We hangen witte lakens uit onze ramen en om acht uur klappen we geestdriftig in onze handen, niet voor het klimaat deze keer, maar voor onze dokters en verpleegsters, die met  ongeziene strijdlust in de vuurlinie van de  war on Covid-19 staan en ons al weken behoeden voor een totaal debacle van de gezondheidszorg. Zo een strijdlust zien we niet vaak bij politici. Zeker niet bij onze burgemeester die niet weten wil van die andere war, de  war on drugs.

Aan de Brugse Poort zullen ze het geweten hebben. Het gedoogbeleid voor drugs, paradepaardje van Groen en hun gewillige zeloten in het stadhuis, toont in coronatijden een ongemakkelijk kantje: het werkt niet. Een imam moest de gemoederen komen bedaren. Het is nu wachten op de pastoor en de rabbijn. De wollige praatjes van de welzijnswerkers in de warme praatbarak van de gutmenschen werken even verbindend als de tegengestelde polen van een trekijzer. Het warme, progressieve hart dat van de daders onbegrepen slachtoffers maakt en van de slachtoffers verzuurde daders, is zwaar insufficiënt en bevindt zich op de rand van de complete decompensatie. Misschien moeten voor zo’n deficiënt hart wat harder zijn.

De burgemeester belooft een structurele aanpak. Net zoals hij het opheffen van de knips beloofde? Maar hij blijft  open staan voor een diepgaande dialoog. Of wordt het weer een diarree van opgeblazen frasen en politiek-correcte koterijen.  Alle miserie zou komen door een gebrek aan sociaal weefsel. Het sociaal weefsel dat de verbindende Gentse overheid al járen weeft, vertoont ferme gaten. Maar is het wel de taak van de overheid om aan het weefgetouw te staan? Waarom kunnen de mensen het zelf niet weven? Of mogen ze niet? Is het een strijd tussen de dar al-salam en de dar al-kufr, tussen verkopers en gebruikers, tussen zij die willen praten en zij die niet willen dat er gepraat wordt. Of is het weer een lastig te nemen  stap naar  de gedroomde integratie? Misschien eens luisteren naar wat Bart Somers te zeggen heeft, of Bert Anciaux.

Ik verneem zopas van onze burgemeester dat er dit weekend  drie drugscriminelen zijn opgepakt én voor een keer aangehouden blijven. Geen draaideurcriminelen deze keer? Of zijn het illegalen die naar hun land zullen worden uitgewezen en vervolgens vakkundig tegengehouden door de Khatabbi’s van deze wereld. Of is het een zoenoffer van drie kleine garnalen voor de boze buurtbewoners, een zoethoudertje voor de pers en de oppositie?

Gent is wat we delen. Maar wat delen we eigenlijk? Deelfietsen en deelauto’s? Drugsspuiten? Methadon? Euro’s voor de burgerinitiatieven? Sussende woorden voor de slachtoffers?

De goednieuwsshow en het Grote Gelijk van de Botermarkt beginnen stilaan te beschimmelen, een andere Gentse specialiteit.

Met 230.000 mondmaskers zal Mathias De Clercq, onze veelgeprezen burgervader,  de pandemie een ferme pandoering geven, zoveel is zeker. De vraag blijft: is het wel genoeg? Geen nood, binnenkort gaat de Veritas open, het brei- en naaiparadijs van menig huisvrouw en een exceptionele huisman. Dan hoeven we enkel nog de website maakjemondmasker.be van de bijeen geknutselde federale regering te openen en onze Singer-, Pfaff– of Husqvarna-naaimachine van onder het stof te halen, om aan de slag te gaan. Leuke thema’s genoeg om elkaar binnenkort vriendelijk in de ogen te kijken op tram en bus: nie neute, nie pleuje of Negenduust, een lachend gezichtje, dikke Jagger-lippen  of een rij fonkelde tanden. Niemand zal nog met uw scheve muil lachen. Wel sneu voor de naaivaardige bomma’s zonder computer of de onhandige harry’s mét . Die móéten wel aankloppen bij onze communicatievaardige eerste minister om een overlevingspakketje met al dan niet afgekeurde, doch heropgeviste mondmaskers te verkrijgen. Mét een powerpointje erbij om de instructies nog wat kracht bij te zetten.

Toch een beetje wrang dat de eerste vrouwelijke premier van België het nu over het naaien van lapjes stof moet hebben. Het is alsof onze fietsende schepen van mobiliteit alle auto’s binnen de R40 zou verbieden en iedereen een handleiding voor het vervaardigen van een eigen fiets zou bezorgen. Nu ja, met de erfenis van een lege staatskas en een leeg zilverfonds is het voortdurend behelpen, dat wist Wilmès al van toe ze minister van begroting was. In een land waar we Scandinavische belastingen betalen, krijgen we al langer mediterrane dienstverlening, tenzij je in de juiste vriendenkring zit.

Dat zullen ze bij Francs Borains, de Waalse voetbalclub, vanaf volgend jaar uitkomend in 1^e amateurafdeling, geweten hebben toen ze deze week Georges-Louis Bouchez, chef van de Franstalige liberalen en bijgevolg van onze premier, als kersverse voorzitter voorstelden. Na een niet-essentiële verplaatsing van Mons naar Boussu-Bois paradeerde de glamourboy van de Waalse politiek in het wat aftandse stadion als de nieuwe Balthazar Boma, maar mét de juiste connecties. Wedden dat hij er in slaagt om in een dorp met 20.000 inwoners een stadion te laten optrekken met evenveel zitplaatsen, ontworpen  door de Waalse huisarchitect Calatrava én gefinancierd met de Europese steun van zijn partijgenoot en raison d’être Charles Michel?

Ik heb altijd al gezegd dat België één grote maskerade is.

Vorig jaar deze tijd verbleven mijn vrouw en ik, voor onze zestigste verjaardag, in New York, the city that never sleeps. Eén jaar later en we zitten in ons kot, in het hart van een stad die zou moeten slapen maar dat spijtig genoeg niet doet. Of te weinig doet. Drukte in den Aldi, socializen op de Blekersdijk, gezellig weerzien op de Graslei en cafeetje spelen in Wondelgem.

Onze burgemeester haast zich, terecht, in zijn eigen bemoedigende en beladen stijl om de inwoners van zijn warme stad aan te sporen de regels te volgen. Wees blij dat wij hier slechts te maken hebben met de Muide en met Ekkergem en niet met Anderlecht of Kuregem. Maar misschien moeten we in Gent meer vrezen voor progressieve docenten communicatiewetenschappen dan voor derde generatie Vlamingen met migratie achtergrond.

Week zestien: een moeilijke, mogelijks dramatische week voor de tenoren van de Botermarkt. Er wordt deze week beslist over de Gentse feesten 2020. Alsof er nog móét beslist worden. Elke bezorgde burger weet nu al dat dit niet kan. We zullen al blij mogen zijn om rond de eenentwintigste juli oma en opa te mogen bezoeken in hun woonzorgcentrum. Laat staan dat we de binnenstad laten overspoelen door een leger ontremde hormonenbommen die na maanden drooglegging en social distancing het volks- en familiefeest veranderen in een oncontroleerbaar bacchanaal. Spaar uw pogingen om er een light versie van te maken. Zullen onze politiemensen aan de straatbarricades van de Steendam en de Rekelingestraat een triage maken en gezinnen met kinderen binnen laten en het hitsig schorem buiten. Dit kan een stad waar politieke correctheid en fatsoen op nummer één staan niet maken. Of academici van de UGent maken de burgemeester nog uit voor fascist. Geen Gentse feesten dan maar zeker?

Vanop mijn balkon kijk ik in de leegte van de stad. Enkel wandelaars, twee aan twee, netjes volgens de regels. Een ouder stel op hun elektrische fiets. Een modieus uitgedoste hipster op een veel te dure koersfiets. Gezinnetjes met kinderen, al dan niet in een fancy bakfiets van Urban Arrow. Een verliefd koppeltje, hand in hand. Hopelijk wonen ze onder hetzelfde dak.  Maar geen auto’s! Ik zou liegen: amper. Bussen, meestal lege, dat wel. En uiteraard de obligate flikkenauto’s. En een sporadische patser met open ramen en luide beats, cruisend door een leeg Gent.

Ik heb niet de gave van Greta Thunberg om CO2 te zien maar je snuift zo dat we langzaam opschuiven naar het ecologisch paradijs waar een deel, weliswaar een klein deel, van de bevolking naar streeft. Dat we daar een economisch kerkhof moeten bij nemen is voor hen slechts collateral damage, de overheid betaalt toch. Lagarde zal wel euro’s bijdrukken. Praten over de kankers die we met de LEZ mogelijks vermijden lijkt plots helemaal anders te klinken nu er tastbare doden vallen door corona. Als we ons niet meer mogen verplaatsen speelt het nog weinig rol of het met de fiets of met de salariswagen is. Thuiswerken als een verplichting lijkt met drie krijsende kinderen rond de tafel meteen minder uitnodigend dan als je het voor één dag in de week mag doen als de doetjes op school zitten. Ook ideologie is niet immuun voor een killervirus.

De exacte wetenschappers hebben hun rechtmatige plaats in de pikorde weer ingenomen: virologen, pneumologen en epidemiologen bepalen ons leven. De menswetenschappers en andere teensletsers zitten voorlopig in de covid wachtkamer. Of achter hun laptop om hun gedacht over de politiestaat te ventileren. Maar hun tijd komt terug. Binnen enkele maanden kunnen ze de dogmatische strijd weer opnemen en afrekenen met alles wat hen niet zint. Rest de  vraag of  hun publiek nog zal luisteren. Zullen globalistische wereldverbeteraars die een inleefreis bij de Oeigoeren prefereren boven een weekendje in de Vlaamse Ardennen en overtuigde boomknuffelaars die een lokaal bezoek aan de  Hevea brasiliensis stellen boven een bezoek aan de Carpinus betulus in de Voerstreek het pleit winnen. Of zullen ze teruggedreven worden naar de habitat waar alles begon, het achterafje van de parochiezaal of de mansardekamer van onthechte ideologen.

Misschien toch even de exacte wetenschappers volgen, zelfs Marc Van Ranst. Dus, beste Mathias, schrap de Gentse feesten van 2020. Echte Gentenaars zoals ik zullen er niet rouwig om zijn, daarvoor zien we onze stad en onze mensen té graag.

Vorige week vrijdag las ik over het fameuze burgerbudget het volgende in de Gentenaar, onze lokale Pravda:

In totaal verdeelt de Stad 6,25 miljoen euro over 25 Gentse wijken. Hoeveel elke wijk krijgt, kon schepen van Participatie Astrid De Bruycker (SP.A) vrijdag bij de voorstelling nog niet zeggen. “Elke wijk krijgt een substantieel budget. Voor de verdeling wordt rekening gehouden met het aantal bewoners en de aanwezigheid van kwetsbare groepen in de wijk.”

Het valt me op dat de verdeling van het budget in nevelen gehuld is. Wie wat krijgt zal vermoedelijk afhangen van de eed van trouw aan het Gentse regime, een groene geloofsbelijdenis en de absolute afwezigheid van Vlaamse accenten. Ik durf wedden dat een wandelend bos, ontsproten uit de verbeelding van een VB’er, er nooit was gekomen. Een Vlaamse-nationale vendelparade door de binnenstad evenmin. Kortom, wie het Grote Gelijk niet aanhangt, kan het wel schudden.

En wie kan er nu nog op tegen de immense hoogte van de moral highground van ons stadsbestuur? Wie zich keert tegen de lage emissiezone is de facto een voorstander van kanker. Wie vindt dat zijn auto zijn vrijheid is, wordt afgeschilderd als een zieke geest. Wie zich onveilig voelt door de aanwezigheid van mensen voor wie oorlog en vergelding de normaalste zaak van de wereld zijn, wordt weggezet als fascist. En wie zich vragen stelt bij het hoge patsergehalte van sommige medeburgers in opvallende en gepersonaliseerde zware Duitse luxeauto’s, wordt gebrandmerkt als een verzuurde, onverdraagzame witte man, ook al zijn het euro-3’s. De moral highground wordt stilaan een moral Himalaya. De machthebbers verzekeren zich subtiel van een verlengd verblijf in hun Shangri-La van eigen lof.

Het probleem van een leven op de eenzame hoogtes van die morele Himalaya is dat het deugsysteem wel eens topzwaar kan worden. Als de basis met een massale landslide de ivoren torens  onderuit haalt, zal de val  lang, hard en pijnlijk zijn.   Een fietshelm zal weinig soelaas brengen.

Nog een chance dat de Gentse binnenstad tijdens de vorige legislatuur verkeersvrij gemaakt werd. Er is voor het samenwerkingscollege nu plenty plaats om vechtend over straat te rollen zonder het risico door een vervuilende diesel overreden te worden. De mogelijke blauwe plekken veroorzaakt door een bakfiets zullen alvast minder erg zijn dan de hematomen van de welgemikte ideologische uppercuts die zowel vóór als achter de schermen worden uitgedeeld. De commentaren in de pers verraden een serieuze Mexican standoff van de zogenaamd gelijkgezinden. Na de battered wives, de battered coalition.

Als het kaviaarsocialisme nu nog vervangen wordt door een wereldvreemde vorm van veggie-socialisme, zullen de gepensioneerde arbeider en de gesyndiceerde poetsvrouw  snel de weg naar de extremen vinden. De nieuwe armen zullen er met open armen ontvangen worden. De manier waarop het stadsbestuur met zijn burgers omgaat, begint meer en meer op pestgedrag te lijken.  Een Gentse Stip It actie dringt zich op: iedereen vier stippen op de hand.

Als het zo verder gaat zal de lokale Vivaldi coalitie een nieuwe dwangburcht mogen bouwen zoals Keizer Karel in 1545 deed om de opstandige Gentenaars in toom te houden. De 2500 soldaten trokken toen het Spaans Kasteel  binnen en richtten hun kanonnen op de Gentse binnenstad. Iedereen die het niet eens was met de machthebbers zou het geweten hebben.  Binnenkort kunnen de dwingelanden van het Grote Gelijk van de Botermarkt samen met hun leger stadsambtenaren en werknemers van de talloze VZW’s en intern verzelfstandigde agentschappen, hun ideologische pijlen richten op de teleurgestelde  Gentenaars  die steeds minder het gevoel hebben dat hun verkozenen hen leiden,  maar steeds meer de zekerheid krijgen dat ze hen willen zien lijden.

Als de argeloze burger het fabeltje van het eco-paradijs begint te percipiëren  als een eerste teken van een soort groeneboordcriminaliteit, mogen we de komende vier jaren nog een boeiend kijkspel verwachten. Pierke Pierlala mag dan met pensioen zijn, de échte puppetmaster van Gent laat zijn burgemeester dagelijks een geforceerd toneeltje opvoeren met als thema “allemaal dikke vriendjes”. De  Gentenaars worden de gegijzelde toeschouwers van een soap vol opgeklopt voluntarisme en minachting voor het eigen volk.  In Gent reikt de moral high ground van de heersende klasse tot in de hemel,  als een soort toren van Babel, waar gutmenschen een kakafonie van politiek correcte statements debiteren over samenwerken, verbinden en delen. En aan de voet van die vierde stadstoren staan de gewone Gentenaars,  en trekken hun schouders op. Na het circulatieplan voelen ze de LEZ als een straffe Gods.  De oekaze van de Botermarkt is duidelijk, take it … or leave!  Wie het niet leuk vindt, kan opkrassen. Ik weet niet of ze in West-Vlaanderen een mondje Frans spreken maar de volgende uitdrukking moeten ze toch kennen: Quand tous les dégoûtés s’en vont, il ne reste que les dégoûtants.

Ik blijf nog wel even en leg extra inktbuisjes voor mijn vulpen klaar. Ik heb het gevoel dat ik voor 2025 nog wel wat columns bij elkaar zal kunnen pennen.

Het heeft iets meer dan één jaar geduurd: het samenwerkingscollege van de Botermarkt heeft de meest verbindende daad gedaan die verbinders kunnen doen,  namelijk een verbinding maken met de door hen meest verguisde groep Gentenaars. Dankzij hen kan de schepen van ondernemen, economie, handel en haven, dus van de dingen die écht geld opbrengen, in februari op inspiratietrip met VOKA naar het Beloofde Land.

En daar kennen ze wel iets van beloven: de beloftevolle Tech-ondernemingen schieten er als paddenstoelen uit de vruchtbare potgrond van Silicon Wadi. Met het Technion van Haïfa hebben ze daar een universiteit die de vergelijking aan kan met het Massachusetts Institute of Technology. De Medtech in Jeruzalem is van wereldniveau en de environmental and waste technology gooit er hoge ogen. Echt iets voor een zelfverklaarde Tech stad als Gent. En wat te zeggen van de Tel Avif Pride, een LGTBQ-festijn waar een homovriendelijke stad als Gent een punt kan aan zuigen.

Is er nu boel in de swingende Vivaldicoalitie? Only time will tell. Het is enkel nog wachten op de uitbreiding van het circulatieplan en de lage emissie zone naar de randgemeenten. De niet-groene, wèl donkerrode arbeiders en gepensioneerden  denken er het hunne van. Zelfs met een aangekondigd pensioen van duizend vijfhonderd euro kan men geen Citroën C-Zéro kopen. Zou nu ook in Gent de democratie van de wisselmeerderheden werken, ooit zo geprezen door de progressieve politici in het post-Zweedse tijdperk van federaal geklungel?

“Gent is wat we delen”, de slogan van het rood-groene kartel, kan nu geactualiseerd worden in “Gent is wat we verdelen”. Geforceerde liefde werkt niet, ook al wordt die overgoten door een allesoverheersend en dwingend eco-geloof.  Partnergeweld hebben we nog niet geconstateerd, maar de wittebroodsweken lijken voorbij. Swingen krijgt nu wel een heel bijzonder betekenis. Als de krenten uit de pap zijn, smaakt de Gentse bio-pap wat zurig. De caffé latte proeft terug naar banale koffie verkeerd en het wandelend bos zijn weer gewone  grote bloembakken met een boom in. Een droomhuwelijk is plots een schijnhuwelijk. Of wat een beetje heysa over een studiereis allemaal kan veroorzaken.

 

Je zal maar in het centrum van Gent wonen en een lekkende kraan of een verstopt toilet hebben. Geen enkele stielman ziet het zitten om de stad in te rijden om een noodlijdende burger te komen depanneren. Hij kan zich dan wel blauw betalen aan vergunningen, tijdelijke passen of GAS boetes, al dan niet wettelijk geïnd, maar welke welgestelde Gentenaar in zijn loft-met-zicht-op-de-torens of in zijn kindvriendelijk co-housing project zal zijn redder-in-nood met plezier extra betalen voor de mythe van de gezonde lucht. En zeker nu er nog een biomassacentrale op afvalhout door onze strot geduwd wordt.

Misschien kan het stadsbestuur deze hulpbehoevende binnenstedeling ter hulp snellen, net zoals ze gedaan hebben voor hun fietsende kameraden. Na de Fietsambassade wordt het tijd voor de Klusambassade. Een VZW, rijkelijk gesubsidieerd, en bemand vanuit de pool van politiek gelijkgezinden, om stappend en trappend de eerste nood te gaan lenigen. Budgetten zijn onbelangrijk, het geld staat goedkoop en deficit spending is het marsorder voor de komende 5 jaar. Na het VZW Lab van Troje en na VZW de Startersfabriek is het nu dus aan VZW de Klusambassade.

Een court-circuit? Per direct zal deze met gerecycleerde koperdraad duurzaam hersteld worden. Een verstopt toilet kan geen probleem meer zijn als de ruimdienst met elektrische step pollepel-gewijs uw beerput komt ruimen. Sleutel vergeten? De klusambassade spurt ter plaatse en zal met de hulp van een contractueel ingehuurde Antifa-kraker u opnieuw de toegang tot uw woning bezorgen. Ruit kapot? De glazenier zal de schade komen herstellen met lokaal en ambachtelijk geproduceerd vlakglas, aangesleurd met een eco-conforme bakfiets. Een verhuiske te doen? De VZW stuurt wel een bende onderbetaalde sjouwers met migratieachtergrond, die als volleerde sjerpa’s uw meubeltjes van de zevende verdieping naar beneden halen en opladen in een compleet CO2-neutrale steekkar.

Gent heeft binnenkort geen stielmannen meer nodig. Met een guerrillaleger trawanten, gerekruteerd uit het immense kluwen van Gentse IVA’s en VZW’s,  wordt onze lokale economie geruisloos vervangen door een groene planeconomie. Gent als uithangbord voor de Europese Green Deal. Von der Leyen en Timmermans zullen tevreden zijn.

 

In de stille periode na Nieuwjaar is het vaak genieten van de welkome rust. De obligate familiebezoeken zijn bijna achter de rug en het nieuwe werkjaar trekt zich maar traag op gang. Het is een tijd waar we wat inhaalwerk doen en eindelijk de boeken lezen die we lang gelden gekocht hebben maar waar we nooit verder geraakt zijn dan het bekijken van de achterflap. Het stapeltje ligt klaar naast de Eames zetel: “De Bourgondiërs” van Bart Van Loo, “Tegen de keer” van Joris-Karl Huysmans en “Hoera! De democratie is niet perfect” van een senior writer van De Morgen.

Op Deezer zoek ik hierbij wat rustgevende muziek. De fluitconcerten van Vivaldi in D-groot en van Mozart in G-groot lijken me wel wat. Toonaarden die levendigheid en vriendelijkheid vertolken, daar ben ik fan van. Vooral Vivaldi’s fluitconcert in D-groot, ook de Distelvink genoemd, laat ons wegdromen bij het gefluit van schattige vogeltjes in een bucolisch landschap, waar alles peis en vree is, een beetje zoals in Gent, quoi. In mijn zoektocht naar fluitconcerten kwam ik ook één van mijn jeugdidolen tegen, Georges Zamfir met “the lonely Sheperd”, een tearjerker eerste klas. Schoonheid en tristesse, gebald in enkele minuten muziek. Maar wat ik nog straffer vind, als het op fluiten aankomt, zijn de krachtige lippen en kaken van Roger Whittaker, die als geen ander melancholie en pracht kon vatten zoals in “the Irish whistler”.

Weet je, ik ben jaloers van de fluitkunsten van Whittaker. Fluiten is een kunst die we ons allen zouden moeten aanleren. Nee, niet voor in de Ghelamco Arena, we hebben er dit jaar weinig reden toe,  maar misschien om af en toe ons ongenoegen te tonen over wat de verkozenen van het volk hun kiezers aandoen.

Dus allen naar Youtube en oefenen met “the Irish Whistler”, “the Mexican Whistler” of “the Finnish Whistler”. Whittaker had een hele atlas whistlers. In het hyperdiverse Gent vinden we alvast Ieren, Mexicanen en Finnen genoeg voor een fluitconcert.

We hebben nog tot 12 januari om te oefenen.

Zalig en gelukkig 2020. En welkom in de Lage Emissie Zone. Gent springt in de bres voor zuivere lucht, en dat al sinds onze mobiliteitspaus zijn persoonlijke Sancta Sedes Viridis stevig bezet houdt. Dat de luchtwegen voor de Gentenaars de belangrijkste wegen zijn wisten we al sinds Daniël Termont burgemeester was. Dat hij voor die uitspraak uitgefloten werd tijdens de nieuwjaarsreceptie is een fait divers. Na het circulatieplan zal de LEZ de Gentse pneumologen op de rand van het faillissement brengen. Gelukkig voor hen zijn er nog de talrijke vapers en wietrokers die hun eigen longfibrose nu al aan het klaar stomen zijn.

Wij moeten met zijn allen op de fiets, tenzij we voor onze oude stinkdiesels betalen om toegang tot het eco-paradijs tussen Schelde en Leie te krijgen. Zolang de hongerige stadskas gespijsd wordt knijpt men de groene oogleden dicht om alles door een roze bril te kunnen zien. Wedden dat de LEZ in 2020 een belangrijke prijs wint. Mark my words. De lobbymachine draait al overuren. De Gentse trofeeënkast is onverzadigbaar.

In Rotterdam is de LEZ ondertussen afgeschaft maar daar zullen ze dwalen, althans volgens de Groot Gelijkers van de Gentse meerderheid, niettegenstaande daar een zekere Ahmed Aboutaleb, een rode broeder van Termont en Coddens, burgemeester is. Het beperkt aantoonbare resultaat legitimeerde blijkbaar  onvoldoende de disproportionele maatregelen, een Groenlinkse wethouder voor milieu ten spijt.  Ze zullen het niet graag horen op het secretariaat van Groen Gent.

Maar de Gentenaar mag, nee, moét gerust zijn: de LEZ is here to stay. Als de metingen zouden tegenvallen zoals in Rotterdam zullen de gepubliceerde rapporten bijzonder meevallen. De geïnstitutionaliseerde desinformatie zal pers en publiek wel voeden met succesverhalen en hoera-berichten. Het is aan de pers om door het parfum van eigen lof de stank van de realiteit te herkennen.

Ondertussen verwelkomen de gewone Gentenaars iedereen in de échte Gentse LEZ, de Lage Eigen-lof Zone.

 

Ik spring even op de politiek correcte stadstram van het fatsoen, iets wat mijn lezers misschien verwonderlijk zullen vinden, maar om eens een wit voetje te halen bij het stadsbestuur poneer ik hier voluit én met overtuiging dat de uitspraken van Jeff Hoeyberghs beneden alle peil waren. Wat hij zei over de moderne Westerse vrouw kan niet door de beugel. Totaal niet! Hij mag dat gewoon weg niet zeggen hoewel ik een bleekblauw vermoeden heb  dat sommige mannen wél iets dergelijks mogen zeggen als het over een niet-Westerse moderne vrouw gaat. Maar soit, de rector heeft hierdoor het Katholiek Vlaams Hoogstudentenverbond eindelijk kunnen kaltstellen waarmee de social justice warriors, de leden van Campagne Rosa, rebellion extinction adepten en de volgelingen van de heilige Greta wellicht genoegen kunnen nemen. Mission accomplished. Over vrije de vrije meningsuiting hebben we het later.

Van bleekblauw gesproken, de laatste peiling van VTM nieuws, Het Laatste Nieuws, RTL en Le Soir geeft aan dat de Open VLD ook beneden alle peil gezakt is, zeker als we aannemen dat dat peil 10% is.  Ik weet niet of de Reichstag–uitspraken van de minister van samenleven, de paarsgroene fantasmen van de Gentse burgemeester of de 16-geilheid van de liberale voorzitster er iets mee te zien hebben maar de openheid van de Open VLD lijkt meer en meer  de vorm aan te nemen van een vergiet. Het donkerblauw van weleer is verbleekt tot een flets bleekblauw en leeft enkel nog in de geesten van échte liberalen. Zelfverklaarde orakels zoals Dirk Verhofstadt, mogen dan beweren de enige échte liberale  waarheid in pacht te hebben, de aanhoorders hebben duidelijk oordoppen ingestoken. De keuze van de blauwe ivoren-toren-intellectuelen is duidelijk: voortdoen, zoals de voorzitster liet optekenen in de krant, en de eigen liberale lijn blijven volgen… tot onder de kiesdrempel, of herbronnen.  Nu ja, na de voorzittersverkiezingen van 2004 waar Jean Marie Dedecker de stemmentelling verloor, heeft het Vlaamse liberalisme zich begeven op een  slippery slope, richting beneden alle peil.

Wie er ook beneden alle peil zal terecht komen zijn de gewetenloze, hardvochtige en klimaatontkennende  Vlamingen indien ze niet hun hele hebben en houden zullen offeren aan de Europese klimaatmolochen, Frans Timmermans op kop. De UGent tekende op hun gebouwen zelfs het peil dat de Noordzee zal bereiken als we niets doen. Leidt onze Alma Mater dan geen briljante bouwkundige ingenieurs meer op die ons die ellende zouden kunnen besparen, of moeten de ingenieursstudenten van de Plateau zich nu meer bezighouden met protesteren tegen het KVHV dan plannen tekenen om ons te behoeden tegen het stijgend waterpeil?  De Nederlanders hebben het al een hele tijd uitgehouden tegen het stijgend zeeniveau. En ook zij leven al eeuwen beneden alle peil. Dat van de Noordzee.