensen met een greintje gezond verstand, allen stellen zich de vraag of de profetie zal uitkomen.

Maar hiervoor is het nog wel even wachten. Het geduld wordt op de proef gesteld, maar bij elke nieuwe tijding zal uw trouwe dienaar de ganzenveer ter hand nemen en zijn taak als verslaggever met toewijding verder zetten.

Ik zou me vrolijk kunnen maken over de hele heisa rond Aaron Berger, maar dat doe ik niet. Ik heb respect voor mensen met onbegrijpelijke levenswijzen maar verder niemand kwaad doen en voldoen aan hun burgerplichten, voor mensen die begrijpen dat ze hun aberrante visies niet aan de buren hoeven op te dringen en die de noodzaak niet voelen om verdedigd te worden door  een meute menswetenschapper die er een sport van maken om elke al dan niet gefingeerde minderheid door dik en dun te verdedigen.

Ik zou me ook vrolijk kunnen maken over meester voetschieter Kris Peeters, ooit voorvechter van de zelfstandige ondernemer maar nu frontstrijder in de loopgraven van de moribunde Antwerpse CD&V, rijp voor hun persoonlijke Untergang nu blijkt uit de laatste peilingen dat ze nog amper 2 % haalt in de Koekestad. Maar ik ga me ook over Kris niet vrolijk maken. Vrolijkheid en Kris Peeters gaan niet echt samen, wat me naadloos brengt bij het vrolijke politieke Antwerpse project Samen. Het geesteskind van de progressieve Sinjoren die hiermee dachten De Wever met de grove borstel van het Schoon Verdiep te kunnen verjagen, is ondertussen ter ziele gegaan. Hun Untergang lag meer bij de strapatsen van sos-tegen-wil-en-dank Tom Meeuws, die zoals vaak bij de sociaaldemocraten het geval is, zich bezondigde aan de aanraking van de kapitalistische begeerte van geld en vastgoed. Nu hij vandaag door de partijleden bevestigd is als runner-up van onafhankelijk en partijkaartloze boegbeeld Beels, zal hij al even hard zijn best mogen doen als Kris. De peiling van 10% voor de socialisten lijkt me na vandaag zelfs wat té hoog gegrepen,  dit in tegenstelling tot de resultaten van de Gentse socialisten in de Arteveldestad waar de Gentse Tom sneller dan zijn eigen schaduw van het toneel verdween, tot grote opluchting van onze burgemeester en diens huidige poulain die het in de peilingen nog steeds behoorlijk blijven doen.

Maar zoals politici zeggen: het is maar een peiling. Niets om ons vrolijk over te maken dus. Toch las ik deze week op ‘t internet dat op het kopstukkendebat van de faculteit politieke en sociale wetenschappen in Gent, de socialistische kopman, de poulain dus, en de groene kopvrouw als beste uit de stemming kwamen. Toen ik me daar licht vrolijk over maakte  kreeg ik een twitter-repliek van de immer sympathieke Elke Decruynaere, waarin ze tweette dat net daaruit bleek dat deze studenten goed geïnformeerd waren. Persoonlijk vond ik het eerder geïndoctrineerd, maar soit. Weg vrolijkheid… tot ik las dat uit een enquête van het Neutraal Syndicaat van Zelfstandigen bleek dat slechts 4% van de ondernemers en zelfstandigen voor Elke’s partij zullen stemmen. Slecht geïnformeerd deze keer, Elke? Nu pas maak ik mij écht vrolijk. In januari 2016 bazuinde Groen-voorzitster Almaci uit volle borst uit dat Groen dé KMO-partij par excellence  zou worden. Misschien bedoelde ze eerder de partij van de barista’s, de zelfstandige fietskoeriers, de personal coaches en de uitbaters van tweedehandswinkels. Ik laat het in het midden. De economische impact op het bruto binnenlands product van de groene  KMO’ers laat ik ook in het midden. Iedereen is koning in zijn eigen koninkrijk.

Wie er zeker koning is in zijn eigen koninkrijk is onze commandante  én burgervader Daniel Termont. De koning van Gent heeft zelfs beslist dat de fameuze 1-mei stoet, het jaarlijks collectief orgasme van links, nu Gentfest zal heten.  Het wordt een festijn waar artiesten en andere extroverte pleitbezorgers van een progressieve maatschappij de Gentse bevolking zal verblijden en iedereen in het rood gekleed zal gaan. Van de  niet-socialisten wordt verwacht dat zij zich die éne dag terug trekken achter de Moervaart. Gent is op 1 mei van de roden.  Zoveel is duidelijk. Of Groen zich zal tooien in scharlaken of karmijn is mij nog de vraag maar de aanlokkelijkheid van nog een extra rondje aan de vetpotten van de stad zitten, zal het groene geweten vlotjes doen verweken. De bakfiets zal heersen, al moeten ze zich tooien ze zich in de kleur van het kameradenbloed.

Op 1 mei trek ik er wijselijk onderuit. Misschien wel een bezoekje aan de zoo van Antwerpen brengen. Wie weet kan ik er Aaron Berger nog troosten. En hem wat opvrolijken.

 

Een kleine wandeling door het doordeweeks veel te rustige Gentse  stadscentrum is vaak een hoog risico voor mensen met een zwak hart. Op de meest onverwachte momenten springen hyperkinetische jongeren, vaak met rastakapsel of enig ijzerwerk door lip, neus of wenkbrauw u voor de voeten. Beleefd zijn ze wel. Ze verwelkomen u meestal met een ingestudeerde commerciële glimlach en een standaard opener als “u ziet er goed uit vandaag” of “ik ben op zoek naar twee tortelduifjes en ik denk dat ik ze gevonden heb!” Dat het tortelen in mijn geval zo’n 35 jaar geleden actueel was,  zal deze jongeling in zijn jointjes-roes niet opgemerkt hebben. Ik denk dat ze met dergelijke onzin de verbouwereerde toehoorder midden op de Korenmarkt willen verlammen, zoals een spin het insect in haar web, om ze vervolgens te injecteren met sluipende onzin waarmee ze hopen uw NGO-weerstand langzamerhand te slopen en uw geweten de overhand te laten nemen. Dat ze mijn kennis van de balansstructuren en de resultatenrekeningen van de verenigingen voor wie ze propaganda maken onderschatten, kan ik hen niet kwalijk nemen. Hun onschuldige gedrevenheid is mooi om zien. Ontroerend zelfs. En ook een beetje triest, het ware leven zal nog pijn doen. Maar een knap toneel, dat wel.

Een even knap toneel is dàt tijdens het weekend op de Graslei. Het heerlijke Kumbaya moment van de Vlaamse jeugd die komt genieten van de rijke Gentse geschiedenis en de progressieve ambiance. In de rug beschermd door het sinds 2016 afgebachte huis van de Vrije Schippers, verlangen ze naar de vrije liefde en de nabijheid van een vuilbak, beiden blijkbaar onbereikbaar. Dan maar rug aan rug zitten, of voetje vrijen en de kartonnen doosjes van een Amerikaanse hamburgerketen samen met de bekertjes van één of andere eerlijke koffie in de Leie kieperen.  De vuilbak stond te ver, zoveel is duidelijk. Ivago staat nog een aantal zware weekends te wachten, behalve tussen 5 en 8 juli, want dan zitten alle vervuilende youngsters op Rock Werchter. Dat is dan tijdelijk het probleem van burgemeester Dirk Claes en niet van Daniël Termont.

Onze geliefde burgemeester heeft, buiten het stort in de middeleeuwse Gentse haven, andere problemen, behalve dan volgens hemzelf. Tom, de zondebok van Publipart is verdwenen in de anonimiteit van Zorgnet-Icuro, Optima is failliet, Jeroen is bijna gepluimd en zwijgt,  en de Blauwe Torens staan toch maar schoon te blinken. Wie wou er nu torens van 25 meter? En als er over problemen wordt gesproken komen ze toch maar van het Laatste Nieuws. Een uitspraak van  onze burgervader  waar Jan Segers duidelijk niet vrolijk van wordt. Je kan natuurlijk niet alle gazetten in je zak hebben. Ik ben op tijd geswitcht van de правда из Гента  naar HLN.

Nu nog een proceske voeren tegen de auteur van “de Illegale Ghelamco Arena” en hem  10.000 euro aftroggelen (advocaten koste geld, moet je weten), maar ook dàt is geen probleem. Bah nee, nu kan tot 14 oktober alles verdwijnen achter het schaamlapje van “het geheim van het gerechtelijk onderzoek”. In de vochtige kamer is veel bespreekbaar. Ook de oppositie is blijkbaar niet in staat een majeur probleem aan te kaarten en de burgerbewegingen overleggen nog steeds of ze de handschoen zullen opnemen. Het circulatieplan is door de uitvinders ervan al meerdere keren heilig verklaard, en als er al iets aan schort  is het steevast de schuld van De Lijn, het barbaarse werktuig van hun politieke nemesis.  Als KAA Gent nu nog stunt en kampioen wordt krijgt onze burgemeester zowaar nog een standbeeld en kan Rudy Coddens in een zetel naar de eindstreep gepiloteerd worden. Nee, er zijn duidelijk geen problemen in Gent.

 

Het is een traditie in de katholieke kerk dat op de zaterdag voor Pasen geen klokken luiden. De kerktorens zwijgen, de stad blijft stil,  geen gezeur, geen verontwaardiging. Stilte. En aangezien een andere traditie wil dat ik elke zaterdag een stukje schrijf over Gent en meer beloof ik dat je vandaag enkel positieve zaken zal lezen.

De Fietsembassade, het vehikel par excellence van onze Gentse mobiliteitspaus, gaat  automaten installeren waar je, in hoge nood,  fietslichtjes en andere fietsapplicaties kan aanschaffen. Dit is waarlijk een positieve zaak. De stad maakt alvast 400.000 euro subsidie vrij voor dit experiment. Of dit bovenop de geschatte exploitatie-, investering- en loonsubsidie van 900.000 euro voor 2017, 1.160.000 euro voor 2018 en 1.120.000 euro voor 2019 komt , is niet helemaal duidelijk.

Wat er concreet in de automaat te koop zal zijn, en tegen welke prijs, is ook nog niet duidelijk. “Winst maken is niet de bedoeling”, zegt schepen Filip Watteeuw in de Gentenaar. “We gaan niet concurreren met de fietssector. Het zullen marktconforme prijzen zijn”. Dàt vind ik nu een minder positieve zaak, ook al is het stille zaterdag. Dat de Bende van de Botermarkt geen kaas gegeten heeft van de alledaagse, reële economie en enkel winstgevende creaturen kan produceren met juridische acrobatieën waarvan ze op de Caymaneilanden enkel kunnen dromen, wisten we al. Maar dat “het zullen marktconforme prijzen zijn” en “winst maken is niet de bedoeling” in één zin staan, belooft weinig goeds voor de economische toekomst van onze geliefde stad.

Komt daar nog bij dat de progressievelingen van Team Gent een lokale Gentse munt willen lanceren. Volledig legaal, volgens de verdedigers van het idee die de Bristol Pound en de LimbU als paradepaardjes naar voren schuiven. Tijdens de volgende legislatuur willen ze alvast 2,5 miljoen euro’s aan stadsmunten op de bevolking loslaten. Benieuwd of dat op de hele bevolking is of enkel op de aanbidders van Gentse droombrigade die elke terugschroeving van de moderniteit met  een vreugdedansje en een bloemenkransje verwelkomen.

Er zal vermoedelijk nog maar eens een VZW’tje opgericht worden, bevolkt met aanhangers van de groene eredienst, die het legioen digitale ondernemers dat Gent rijk is, zal moeten overtuigen om terug te keren naar de analoge wereld van kraaltjes en spiegeltjes. Misschien kunnen ze het Lab van Troje terug tot leven wekken. Op 31 december 2017 zou het zijn opgedoekt met een pak centen op de rekening. Dat betekent alvast een fikse besparing op subsidies.

Nu moet je weten dat dergelijke fratsen met lokale munten in het verleden vooral aangewend werden om lokale ideologische overheidsprojecten te stimuleren. De stadboerderijen, tweedehandswinkels, eerlijke koffieshops en deeleconomie-zaken zullen floreren. Centen in de stad houden klinkt wel heel protectionistisch. Het lijkt of Team Gent gekozen heeft voor het polis-centrisme, of eigen stad eerst, een begrip dat wel heel ver af staat van het klassiek progressief “de wereld is een dorp”-idee.  Je zal volgend jaar maar een elektrozaak hebben met geïmporteerde Aziatische breedbeeldschermtelevisies of teppan-platen.

Wat de groenteboer zal doen met de winst op de biotomaten die hij bij een of andere Gentse dakplantage heeft aangekocht, heaven knows.  Belasting op toegevoegde waarde? Even vragen aan de BBI. Maar aangezien winst maken nooit de bedoeling is bij de Gentse bestuurders zal er van toegevoegde waarde weinig sprake zijn. Misschien is het wel een opstapje of een achterpoortje naar een welig tierende zwarte economie. In Borgerhout (en wie zit daar in de districtsraad?) blijken ze er alles van te kennen, alhoewel de politiek correcte commentatoren mij proberen te overtuigen dat dit larie en apekool is.

Hoe gaan we de nieuwe munt trouwens noemen? Geen idee? De Ganda, of het West-Vlaams Rostje? Er zal nog veel water door de Leie moeten vloeien vooraleer de ecologische heilstaat Gent is zijn greep heeft. Ik heb horen waaien dat de tegenstanders zelfs bereid zouden zijn hiervoor de Leie af te dammen. Maar dat houden we nog even stil… het is trouwens stille zaterdag.

 

Aan de Botermarkt worden ze stilletjes aan ongerust.  De Halfvastenfoor ligt er desolaat bij. De Triomfante blijft steken bij de enige naam waar de Gentenaars blijkbaar voor kiezen: Anonymous. Aan het aantal mensen die de stad mailden met de toelating hun naam te projecteren, schat ik dat For Whom II wel eens op 1 mei écht van start kan gaan. Vermoedelijk met Anseele. Geen vers brood en spelen meer, én de verkiezingen komen eraan. Paniek.  Er gauw nog een foodtruck festivalletje tussen gooien. Die hipsters moeten ook leven.

Het is dan bang aftellen naar the next big thing en dat zijn de Gentse Feesten. Om de bevolking te paaien werden de eerste grote namen al bekend gemaakt. Niet toevallig voor Boomtown, het ecologisch festival op de Kouter. U leest het goed E-CO-LO-GISCH festival. Denkt de Gentse GrootGelijker nu werkelijk dat de muziek- en drankliefhebber die afzakt naar de Kouter om zeg maar ’t Hof van Commerce -‘t goat u ginne zak an – te zien een welgemeende reet geeft om dat eco-gedoe. Is de kots tegen de gevel van de Handelsbeurs dan ook eco? Wordt de maag van menig Gentse Feesten bezoeker op een ecologische manier leeggepompt? Misschien is het predikaat eco wel eens de blikopener van het ijzeren hart van één of andere groene schepen die vergunningen uitdeelt aan de meest volgzame leerlingen van de klas. Joost mag het weten, of Jeroen.

Zouden ze rode leerlingen van de klas dan ook zo volgzaam zijn? Ik las dat Gent resoluut gaat voor eigen daklozen eerst. Deckmyn in extase. Groen in zak en as. Tumult in Team Gent. Ik begrijp Coddens wel. De daklozen van pakweg Wetteren en Lochristi gaan geen stemmen opleveren voor de verdedigers van het proletariaat. Het proletariaat is enkel nuttig als het iets oplevert, al zijn het stemmen.

Niet getreurd, de stad kan zich na de tegenvallende Halfvastenfoor optrekken aan de opening van de Kouterdreef. Een poepchique allée met topmerken. Een winkeloase voor SUV-rijdende bezoekers uit Sint- Martens-Latem, mét parkeervouchers, rijkelijk aangeboden door de daar gevestigde exclusieve shops. Zou het eco-sausje van Juttu bij de groene Gentse goeroes de doorslag gegeven hebben om zich daar te mogen vestigen? No green, no seen. De luxe-eclairs en de delicatessen van Cru zijn gewetensproof voor progressieve bestuurders. Zolang je ze met de fiets kan afhalen is alles toppi.

Wie meer de platte leute zoekt zakt beter bij nacht af naar de Overpoort. Blijkt één van de meeste succesvolle uitgangsbuurten van België te zijn. Zelfs bekende Oostendenaars laten daar al graag eens een vuistje zien. De tijd dat we daar gingen om te tapbiljarten of te kickeren is al lang voorbij. Nu ga je meer voor de fancy gin-tonics en de designerdrugs. Een groot probleem volgens de burgemeester. En hij ziet het probleem dichter komen. Spijtig genoeg is dat het enige probleem dat hij ziet dichter komen.  De andere worden verdronken in de goednieuwsshow in aanloop naar oktober 2018. En zoals het de Bende van de Botermarkt betaamt ligt het probleem altijd bij de andere. Het is de horeca die niet meewerkt. Als de troepen van korpschef Rasschaert binnen vallen schalt The Sound of da Police door de boxen. Weg drugs. Omzet gevrijwaard. Voor wie nog een pintje? Als de burgemeester niet oplet wordt het voor zijn kornuiten in oktober The Sound of Silence.

Ik zat deze middag nog in mijn favoriet restaurantje, in de schaduw van het Belfort,  te genieten van het maandmenu, surtoe van de asperges à la flamande. Beestig lekker. De bezoekers sakkerden over hoe Gent dood gaat, feesten en cultuur ten spijt. Gand la Morte. De spirit is verdwenen, deels weg gepekeld in het West-Vlaamse zeezout, deels opgelost in een culturele droomwereld. Jacob van Artevelde , Jan Yoens of Jan Borluut, staan ze nog op? Het enige dat nog recht staat zijn de torens van Gent. Geschiedenis gebeiteld in Doornikse steen. Hoelang nog voor deze bezwijken?  De heiligenbeelden van de kathedraal zijn al lang verdwenen maar ik zie de Bende nog het gebeier van de klokken verbieden. Het woord allochtoon is al lang naar de kerkers van de vergetelheid en de schaamte verbannen, het woord autochtoon zijn ze gelukkig vergeten. Tijd dat die Gentenaars opstaan, ook al zijn het geen Jacob of Jan.