Tot voor kort vond ik wel elke week mijn inspiratie in de Gentenaar of Het Laatste Nieuws. De artikels van Bert Staes en Sabine Van Damme gaven me moed om telkens weer het Grote Gelijk van de machthebbers aan de Botermarkt op de korrel te nemen. Tongue in cheek of ronduit ridicuul, het maakte weinig uit want wat niet al lachend kan gezegd worden is de waarheid niet. Maar sinds de beroemdste kleinzoon van Vlaanderen zijn  burgemeesterssjerp en zijn ziel verkocht heeft aan de beroemdste wielerliefhebber van Vlaanderen, kunnen we enkel nog lachen in de kleuren van de échte macht.

Het verbod op de paardenkoetsen en de tutoyering van de Gentse burger vielen nog onder de categorie “grappig” of “lichtvoetig”, de exhumatie van het Ghelamco-dossier daarentegen valt eerder onder de rubriek “walgelijk cynisch”. Schepen Watteeuw verdenkt de oppositie er van  gewoon een schandaalsfeer te willen creëren, maar rondom mij hoor ik toch dat de meerderheid gewoon een schandaalsfeer wil verdoezelen. De beloofde transparantie van de burgemeester-op-papier vertoont al een licht ondoorzichtige kalkaanslag,  gevolg van cerebrale postelectorale  atherosclerose waarbij beloften en leugens samen een wazige plaque vormen op het geweten van de machthebbers.

Een BMW als een CO2-uitbrakende zak zilverlingen om een ander “walgelijk cynisch” dossier gesloten te houden? Dat hadden we niet verwacht van de eco-profeten, gestoken in eerlijke kledij en rijdend op hun CO2-neutrale bakfiets.   We zullen het eens tegen ons Greta zeggen.

Misschien hebben ze wel gelijk dat de Startersfabriek opgedoekt wordt. De schepen van protocol vond blijkbaar geen enkele jonge Gentse ondernemer die de stadsdiensten een eerlijk en duurzaam kostuum kon aanmeten. Het sterkt alleen mijn vermoeden dat in de veel geprezen startersarmada hoofdzakelijk eerlijke-koffie barista’s zitten, personal coaches of tweedehands pop-up stores. Het textiel komt uit Nederland en je weet wat Gentenaars van Hollandse ondernemers zeggen. Een contract met hen stilzwijgend verlengen of zeggen dat meer dan 3 miljoen euro aan verliezen slecht “fictief” zijn, progressieve stadsbesturen kunnen dat.

Ik had toch liever een Gentse leverancier van die kostuumkes gezien, ene uit de Brabantdam bijvoorbeeld. Die kon tenminste de tekst van  ‘t Vliegerke in de vestjes naaien.

Laatst zag ik een assertieve fietsster een lege plastiekfles in één van de boomspiegels van de Belfortstraat gooien. Eén opmerking en de jongedame trakteerde me op een welgemeende middenvinger. Het is uiteraard haar keuze om mij een oude zeur te vinden, maar het is evenzeer mijn keuze om bezorgd te zijn over de netheid van de binnenstad. Een ecoparadijs zal Gent op die manier nooit worden. Gelukkig passeert de veegmobiel van Ivago hier dagelijks meerdere keren want de heren en de dames van de Botermarkt willen hun omgeving netjes houden, al is het maar voor de horden toeristen die er dagelijks voorbij schuiven, al dan niet onder leiding van een gratis stadsgids.

Ik weet niet of de assertieve vervuilster een fan van Groen is, haar fiets deed het me wel vermoeden, haar gedrag minder. In 2014 liet de groene schepen van mobiliteit noteren in de bekendste stadskrant dat fietsers wat assertiever moesten worden, maar, zo liet hij er fijntjes aan toevoegen “ze moeten wél het verkeersreglement respecteren”. Dat is net hetzelfde als tegen een veertienjarige puber zeggen dat hij wat feller Fortnite moet spelen… maar ook goed moet studeren.

Goede bedoelingen geraken al te vaak ondergesneeuwd onder het gebrek aan spankracht van zij die aangesproken worden. De gevraagde assertiviteit wordt dan vaak verwisseld voor legitieme agressiviteit en verhoopte permissiviteit. De kans dat een agent je tegenhoudt als je op het voetpad rijdt of een lege plastiekfles weggooit lijkt even klein als de kans gepakt te worden voor het achteloos op de grond gooien van een sigarettenpeuk.

De vraag aan het individu om respect te tonen voor de medeburger en de natuur, vervelt al te vaak in de eis van het individu naar respect voor zijn of haar aberrant gedrag en exuberante keuzes. Op die manier verglijdt een stad in een soort zachte doch zelfdestructieve anarchie. Of de bende van de Botermarkt dit leuk vindt, weet ik niet. Het lijkt er op dat ze huiveren om enig gezag te etaleren. Gezag is immers zó “jaren dertig”

Het zal menig lezer zijn opgevallen: de laatste weken bleef mijn blog leeg, opgedroogd als het ware door de intense hitte. Volgens sommigen ongetwijfeld de schuld van het uitblijven van een regering, volgens anderen de schuld van president Trump. In elk geval de schuld van een ander.

Toch vreemd die extreme warmte. Ik heb de voorbije twee jaar mijn wagenpark vergroend, mijn 974 neonlampen vervangen door LED verlichting, overgegaan op een groene-stroomleverancier en alle afvalhout gerecycleerd. En toch werden de hitterecords verbroken. Mijn tientallen tonnen CO2-besparing mochten niet baten. Ik begin te vermoeden dat het klimaat gestuurd wordt door een creationistisch figuur, een Allah of een God als het ware, die het gehad heeft met de mensheid. Iemand die lak heeft aan de duizenden voetbalvelden zonnepanelen of de wouden windmolens, de verhakselaars van zijn lievelingscreaturen, de vogels.

Maar soit, die vulpen dus, een serieuze steun voor ons Greta en ons Anuna want nu moet mijn PC geen overuren draaien en moeten de servers, ver weg in één of ander vergeten gat,  hun omgeving niet nodeloos opwarmen. Pen en papier, terug naar af, terug naar de roots. Schrijven als iets natuurlijk, iets authentiek zoals paard en kar. Over dat laatste zullen ze het op de Botermarkt met mij niet eens zijn, but who cares?

Ik kreeg die vulpen van mijn echtgenote, gewoon omdat ze verzot is op vulpennen. Een nieuwe hobby, na de schoenen en de handtassen. Het voordeel tegenover die twee andere verzamelobjecten is dat ik de vulpen kan gebruiken zonder te worden aangestaard.

Maar ik moet toegeven, het schrijft lekker en je hebt het altijd bij de hand. Geen gedoe met laptops opstarten en laders zoeken. Gewoon: dop af en hupsakee. Handig als je weer iets onzinnig leest in de Gentenaar of iets geks hoort op radio één, en je wil er meteen op reageren. Vooral handig als straks het politieke leven uit zijn zomerslaap ontwaakt. Het schijnt dat we weer gaan voor een Zweedse coalitie. Ik ga alvast extra inktpatronen kopen.

Gent, stad van fietsers, starters en doodgravers. Het woord “allochtoon” werd al op 21 maart 2013 ten grave gedragen onder de auspiciën van de  toenmalige schepen van inburgering en integratie. De suiker in de tomatensoep en de paardenkoetsen volgenden recentelijk. Geen socialistisch statement van gelijkheid deze keer maar slechts ideologische borborygmi van een handvol groene wereldverbeteraars.

Deze week werd het laatste greintje beleefdheid vanwege het stadsbestuur tegenover de Gentenaars gedumpt in de vergeetputten op de moral highground. Burgemeester en schepenen van het Grote Gelijk gaan ons tutoyeren! De Gentenaars worden gedegradeerd tot volgzame infantes. De meester heeft altijd gelijk. Zet je stil op de bank. Je spreekt niet tegen. Je bent eigenlijk maar een stuk onbenul die niets afweet van de wondere weldaden en de vrome voornemens van de meesters. Jij, daar!

De volgende stap in de verkleutering wordt de aanspreking zijn met ghie, ghieder, junder, wieder … West-Vlaams als lingua franca van de eco-elite. In het taaleiland Gent was de u-vorm nochtans gemeengoed, ook op straat, in de  fabriek en op café,  hoewel het meer klonk als een korte, doffe, mannelijke eu. Maar dát Gents-leuterende klootjesvolk is passé, afgeschreven door aberrant stemgedrag. Andere bazen andere wetten. De stemmen zijn geteld, de democratie heeft gezegevierd. De helft plus één, en de rest telt niet meer. Hoewel ik vermoed dat er velen die ooit kozen voor die  helft plus één niet meer gelukkig zijn met de ongebreidelde  goesting van sommigen. Burgemeester te allen prijze, ereschepen omdat het de regels zijn en de gemeenteraad brossen omdat dat hoort bij de grand monde.   “Gewoon doen” luidt de oekaze van de grote blauwe Manitou uit Aarschot.

Maar Gent is Aarschot niet. Het is maar dat U het weet.

Gent is niet alleen een taaleiland, het is sinds 26 mei 2019 ook een stemmeneiland. Groen triomfeert als grootste partij. Feitelijk zijn wij, de eilandbewoners, mega-gelukzakken. Wij leven in het paradijs van de verdraagzaamheid. Het is enkel afwachten op hoeveel verdraagzaamheid precies de verketterde onverdraagzamen zullen kunnen rekenen, als zelfs de verbindende burgervader enkele uren na de stembusgang de bruggen van zijn eiland angstig heeft opgehaald tegen de immigratiegolf der misnoegden.

Veertig procent van de kiezers stemde in Gent links. Dit maakt van Gent een onwaarschijnlijk progressieve stad, het Barcelona aan de Schelde quoi. Dit kan je gemakkelijk claimen vanop de moral high ground waarop Gutmenschen een soort goddelijke alleenrecht hebben verworven. Dat in Vlaanderen een andere veertig procent Vlaams-nationalistisch stemt maakt van Vlaanderen nog géén Vlaams-nationalistisch bolwerk, want deze kiezers kunnen de moral high ground nooit bezitten ergo niks claimen, want historisch gezien  hebben zij dat goddelijk recht niet! Punt! De progressieve logica zelf, toch?

Gent is wat we delen. Ik denk dat het kartel het dan vooral over de deelauto’s heeft en minder over de besognes van de man in de straat of de arbeider in Oostakker of Ledeberg. Dat daar het Vlaams Belang beter scoort dan in het centrum, kan hoogstens te wijten zijn aan een DNA-fout  in het Gentse genoom. Kiezers met rechts-draaiende fouten in de dubbele helix van hun DNA, dienen vroegtijdig geaborteerd te worden om later niet in de weg te lopen van de milieubewuste bakfietsers. Het ongenoegen van Jef Klak die met zijn groene Golf diesel euro 3  de stad niet meer in kan, bereikt nooit de hypothalamus van de groene navelstaarders.  Ongenoegen bestaat niet in Gent.anders. Het kan niet bestaan.  Ongenoegen is enkel een programmatiefout in de hersenen van extremisten. De Gentse eco-utopie is een tempel waar klimaatzondaars, non-believers en misnoegden, Jezus-gewijs, uitgeranseld moeten worden.

Maar toch zouden deze Untermenschen zich gelukkig moeten achten. Als we de machthebbers mogen geloven zal de verdraagzaamheid zegevieren. De multiculturele hand zal zéker worden uitgestoken naar de bevende zwarte hand. Er zal ongetwijfeld samengewerkt worden om de besognes van de bange mens en de schimmel uit de sociale woningen uit de wereld te werken, alhoewel ik vrees dat dát soort “samenwerken” eerder een poging tot missionering zal zijn om de ongelukkigen en de onwetenden de groene kerk binnen te loodsen en de hardleerse tegenstanders met de hulp van een ideologische Cherubim, vlammend zwaard in de linker hand, van het ecologische stemmeneiland te verdrijven.

Van Wouter De Vriendt mogen we ons niet langer bang laten maken maar van Greta Thunberg, het Zweeds tienermeisje met de Lebensborn-vlechtjes,  moeten we net wél bang zijn, héél bang. Van op de ideologische kansel klinken twee verschillende preken, begrijpe wie kan.

Maar zoals Greta de CO2 ook niet echt kan zien (de Standaard wist dit snel te pinpointen als fakenews),  zien Wouter en zijn groene kerkgangers de onvrede voor het kerkportaal ook niet echt, hoewel die veel meer dan 400 ppm bedraagt in Gent.anders.

 

 

Je kan van Gent niet zeggen dat het geen culinaire hotspot geworden is. Na decennia teren op stoverij, waterzooi en de wereldberoemde Martino’s, kent Gent heden enkele sterrenrestaurants en zelfs een heus tweesterrenrestaurant dat dan nog blijkt het tweede beste groenterestaurant ter wereld te zijn. Proficiat Michaël Vrijmoed, je doet de harten van de welstellende veganisten sneller slaan. En bij uitbreiding van de hele groene gemeenschap in Gent. Misschien moet je nu ook nog de bekende Gentse zure tomatensoep serveren.

Geen suiker voor zuurpruimen. Binnenkort ook geen dure wijn meer. Sommigen willen onze wijnvoorraad belasten, nadat we er al BTW en accijnzen op betaald hebben. Voor goedkope Château Migraine uit de Aldi of voor eerlijke bio-wijn uit de Oxfamwinkel kan nog een uitzondering gemaakt worden.  We mogen de buurtfeesten in de speelstraten toch niet droog leggen. Of misschien gaan ze wel voor een volledig alcoholverbod, kwestie van de meest extreme vorm van gelijkheid in te voeren. Binnenkort worden beveiligde wijnkelders populairder dan atoomkelders. Enkel te betreden met een huiszoekingsbevel.

Pas op, ook boeken staan ook in het vizier van de groene Volkspolizisten. Bibliofielen zijn gewaarschuwd: heb je het volledige oeuvre van Agatha Christie, Georges Simenon of Willy Vandersteen, een halve meter Dostojevski, de pareltjes van Mishima of de verplichte lectuur van Hugo Claus in de boekenkast staan, het gaat geld kosten. Verzamelaars van Art et Décoration of National Geographic, en zeker van Vlaamse Filmpjes checken beter de eerstvolgende  papierophaling van Ivago. Eens je gekoesterde boekencollectie gekend, ergo getaxeerd is, zal de triage beginnen, geloof me. Wie in zijn étagère de werken van Michel Houellebecq, Ian Kershaw of Jean Marie Dedecker staan heeft, mag rekenen op een nakende boekverbranding. Antirevolutionaire literatuur die de eco-utopie ondergraaft, gaat ongetwijfeld richting Vrijdagmarkt, de ideale plaats om de Gentse Bebelplatz te worden.

Na het alcoholverbod, het boekenverbod? Of eerder de boekenverplichting? De sacrale werken van Jos Geysels, Mieke Vogels en Kristof Calvo, de verzamelde speeches van Greta Thunberg, het Gents bestuursakkoord 2019-2024,  het zal allemaal belastingvrij uw woonkamer opfleuren. Jaarlijkse controle zal uw deel zijn. Wie “vegetarisch koken voor dummies“, “Wij zijn het klimaat” of een platgelauwerde Tom Lanoye heeft aangeschaft, mag rekenen op belastingaftrek.

Hoera, minder belastingen. Dus meer koopkracht. Die we dan onmiddellijk kunnen spenderen aan een vegetarisch menu bij Vrijmoed. Hopelijk verbieden de toekomstige  heersers de overheerlijke Oosterscheldekreeft of het succulente Kluisbergs lam van Michaël niet. Het zou zonde zijn enkel nog zure tomatensoep te mogen eten.

Als het van Bram Van Braeckevelt afhangt, cumulator cum laude, zullen de straten van Gent er in de toekomst kraaknet bij liggen. Het wondermiddel heet “statiegeld op sigarettenpeuken”. Briljant idee, nobelprijswaardig, gedurfd en, zoals zoveel briljante groene ideeën, integraal betaald door de gemeenschap. De Hoogpoort en de straten rond de Vlasmarkt zullen er op zondagmorgen nog nooit zo clean uit gezien hebben. Nu nog statiegeld op kots en klaar is kees.

Maar, als kersvers schepen zou hij beter zijn oor te luisteren leggen bij zijn collega van mobiliteit die als geen ander de kunst verstaat om de échte vervuiler te brandmerken en te straffen. In zijn geval is dat de automobilist, zijn ultieme Nemesis. Het moet toch niet zo moeilijk zijn om in te zien dat rokers gerust in dezelfde categorie van de automobilist mogen ondergebracht worden. Jaarlijks worden 6.000 miljard sigaretten geproduceerd. Bij het narekenen van de CO2 die vrijkomt bij productie en transport van tabak komen we uit tussen de 1 en 10 gram CO2 per sigaret. Met een beetje doemrekenen, iets waar klimaathysterici verdomd goed in zijn,  komen we aan 60 miljoen ton CO2 die de gezellige rokers jaarlijks de atmosfeer in dampen. Een peulschil tegenover de CO2-productie die bij de verbranding van fossiele brandstof vrijkomt, zo’n 37 miljard ton. Het verschil is dat de roker niet zozeer het klimaat dan wel vooral zichzelf vervuilt met allerlei cancerogene of vaatvernauwende stoffen. Maar ja, who cares. Daarvoor hebben we onze sociale zekerheid en onze medische zorgen. Diseases of overabundance behoren voor progressieve geesten tot de absolute individuele vrijheid, de miserie ervan wordt toch gesocialiseerd. Behalve als het over chocolade sigaretten gaat.

By the way, zou Ivago Bram niet beter af zijn een mobiele asbak te verplichten voor rokers zoals het kakzakje voor hondenbezitters. Wie het niet bij heeft krijgt een fikse GAS-boete. Of zitten er teveel rokers bij het groene legioen? Je zou het gaan geloven want in zijn voorstel gaan ze er nog aan verdienen door de peuken te verzamelen.

Ik heb ooit een vooraanstaand vakbondsafgevaardigde gekend die zwoer bij die éne slogan “pak de arbeider nooit zijn pintje en zijn sigaretje af”. Dat wordt lastig voor Bram om het heir van de arbeiders te overtuigen om op zijn partij te stemmen. Als diezelfde arbeider dan nog met lede ogen moet aanzien dat zijn gekoesterd euro-3 dieseltje met het groen-vlammende IPCC-zwaard uit de paradijselijke LEZ van Gent wordt gebannen,  zal hij toch tweemaal nadenken vooraleer hij het bolletje van de eco-utopisten rood kleurt op 26 mei. Extra koopkracht van 100  euro per maand zal niet genoeg zijn om Jef Klak op de fiets en aan de quinoa te krijgen.

“Greta, het is gebeurd: de groene Golf komt Gent niet meer in!”  Even was mijn vrouw in de war én lichtjes eufoor. Ze dacht al dat Groen in Gent het onderspit zou delven bij de verkiezingen van 26 mei. Helaas, ik had het over onze autootje, onze groene Golf-3. Ik had voor de zekerheid de kopij van mijn inschrijvingsbewijs nog eens bekeken: 18 februari 1993.  Het verdict: euro 1. Zelfs een jaarlijkse contributie kan geen soelaas brengen. Een slooppremie van 1.000 euro dan maar?

Dan leef je al die jaren zuinig, rij je amper 3.000 km per jaar, ga je met de bus of te voet naar het werk, koop je bij Ohne en de bioboeren van het Hinkelspel, sorteer je je de ziel uit het lijf, en stort je jaarlijks 50 euro aan WWF… Onze groene levensstijl wordt niet beloond door de eco-kapitalisten van de Botermarkt. “Koop maar een nieuwe auto, zeggen ze, liefst een elektrische.” Blijkbaar kunnen de meeste centrumbewoners dat met alle gemak, het zijn veelal tweeverdieners die een leuk, meestal deeltijds baantje hebben bij één of andere NGO, administratie of culturele VZW. De gewone werkmens trek zijn plan.

Volgens onze mobiliteitspaus kunnen we straks allemaal de strooifiets op. Ik zie het nog gebeuren dat de klimaat-leukerds hun fiets aan tegen onze voordeur achterlaten. “Ze pikken hem wel later op, mijnheer.” Ik vrees dat ik hem dan in het midden van de straat op zijn pikkel zet. Die fiets bedoel ik.

Nee, mij groene Golf komt de stad niet meer in maar de groene golf van schimmel  zet ondertussen zijn opmars door de werkmanshuizekes van WoninGent dapper verder.  Groen mag dan sinds 1 april de voorzitter leveren van dat ons-kent-ons vehikel, de toestand is nog niet veel veranderd sinds de VRT-reportage over de Sint Bernadettestraat. Toch belooft de voorzitter verbetering. De ombudsvrouw stelde echter onlangs nog  vast dat er niet eens op de vragen van de bezorgde burger geantwoord wordt. Indien je het Grote Gelijk aan je kant hebt hoef je  blijkbaar niet te antwoorden. Misschien zijn de bewoners wel Vlaams Belang-stemmers of, godbetert, NVA-stemmers. Of rijden ze met een euro-1 diesel. Untermenschen als het ware.

“Coach? Coach! Jantje heeft zijn sportzak vergeten. Sorry, dat zal niet meer gebeuren, meneer.” Daar sta je dan als mislukte vader aan de rand van het voetbalveld. Alle ogen van de bezorgde ouders rondom jou zijn op je gericht. Je faalt in de opvoeding van je kind want je hebt hem niet doen inzien dat die sporttas nodig is om te gaan sjotten. Als ze zouden weten dat ik er hem vorige week nog een draai rond de oren voor heb gegeven, waren een paar stevige pedagogische verwijten zeker mijn deel geweest. Ik stap als één vat stress in mijn auto. Ik moet dringend nog eens bij mijn stresscoach langs.

Thuis krijg ik steevast  hetzelfde te horen van vrouwlief.  “Je weet toch dat Jantje vaak die dingen vergeet. Én hij zal zijn Rilatine weer niet genomen hebben. Ja, dat zal de reden zijn. Jij had er moeten aan denken.” Je bent dus niet alleen mislukt als vader maar ook als echtgenoot. “Ik bel onze relatiecoach, schat. Dat zal weer eens deugd doen, niet?”

Ik wil mijn vrouw niet teveel belasten met mijn nalatigheden. Ze heeft het knap lastig nu ze van werk moet veranderen. De multinational waarvoor ze meer dan tien jaar heeft gewerkt gaat delocaliseren. In India zijn IT’ers een pak goedkoper. Het bedrijf kan nochtans mooie winstcijfers voorleggen maar de loonkosten zijn en blijven hier wel erg hoog, zeker nu de salariswagens op de schop gaan. De wekelijkse gesprekken met haar outplacementcoach maken haar prikkelbaar. Ze heeft dat bleekblauw vermoeden dat het vet van de soep zal zijn. En de tweede eco-lening voor ons huis moet nog verder afbetaald worden. Het maakt haar extra kittelorig. Thuis kan ik niet veel goeds meer doen, spijtig.

Toegegeven, de laatste tijd staat mijn hoofd er niet meer naar. Ik vergeet dingen, ik ben moe en lusteloos, en mijn job zegt me niet veel meer. Gelukkig betaalt mijn werkgever goed en lopen we met voldoende mensen op de werkvloer. Ik heb van de FOD waar ik werk,  een burn-out coach aangewezen gekregen. Dat lucht op. Alleen ben ik niet zeker of ik op het randje van een burn-out, dan wel op het randje van een bore-out zit. Ik vraag het bij gelegenheid wel eens aan mijn wandelcoach tijdens onze eerstvolgende gesubsidieerde boswandeling.

Straks komt de kleine van de training terug in de bakfiets van de buurman. Ik kan dus wat stoom afblazen en een paar rondjes gaan lopen. Mijn pijnlijke hielen doen me er aan denken om volgende week eens een sessie met mijn loopcoach te volgen. Zijn tips zijn onbetaalbaar, al kost het mij wel een flinke duit om zo een personal coach aan mijn zijde te hebben. Maar voor je gezondheid moet je wel wat over hebben. Ik laat trouwens mijn financiële planning over aan Simon, mijn nieuwe financiële coach. Hij laat ons toe om toch wat geld opzij te zetten om jaarlijks een paar reisjes te maken. Met de kinderen gaan we op fietsvakantie, kwestie van de kids klimaatbewust te maken, maar mijn vrouw en ik trekken er wel af en toe op uit met het vliegtuig, de zon of wat cultuur tegemoet. Let wel, onze CO2-coach, die ook onze fietscoach is,  houdt goed in de gaten dat onze carbonfootprint niet te groot wordt. Hij doet dat in samenwerking met onze vakantiecoach. Die twee verstaan elkaar goed en ze stellen samen jaarlijks ons klimaatvriendelijke vakantieplan op. Voor een luttele 1.500 euro.

Na mijn rondjes lopen moet ik voor het slapen gaan zeker nog de koppen van De Standaard en de Knack lezen. Ik hou wel van die  klare en neutrale kijk op de wereld rondom mij. Ik ben altijd in politiek geïnteresseerd geweest. Ik wil vooral goed geïnformeerd zijn in de aanloop naar de verkiezingen in mei en ik denk dat Bart Brinckman en Bert Bultinck de ideale persoonlijkheden zijn om straks de juiste keuze te maken. Hoewel, sommigen vinden hen nogal eenzijdig. Verzuurde populisten brandmerken hen zelfs als linkse activisten maar met mensen die persé aan de verkeerde kant van de geschiedenis willen staan, wil ik niets te maken hebben. Misschien moet ik eens een verkiezingscoach opzoeken. Of een politieke coach. Bestaat dat? Geen idee. Ik vraag het dan maar aan mijn coachkeuzecoach. Het schijnt dat daar ook subsidies voor bestaan.

In aanloop naar de verkiezingen van 26 mei warmt niet alleen het klimaat op maar ook de gemoederen van de politici. Witte konijnen zijn vaak een bron van ergernis voor trouwe partijsoldaten, vraagt het in West-Vlaanderen maar aan Mercedes Van Volcem. Maar de oude rammelaars van het konijnenkot krijgen het ook soms op de heupen. Zoals zo vaak is bij politici de zorg voor de polis ondergeschikt aan de zorg voor de eigen carrière. De move van Veli Yüksel doet bij velen de wenkbrauwen fronsen. Uiteraard is hij welkom bij de Open-VLD, het open opvangcentrum voor partijpolitieke vluchtelingen. Zelfs ex-NVA’ers worden er met open armen ontvangen. Kritiek op het Vlaams-nationalisme wordt in de gegarandeerde afwezigheid van Karel De Gucht beleefdheidshalve doorgespoeld met een welkomstdrankje en bedolven onder een big-bag zand van bij Verhelst.

Ik hoop dat Veli het Cavdarli-effect kent. De minzame Gentse imam haalde voor de Sp.a als opvolger vlot meer dan 20.000 stemmen maar moest na controverse over zijn legerdienst in Turkije, die hij volbracht tijdens de uitoefening van zijn parlementair mandaat als Belgisch volksvertegenwoordiger,  het stellen met een onverkiesbare plaats. Uit onvrede zocht hij toenadering tot Lijst Dedecker waar ze dachten een stemmenkanon binnen te halen. Tot hij in de pitabars van Gent moest gaan vertellen dat LDD 100% achter de beperking van de werkloosheid in de tijd stond en 100% voor het hoofddoekenverbod was. Zijn Turkse aanhang liet hem met zijn nieuw donkerblauw gedachtengoed zitten met amper 650 stemmen.

Veli zegt nu ook zijn beweging.net gestuurde partij vaarwel maar mag straks wel gaan uitleggen aan zijn kiezers dat zijn nieuwe thuis achter de afbouw van het SWT stelsel blijft staan en de absolute gelijkheid tussen man en vrouw hoog in het vaandel voert. Ik vrees dat de ex-journalist van de VRT op 26 mei wel eens de zelfde weg naar de vergetelheid zal inslaan als zijn Turks-Belgische tweelandengenoot.

Veli, vidi, vici? Ik denk van nie.