Vergeet de haven van Gent of onze universiteit, vergeet Volvo en de biotechbedrijven van Zwijnaarde, vergeet het Lam Gods of de floraliën; krijtcirkels zijn onze grootste troef. Het lumineuze idee, ontwikkeld in de wereldvermaarde denktank van de Botermarkt, was bedoeld om de radeloze jeugd te beschermen tegen het coronavirus. Dát was de Gentse inbreng op de vergadering van ‘The Forum of Mayors’ van de Verenigde Naties. Hiervoor reisde onze burgermeester speciaal naar Genève. Het is nog wel even wachten op reis- en verblijfsonkosten.  Ghent, city of chalk, wheRe waRmth and toleRance are wRitten in ciRcels. Dat verdient een prijs, toch? Of een monkellachje? Of een kramp?

Als deze nonsens niet pakt, dan zijn er nog 39 internationale organisaties waar onze stad lid van is.  Elk met zijn prijskamp allicht. Zo zijn we ook lid van het ‘Rainbow Cities Network’ die, volgens de website stad.gent,  (Europese) steden samen brengt en een actief holebi- en transgenderbeleid voert om goede praktijken uit te wisselen en elkaar inhoudelijk uit te dagen. (sic) Dat Europa tussen haakjes staat is een overbodige verduidelijking. Met Noord-Afrikaanse steden zou dat uitwisselen en uitdagen mijns inziens niet pakken.

Van het ‘Milan Urban Food Policy Pact’ voor  stedelijk voedselbeleid is Gent ook al lid. Het zou wel eens de hele heisa rond de vegetarische standjes kunnen verklaren: een rondje “wie is het meest veganist?”. Er zal wel weer een prijs aan vasthangen waar Mathias De Clercq volgend jaar mee kan uitpakken. Bij het lezen van de uitgebreide lijst van voorwaarden waaraan de voedselstandjes moeten voldoen, moest ik spontaan denken aan het befaamde Hungerplan van Herbert Backe uit 1941, maar dan de Gentse variant om groene gelijkgezinden en strijders voor het veganisme van voldoende voedsel te voorzien door de andersgezinden hun braadworsten en hamburgers af te pakken. Gelukkig heeft Burger King een strategische vestiging op de Korenmarkt.

Ik laat het allemaal aan mij voorbij gaan. Veganisten, vegetariërs of carnivoren, allemaal laten ze de binnenstad achter in een apocalyptisch stort van weggesmeten verpakkingen. Misschien moet het dirigistisch stadsbestuur ook even de vensterbanken aanduiden waarop de fuifbeesten hun pizzadozen, pastabakjes en frietzakjes kunnen achterlaten.  Of de greppels waarin ze hun kots kunnen deponeren, kwestie van de gevels en de brievenbussen van de nietsvermoedende centrumbewoners te vrijwaren.

Oh ja, de hoeveelheid zout had men ook wel mogen regelen. Er zijn trouwens meer dan 25 % Belgen met hoge bloeddruk. Dat is meer dan de 18 % zelfverklaarde vegetariërs en veganisten in Gent.

Na enkele maanden rust – niets ergs, gewoon andere dingen gedaan – werd het tijd om weer de pen, of de muis zo u wil, op te nemen.  Nu corona tijdelijk de voorpagina van de Gentenaar niet meer haalt, wordt het hoog tijd om de Gentse actualiteit weer eens tegen het licht te houden.

Over Volodymyr Zelensky zal je me niets horen zeggen, wegens te weinig kennis van zaken. Ik was al geen viroloog, laat staan dat ik beweer over geopolitieke kennis te beschikken. Op TV is Van Ranst vervangen door Criekemans, wat al een hele verbetering is. We mogen al blij zijn dat premier De Croo 300 militairen naar Roemenië stuurt. Poetin, sidder en beef voor onze eigenste  Alexander de Grote … uit Brakel.

Bij die andere doch minder bekende veldheer, Mathias De Clercq uit het immer opstandige Gent, zal Vlad eerder zijn oor te luisteren leggen. Het niet mis te verstane bevel om de oorlog “onmiddellijk te stoppen”, zal het Kremlin ongetwijfeld tot inkeer brengen. Dergelijke oproep uit onze warme en verbindende stad, zal menig Siberisch onderkoeld hart ontdooien en hun militaire colonnes richting Gentse Feesten 2022 sturen om zich hier te laven aan écht bier nu Heineken in Rusland niet meer verkrijgbaar is. Hopelijk houden hun roestige bakken het vol tot in Moscou of tot aan de Dampoort, want Duitse Hefeweizen is nu ook niet echt te vergelijken met Duvel of Turbeau Noir.

Het is wel te hopen dat de Russische generale staf zich verdiept heeft in het circulatieplan. Poetins staatskas is al bijna leeg maar een onvoorbereid bezoek aan Gent zou wel eens tot een regelrecht faillissement kunnen leiden. Een goed woordje van Tom De Meester bij de bevoegde schepen zal weinig soelaas brengen.  

Als de Russen hun eigen vlees meebrengen kunnen ze alvast komen barbecueën in één van de zeven aangeduide parken. Toch is dit misschien niet het beste idee. Oekraïne leert ons dat de Russen nu niet bepaald sterk zijn in het opruimen van hun zwerfvuil. Ik denk dat de Ivans en de Levs van de 37^e tankbrigade niet onder de indruk zullen zijn van de doordachte maatregelen van Astrid De Bruycker om hen te laten zitten met hun vuilnis. Ze zijn erger gewoon.

Of er bij de Russische troepen 50 % vegetariërs zitten valt te betwijfelen. Als het kanonnenvlees uit Perm, Krasnojarsk of Korjakië die opgevoed zijn met een armtierig groentedieet van witte kolen, rode bieten, uien, winterwortelen en augurken, in hartje Gent aankomen, vermoed ik dat zij zich eerst zullen storten op de kraampjes met braadworsten, witte pensen en spitsburgers. De Gentse vegetarische upperclass zal niet moeten vrezen voor hun ingevoerde lekkernijen.  De troepen zullen niet staan aanschuiven voor Zuid-Amerikaanse cassave, Afrikaanse Okra en Thaise kousenband.

Hopelijk vertrekken de Russen wél na de Gentse Feesten. En rijden hun T-90’s en TOS-1’s niet over de bakfietsen van de lokale veggies.

Slechte tijden zijn het als je wil lachen met de politieke actualiteit. Het zou getuigen van complete gevoelloosheid, van algehele ontkenning van de teloorgang van de democratie. Bleiten zou al beter zijn, maar tegelijk is dat een teken van onmacht of een symptoom van een soort politieke burn-out, gekenmerkt door een algehele afwezigheid van energie om er iets te willen aan doen. Al is het met sarcastische teksten.

Ik las deze week dat de voorzitster van Groen vindt dat Vivaldi in 2021 zéér behoorlijk geregeerd heeft.  Dat kan kloppen, Vivaldi heeft vooral gedaan wat Groen al lang wou. Misschien is dit okay voor de 10 % groenkiezers, maar ik vrees ervoor dat die 90 % anderen er zo gelukkig mee zijn. Gentenaars zijn ervaringsdeskundigen. Hier bezet Groen 25% van de zetels in de gemeenteraad maar tegelijk 50% van de schepenzetels in het stadsbestuur. Ook hier zal Groen zeggen dat Gent goed bestuurd wordt. Al was het met een  politieke putsch.

Geef toe: Groen heeft het spel zeer goed gespeeld. Bij de verkiezingen hebben ze slim de zwakheid van de socialistische kiezer uitgebuit. Door gebruik te maken van de slaafse volgzaamheid van het rode voetvolk dat zich volgens goede marxistische tradities telkens akkoord verklaart met de samenstelling van de kieslijsten en gedwee de lijststem gebruikt, heeft Groen met haar sluwe naamstem-strategie zich een klinkende overwinning geschonken. De lijsttrekker werd compleet naar de coulissen van de onbeduidendheid verwezen. De nieuwe schepen van facilitair management en personeelszaken is een mooi bewijs voor het invasieve karakter van Groen. De lange mars door de inrichtingen is niet alleen kenmerkend voor de linkse soixante-huitards maar nu ook voor de frisse, ecologisch bewuste en hippe ondernemers-met-een-bakfiets.   Alleen vind ik het een gemiste kans dat de nieuwe groene schepen er de bevoegdheid van feestelijkheden niet heeft bij genomen. Dit zou pas een krachtig signaal van integratie geweest zijn, Gentse feesten organiseren die tot in het buitenland gekend staan als een orgie van bier zuipen en ribbetjes à volonté eten. Nu ja, In Gent is het aftellen tot oktober 2024. Benieuwd of de coalitieleden een nieuwe groene dictatuur zullen dulden.

In vergelijking met de Arteveldestad is België nog een stuk leuker. De Vivaldi-constructie zoals ze ook in Gent bestaat mag dan, in ministers, minder door Groen gedomineerd worden, het politieke circus van incompetentie, onmacht en slechte wettenmakerij is er zo mogelijk nog groter. De slaafse gehoorzaamheid aan de groene oekazes in ruil voor het premierschap mag dan wel copy-paste zijn voor de Gentse politiek, de gevolgen zullen veel verstrekkender zijn. Op deze donkere laatste dag van het jaar zullen de zonnepanelen niet zoveel elektriciteit op het net steken. Gelukkig voor de ecologische kerk waait het voldoende om 28% van het totale stroomverbruik te leveren. Sinds de beslissing van de kernuitstap weer eens werd opgeschoven (duidelijk uitstelgedrag, een euvel dat door Groen altijd graag in de schoenen van de Zweedse regering werd geschoven) is het weer uitkijken naar het politieke gekrakeel wanneer de premier weer eens van onder zijn steen tevoorschijn zal komen.

De omikrongolf die vandaag aan zijn klim van de monsterpiek is begonnen zal nog veel overlegcomités bijeen roepen en nog veel demonstranten de straat op sturen. Hopelijk is de vijfde golf voorbij tegen 18 maart. Dan kan Tinne Van der Straeten, vrij van coronazorgen, definitief het licht uitdoen. En Vivaldi op palliatieve leggen.

Misschien moet ik dáár in 2022 iets meer over schrijven. Gent – Brussel is toch maar 55 km. Met mijn elektrische auto kan ik op  één dag zeker 3 keer op en af.

Voorlopig toch nog.

Dag drie van het fel bejubelde lichtfestival van Gent. Het is nu 17u30. De overrompeling gaat beginnen. Als waren het Teutoonse horden, zo storten de kunstminnende lichtaanbidders zich op de binnenstad. Gewapend met dikke jassen en dunne mondmaskers gaan ze zich straks door de smalle straatjes van het parcours wurmen. De politie gaat handhaven! Een hele geruststelling. Of zoals de burgemeester gezegd heeft, na twee verwittigingen gaan de hardleerse mondmaskerweigeraars er onverbiddelijk uit. Beetje naïef om te denken dat elke bezoeker een flik-begeleider krijgt om, indien nodig,  manu militare in te grijpen. Nu ja, naïef en burgemeester, het zijn twee begrippen die in Gent vaak hand in hand gaan.

Het onnavolgbare enthousiasme van het stadsbestuur om massa evenementen als het nec plus ultra van citymarketing te laten passeren, staat vaak haaks op de gevolgen. De verwachte piek van covidpatiënten in de Gentse ziekenhuizen zal ongetwijfeld weggewuifd worden als een verwaarloosbaar neveneffect. De Botermarkt zal er zelfs in slagen om de opstoot in de schoenen te schuiven van hun politieke tegenstanders. Hoe ze dát gaan doen is me vooralsnog een raadsel, maar ik ben er van overtuigd dat ze ook dáár in zullen slagen. Tenslotte hebben zij toch altijd het groot gelijk aan hun kant.

Zelfs de dieselgeneratoren die zacht staan te ronken aan de Koepoortkaai, CO2 en fijn stof uitstotend, netjes verborgen achter zeildoeken van de stad,  zullen vergoelijkt worden. Vermoedelijk draaien ze op biodiesel. Of op het veel duurdere HVO. Geld is toch geen probleem voor de stad Gent. En paar tienduizend euro meer zal de gigantische stadsschuld niet scheeftrekken. Het is voor het goede doel. Panem et Circenses. Geef het volk haar amusement, ze zal het de satrapen van het stadhuis vergeven. Het lichtfestival zal gezellig zijn.      

De stadslijst van de burgemeester-op-papier garandeert nog meer fun,  gezelligheid en verkwisting na 2024. Misschien moeten we de geuzennaam van de Gentenaars, de Stropkes, veranderen in een meer actuele versie, de volgzame citroentjes.

En nu maar hopen dat het lichtfestival geen zwaar festival op intensieve care van het UZ wordt.

Elke Gentenaar kent de Visitatiestraat. De lange en vrij brede straat tussen het kruispunt met de Hoge Weg en de westelijke ingang van Campo Santo. Ooit was het de Gentstraat, zo heette die straat voor de fusie, een levendige straat met ambachtelijke bedrijfjes, bakkers, winkeltjes  en cafeetjes. Vandaag zie je er vooral baardige mannen met vreemde hoofddeksels, massa’s zonderhaatstraat- of klimaatstraatvensters en de obligate regenboogvlaggen. Ze is zelfs verveld tot een éénrichtingsstraat, zone 30 én fietsstraat. Je kent het, dat groene vehikel waar automobilisten verplicht zijn achter de fietsers te blijven en hen zeker niet voorbij te steken. Zelden wel zo een brede straat gezien, ruimte zat, zelfs voor laverende peuters op hun eerste fietsje of kwebbelende tieners met drie-naast-elkaar.

Laatst  reed ik met mijn geruisloze, elektrische auto achter een bakfietser, de kids in de laadruimte, en fietsend aan een slakkengangetje van amper 10 km per uur. Maar ik ken de regels: niet voorbijsteken. Dus ging ik wat pseudobumperkleven, geluidloos dichterbij sluipen, enfin, gewoon wat op de zenuwen proberen werken. Omdat het móet. Mijn Volvo Full Auto Break garandeert me een instant noodstop als de fietser voor me onderuit gaat. Maar dat was buiten de waard gerekend. De vrolijke fietser deed me teken voorbij te steken. Een subtiele handbeweging gaf me tot driemaal toe aan dat ik stilletjes mocht voorbij rijden. Het was zeker nog 300 meter tot aan de lichten van de Hoge Weg. Na drie pogingen van zijnentwege keek hij geïrriteerd over zijn schouder met een priemende blik, zo van “allez vent, steek mij dan toch voorbij”. Sneller kon hij zelf niet rijden bij gebrek aan elektrische ondersteuning, vermoed ik.

Met een schaapachtige blik gaf ik hem te kennen dat ik niet mócht inhalen want dura lex, sed lex. Zelfs de groene fietsers hebben er blijkbaar last mee. Ik ben dan maar blijven volgen tot aan de verkeerslichten. Misschien gaat hij gewoon niet meer stemmen op 23 oktober 2024. Om te boel in Gent niet nóg meer te verzieken. Soms kan de regels volgen leuke bijwerkingen hebben.

Freddy uit de Kogelstraat slaakt een zucht van verluchting: de LEZ breidt niet uit.   Hij mag zijn aftands Opel-dieseltje houden om met zijn Marietje op vrijdag naar de Carrefour van Oostakker te rijden. De stad kwam hij allang niet meer in. Hij voelde er zich toch niet thuis. Gepensioneerden hebben het niet zo voor trendy wijnbars, fairtrade kledingwinkels of barista’s met fancy koffiebereidingen.  Zij houden het bij  “Desert” van de Carrefour. Die blijkt ook UTZ-gekeurd te zijn, gebrand met groene energie, en de zilvervliesjes van de koffiebonen worden gerecupereerd en tot organische grondverbeteraar verwerkt. Freddy en  Mariette hebben wel totáál geen idee wat dat betekent en het interesseert hen ook geen reet.   Als het maar lekker is en niet te kostelijk, meneer…

Blijkt nu ook dat zij in een zuurstofwijk zullen wonen. Of dat zal helpen voor Freddy’s chronisch astma – Freddy was een kettingroker – weet hij niet, maar hij krijgt er gewoon gratis bovenop.  Toch sympathiek van die Groenen. Naast de deur zijn ze fan. Je ziet het zo aan de slogans op het raam. Ronny en Karin, de zoon en schoondochter van Freddy en Mariette hebben pech. Zijn wonen in Nieuwhof in een leuke rijwoning zonder garage, en gaan beiden met de auto werken. Ronny is arbeider in de chemie en Karin werkt bij 3M. Eén van de twee moet binnenkort zijn tweede bewonerskaart afstaan. Of verhuizen. Komt er van als je in vervuilende sectoren gaat werken. Als politici hun troetelkindje moeten afgeven, nemen ze  wraak. Geen LEZ = geen tweede bewonerskaart.

Uiteraard heeft de verbloembrigade de smadelijk nederlaag  kunnen ombuigen in een warm en verbindend project. Tweede bewonerskaarten worden vervangen door vervoersarmoedespecialisten en een luchtkwaliteitsfonds. Gevleugelde neologismen als helende zalf voor de ecologistische wraakwonden, gekrast in de ziel van de burgers die met het Groot Gelijk van de Botermarkt niets van doen hebben. “Welkom in de zuurstofwijk” of “hier woont een vervoersarmoedespecialist”, ik zie de pancartes al hangen, naast de klimaatstraten en de zonder-haat-straten. Hopelijk kunnen de progressieve bewoners straks nog door hun raam kijken.

En het luchtkwaliteitsfonds kan aangesproken worden om de kwaliteit van de Gentse gebakken lucht te verbeteren. Met 4,5 miljoen euro kan je al heel veel lucht bakken.   

Je kent ze, de rijhuizen in Sint Amandsberg en Ledeberg met een A-viertje aan het raam geplakt waarmee de bewoners duidelijk maken dat er in hun huis en bij uitbreiding in hun straat, geen haat heerst. WIJ zijn zo lief, meneer. Dat hoor je als de voordeur open staat. De kids, zoals ze in die huizen vaak genoemd worden, zitten in de living te krijsen van achter hun spelconsole, de persoon,  voorheen gekend als de mens die gepercipieerd wordt als vader, aan de kook voor de veganistische maaltijd, tiert terug. In de gang heerst die warme chaos van fietsjes allerlei, sporttassen, bakken eerlijk fruitsap van de wereldwinkel en een half museum schoolwerkjes van in de methodeschool. Ook de obligate koersfiets hangt tegen de muur, groene fietshelm incluis. De ouder die de kinderen op de wereld gezet heeft (wij noemen die gewoon de mama), zit bij het wijkcomité waar ze de petitie voorbereiden om van hun Zonderhaatstraat ook een leefbare speelstraat te maken.  En om een boerenmarkt te organiseren met lokale biologisch geteelde groenten van op de dakboerderijen even verderop en de zelfpluktuinen net buiten de stad.

Ecologische paradijsjes, die zonderhaatstraten. En liefdevol. En begripsvol. Klaar om alles met elkaar te delen, want Gent is toch wat we delen… Behalve als het over individuen gaat die hun Groot Gelijk niet delen. Wie van een ander gedacht is,  wordt wèl gehaat, omdat het mag. Nee, omdat het moet. Want zij staan aan de verkeerde kant van de geschiedenis, zij zijn de oorzaak dat het klimaat naar de haaien gaat, zij zijn de witte zuurpruimen die vuile dingen zeggen over vrouwelijke topsporters, zij gaan niet de-goede-kant-op, zij eten graag biefstuk. Zij moeten wel de échte haters zijn.  Zij! En de kids mogen het weten, want haat tegen de andersdenkenden is geen haat. Het is educatie. Geen indoctrinatie, nee. Als het om de goede zaak gaat is het educatie. Overeenkomen met iedereen wordt verengd tot overeenkomen met gelijkgestemden. Wie er buiten valt verdient geen respect of mededogen. Een leeuwenvlag aan het raam, of het nu een strijdvlag of een leeuw met roodgelakte nagels is, staat gelijk aan een hakenkruis. Wie achter dat raam woont is een dikke nul. Ook al ijvert hij of zij mee voor de lokale boerenmarkt. Want als dergelijk uitschot een boerenmarkt organiseert zal het de facto een slechte boerenmarkt zijn, met vlees en bespoten aardbeien. Foei.

Corona. De derde golf grijpt ons allen naar de keel. De Gentse Feesten zijn wéér afgeschaft.  De zomer van de vrijheid wordt kwansuis verschoven richting herfst. Eerst was het de schuld van de meer besmettelijke Britse variant, dan van het gebrek aan vaccins door het geklungel van de Europese miscasts von der Leyen en Michel,  en dan van de bloedklonters van Astra Zeneca. Waaraan mogen we ons nog verwachten, een Belgische variant? Ik denk het niet, die zal nooit de efficiëntie van enig andere variant evenaren. Een mirakel? Misschien voor wie gelooft in de Sinterklaas maar die is ook al vakkundig monddood gemaakt door de cancelcultuur.

De ellende blijft, beste lezer. De menselijke ophokplicht zal ons nog wel een tijdje van de straat houden. Niet erg voor boomers, eens 23 uur is de dorst gelaafd met de betere Franse wijn en worden de oogleden zwaar. En zij moeten sowieso nog gaan werken daags nadien. Wel een ramp voor de jongeren want zij ontberen alle ‘perspectief’, hét buzzwoord van de zelfverklaarde verloren generatie. Met 80 kwaliteitsvolle levensjaren heeft de twintigjarige nog 60 van die jaren voor de boeg. Een goede 300 %. Voor de zestigjarige is dan nog 20 jaar. Een schamele 30%. Dit noem ik nu eens perspectief.

Maar goed, de perspectiefloze jeugd lijkt de coronamaatregelen zich ook minder en minder aan te trekken. Wat zouden ze? De angst om op intensieve zorgen terecht te komen is hen vreemd. Zelfs een hospitaalopname is hen onbekend, tenzij die keren dat ze hun maag moesten laten leegpompen na een nachtje binge drinking. Maar dat kunnen ze zich toch niet herinneren. 

De verzamelde kunststudenten, teensletsers, bachelors in de communicatiewetenschappen, masters in de sociologie, antropologie of andere, eerder nutteloze –logieën, en de obligate gepiercete en paarsgeschilderde  social justice warriors mogen blijkbaar by the dozens knuffelend samenscholen bij één of ander arty-farty happening. Politiepatrouilles passeren en kijken de andere kant uit. Mogen ze niets zeggen van de burgemeester om de toekomstige elite  van zijn glorieuze stad niet te schofferen? Het is dan ook deze elite die, als het haar in haar drukbezette activistische agenda past, onze stad zal voorstuwen in de kunst, de cultuur en de menswetenschappen.

Morgen zal ik eens kijken of er wat reactie op mijn vacature is. Ik vrees er voor. Het is om écht te werken. Geen spek voor de bek  van deze crème de la crème.

Progressieve politici verfoeien vaak het idee dat kapitalistische bedrijven de winsten privatiseren (dividenden) en de verliezen socialiseren (afschrijvingen) zonder dat de overheid kan optreden. Het moet dubbel pijnlijk zijn als de “subsidie-industrie” van diezelfde overheid, naar aanleiding van de heisa rond Sihame El Kaouakibi, net hetzelfde blijkt te doen en  de verliezen (de niet aflatende cash out van overheidsgeld naar allerlei VZW’s)  socialiseren en de winsten door de VZW’s laten privatiseren door totaal gebrek aan controle op de uitgaven. Jammer dat ALLE partijen in het zelfde bedje ziek zijn, ook zie die zich conservatief noemen.

Ik vergelijk het met “greenwashing”. Bedrijven die zich van hun meest groene, duurzame of biologische kant lieten zien, slagen er al twintig jaar in om gigantische bedragen aan subsidies en goodwill op te strijken maar vooral bleken zichzelf te verrijken. Alle politieke partijen liepen de groene goeroes achterna om het verwijt niet te  krijgen hardvochtig, anti-ecologisch en milieuvernietigend te zijn en hierdoor potentiële kiezers te verliezen. Sinds 2020 ontstaat een nieuw fenomeen van “wokewashing” waarbij geslepen organisaties een arsenaal buzzwoorden hanteren (diversiteit, gender, gelijkheid, racisme, dekolonisering, feminisme..) om de donoren (overheden, ergo de politieke partijen) moreel te verplichten de geldkraan open te draaien. Zich verzetten betekent de banvloek van een leger van zelfbenoemde social justice warriors, die er netjes voor zorgt dat de weigeraars besmet worden met dodelijke adjectieven als racist, fascist, nazi, white privilege… Een set toxische  schandvlekken die onvermijdelijk stemmen zullen kosten en carrières zullen breken.

Gebrek aan realisme en durf resulteert in een verlammende angst van de politieke kaste die denkt dat zonder een gigantische stroom centen hun politiek voortbestaan zal wankelen. Maar wat baat het als politieke partijen blijven bestaan in een wereld die gedomineerd wordt door eco- en woke-extremisten die lachen met de politiek en enkel oog hebben voor hun eigen agenda en het royale zakgeld van hun politieke sugardaddy’s. 

Dames en heren politici, stop die waanzin!

Na de Zuid-Afrikaanse variant van het coronavirus in Oostende en de Britse in Sint-Truiden wordt Gent getroffen door de bijzonder agressieve woke variant van het politiek-correcte-virus. Na ruggespraak met een niet traceerbaar groepje mensen van Gentenaars-met-Afrikaanse-roots, adviesraden, middenveldorganisaties en mensen van de Gentse hogescholen en de UGent, is men begonnen Gent kolonievrij te maken. Maar wie zijn die mensen in die groep? Er wordt verwezen naar het, voor de buitenwereld totaal onbekende,  Labo VZW, (staat voor Leren Ageren, Bewegen en Organiseren) een activistisch collectief dat bestaat uit zelfverklaarde sociale laboranten. Sinds 2013 is betogen, manifesteren, zoeken naar een nieuwe vorm van democratie (creepy), ageren tegen alles en nog wat, kicken op rechten en kritisch burgerschap… een voltijdse, gesubsidieerde job. Niet bepaald een greep uit de doorsnee bevolking van onze stad, me dunkt.

Dit lijkt sterk op een ons-kent-ons clubje van gepiercete progressieve huppelkutjes die perfect matchen met het Grote Gelijk van de Botermarkt. De burger staat er bij en kijkt er naar. In het verbindende Gent worden wij blijkbaar tegen wil en dank verbonden met een clubje extremisten die het Vivaldi-bestuur van Gent heeft aangestoken met een kwalijk agressieve vorm van wokeness.

Soit, Pippi Langkous is ronduit racistisch en de Leopold II-laan gaat op de schop. Misschien dan ook overwegen om de Verapazbrug een andere naam te geven. In 1843 trokken Gentse kolonisten (u leest het goed) naar Guatemala om daar het land te gaan koloniseren, mét de steun van Leopold I, papa van…  Het was een kort avontuur dat leidde tot een faillissement. Toen kenden Gentenaars al het begrip ‘schulden maken’. Noem die brug misschien de Canadabrug. Canadezen bevrijdden Gent in 1944 van het fascisme. Dat past beter in het narratief van het stadbestuur.

Oh ja, verander ineens ook de naam van de Bataviabrug. Batavia was de hoofdstad van het koloniale Indonesië onder de Nederlanders, maar misschien zitten er daarvoor iets te weinig historici in het stadsbestuur. Noem het gerust de Stockholmbrug, naar het stockholmsyndroom. Iets waar de Botermarkt zwaar onder lijdt nu ze in de greep zijn van een handvol woke-activisten.