De gewone man

“Hela, hela, hela!”

Het was de warme groet van een Gentse fietser, die zich nog door een klein gaatje op het voetpad van de Ajuinlei probeerde te wurmen en deze boomer op zijn weg vond. Mijn halfingeslikte opmerking keerde terug als een boze boomerang dat ik uit mijn doppen moest kijken. De fietser, zeker de iets oudere fietser zoals ik hem al beschreef in 2019, is hier de keizer van de openbare weg. Dat was bij deze duidelijk. De toon was gezet.

Enkele tientallen meters verder wees een fietsende krullenbol met bloemen aan het stuur van haar longtail fiets, duidelijk fel geïrriteerd, dat ik op háár fietsstraat wandelde. Je kent ze, die roodgeverfde stroken waar fietsen en steps heersen en de automobilist nederig het hoofd moet buigen. Die privileges, die met goede bedoeling werden toegekend aan de fietsende Gentenaars, zijn in de jaren van ver doorgeschoten vélofiel bestuur gemuteerd tot een zekere arrogantie in een sfeer van “ne me touche pas, want ik ken de schepen van mobiliteit”.

Dat laatste vind ik geen argument want wie kent hem niet? Wanneer hij bij elke gemeenteraad de kop van jut is en in het verslag van de Gentenaar als de meest geviseerde schepen van de stad gebrandmerkt wordt, dan moet je al erg je best doen om hem niet te kennen. Lokale circulatieplannen, knips, paaltjes, boetelawines… het hele verknipte arsenaal om de ecofiele tweeverdieners, donkergroene universitairen, sociaal geëngageerde veganisten en hippe IT’ers te behagen, en de gewone man op stang te jagen, komen uit zijn brein en dat van zijn fel gekoesterd leger van diverse medewerkers dat zich telkens weer mag verkneukelen aan de vele fietstrofeeën die de stad Gent binnenrijft.

Uiteraard behoort die gewone man tot de luide en grofgebekte minderheid in de ogen van zij die zich het alleenrecht op “het Groot Gelijk” toe-eigenen. Op 9 juni heeft het Petra-De-Sutter-effect hun gevoel van superioriteit nog versterkt. Maar laat de veroordeling tot die “minderheid” nu juist voor de gewone man een opportuniteit wezen. In het inclusieve Gent van schepenen El-Bazioui en Heyse worden minderheden gekoesterd, gesoigneerd en gepamperd. Misschien kan de gewone man subsidie krijgen om zijn luidheid en grofgebektheid te ontwikkelen tot een meer eloquent wapen in de strijd tegen de allesbepalende dictatoriale meerderheid. Maar ik vrees dat de Groot-Gelijkers van de Botermarkt Macron-gewijs, alles in het werk zullen stellen om de die luide en grofgebekte minderheid te marginaliseren, erger nog, te ridiculiseren.

Benieuwd of de voluntaristen van Voor Gent oor zullen hebben naar de verzuchtingen van de gewone man en of die gewone man na 13 oktober nog uit zijn voordeur zal kunnen stappen zonder overhoop gereden te worden door een voetpadpiraat op twee wielen.

Ornithologie 2.0

Daags na de verkiezingen ging ik wandelen in de Bourgoyen. Even bekomen van de uitslag. Niet zozeer van de ruk naar rechts maar van de uitslag in ons geliefde Gent. Groen en Rood bleken hardnekkig stand te houden te midden van het geel-zwarte geweld in de rest van Vlaanderen. Gent is me plots een stuk minder geliefd, maar dat ligt volledig aan mij, witte, cisgender en SUV-rijdende boomer. Op die mijmerwandeling kwam ik toch wel mijn ornithologe tegen! Je weet wel, Sophie, kenner van de Gentse vliegende fauna, met wie ik enkele jaren geleden een ontmoeting had, zoals ik die beschreven heb in Ornithologie, één van mijn columns uit 2019. Haar observatie van de Blauwe Wauwel, de Groene Knipeend en de Rosse Krulpatreel (die haar biotoop ondertussen verlaten heeft) heeft menig lezer geplezierd. Maar nu kwam Sophie voor de pinnen met een nieuwe observatie. De resultaten zijn prematuur maar niet minder zorgwekkend.

Het schijnt, volgens Sophie, dat in de mega-volière die Gent is, de komst van de Horebeekse Kapoen aangekondigd is. Voorbarig, maar niettemin belangrijk voor familie van de Anatidae. De voorgenoemde kapoen zou wel eens een grote invloed kunnen hebben op de veelkleurige en geringde Gentse kwartels die zich identificeren als renkoekoek of kakapo. Ook de non-binaire piepkuikens (16 tot 18 jaar) die zich bewust zijn dat ze noch mossel noch vis zijn, zouden ook wel eens de zijde van Zuid-Oost-Vlaamse exoot kunnen kiezen. Blijven dan enkel de fietsende papegaaien over, die nog steeds in overtal aanwezig zijn in de straten van Gent. Zij kunnen het lot van de Groene Knipeend alsnog in gunstige zin bepalen, tenzij ook zij ondertussen de transitie gemaakt hebben naar progressieve wokevogels.

Hoe dan ook, de Blauwe Wauwel zal scherp moeten zijn in oktober. Maar laat zijn scherp-zijn nu niet bepaald zijn sterkte zijn. De drang naar het leiderschap van de volière is groot, de drang van zijn kwetterende (ex-) aanhangers is dat veel minder. Zijn nieuwe vleugeladjudant, de Fiere Boschfluiter, zou de Wauwel wel eens kunnen overvleugelen en hem koekoeksgewijs uit zijn magenta nest duwen. Misschien kan hij dan vluchten naar de Bourgoyen, een broedplaats voor meerdere rare vogels. Of naar Brakel, om samen met de Opperwauwel te treuren over hun beider droeve lot.

Lokfiets

Mijn vrienden fietsers, er zijn er niet zoveel, hebben weer hoop. Het gelobby van burgemeester De Clercq heeft geholpen, de minister van Justitie heeft de lokfiets uit de BOM-wetgeving gehaald. Wie hierbij aan Bewust Ongehuwde Moeders denkt, zit fout. Het zijn de Bijzondere Opsporingsmethoden. Misschien zijn Bewust Ongehuwde Moeders wel fervente fietsers of beter, bakfietsers, maar het een heeft met het ander niets te zien.

De lokfiets, een liberale overwinning! Het moest wel. In 2023 werden er in Gent 2.942 aangiften van fietsdiefstal gedaan. Er werden ook veel diefstallen niet aangegeven, misschien omdat die fietsen zelf gestolen waren. In Gent, het Walhalla van het progressivisme, hadden Groen en Vooruit liever gezien dat het woord “diefstal” begraven werd, zoals eerder al gebeurde met het woord “allochtoon”. Nu de socialisten zich vastgeklikt hebben aan Voor Gent, door heel wat Gentenaars tot “Voor Mathias” omgedoopt, zullen ze deze droom moeten overlaten aan de groene collega’s.

De woke versie van stelen is “ontlenen”. Laat ons daarom spreken over de ontleencultuur van hen die zich dringend moeten verplaatsen over korte afstand. Dat er ook fietsen gejat worden door drugsverslaafden is niet relevant. Dat zijn geen daders, het zijn slachtoffers. Daarnaast heb je ook de dievenbendes die met camionnetjes fietsen opladen, maar die zijn niet te klissen. Een fiets terughalen uit Florești, daar is geen enkele flik tegen opgewassen. En eens de boeven op pad gaan, moeten de politiediensten vanaf 1 februari aanstormen met loeiende sirenes, kwestie van de misdadigers tijdig te verwittigen. Dit komt uit de koker van Ecolo-icoon Gilkinet. Om de kwetsbaren uit de maatschappij die node een fiets willen stelen/ontlenen te beschermen? Diefstal als de ultieme herverdeling?

En nu nog een rechter vinden die dit ernstig neemt. Van Tichelt had het over afspraken met het parket. Niet evident in Gent. Misschien moeten de gedupeerden meester Rieder nemen, die maakt altijd indruk. Hij kan dan in de rechtbank een fietshelm opzetten. Straffen, zo beloofde de minister, zullen niet min zijn: tot 400 euro. Ik denk dat een speedpedelec meer opbrengt. Toch zouden Gentse rechters best streng mogen zijn. In België worden per dag 85 fietsdiefstallen aangegeven, in Gent 8. Dit is 9,5% van alle diefstallen, dit voor 2,2% van de Belgische bevolking. “L’occasion fait le larron” zou mijn vader zaliger gezegd hebben. Waar veel te stelen valt, wordt veel gestolen.

Tweedehands

Elke milieubewuste Belg gaat spaarzaam om met zijn of haar kleren. Wij gooien niets meer weg, we schenken het aan de kringwinkel, we droppen het in een kledijcontainer van het Leger des Heils of bij een inzamelpunt voor Gaza. Of we zetten het op Vinted. Elke jonge moeder heeft ongetwijfeld een account bij de Litouwse website, onder de kundige leiding van een Nederlander. En je weet wat ze hier zeggen van Nederlanders.

Draag je het niet, verkoop het dan. En je doet er de planeet een plezier mee. Wat er met de tweede-, derde- of vierdehands kledij uiteindelijk gebeurt, is van geen belang. De handen zijn gewassen in onschuld. Het geweten is zuiver en groen, een niet te miskennen voordeel, zeker als je in Gent woont. En als het al eens misloopt, dan ga je beseffen dat er ergens een koper rondloopt die je heeft opgelicht. Naïviteit heeft zijn prijs.

Tweedehands is de hedendaagse heilige graal van het jonge volk. Zelfs pasgeboren baby’s worden meegesleurd in de gutmenschdwang van jonge mama’s. Gewiekste profeten van degrowth stimuleren ouders in hun ecologisch dwangneurose om zeker niets nieuw te kopen voor hun verse oogappel. Nee aan de carbon footprint en nee aan het grootkapitaal. Websites als Micmacminuscule be, Pakske.be en Yesbaby.be moeten bij Google ongetwijfeld flink wat kapitaal neertellen om bovenaan te staan als je zoekt naar verantwoorde babyspullen.

Tweedehands kruippakjes, pyjamaatjes en body’tjes creëren een nieuw lompenproletariaat. Wedden dat die bewuste mama’s later hun kinderen niet alleen nieuwe kleren ontzeggen maar ook een grote bron van eiwitten onder de vorm van vis of vlees. Dat ze hierdoor ook hun eigen kinderen zullen degrowthen, zal hen worst of, beter gezegd, tofu wezen. Een nieuwe generatie pedante betweters wordt klaargestoomd om de wereld te veroveren: veganisten in tweedehandskleren.

Tenzij… Tenzij die generatie de rafelige randjes van hun kleren en de hamburgers van de Vegetarische Slager beu worden en zich keren tegen hun ouders. Wie is er nooit een opstandige puber geweest? Ik zie ze al thuiskomen met een Big Mac of een Ardeense saté, en die wellustig verorberen voor de neus van hun kombucha slurpende mama, of languit in de sofa een Pallieterke doorbladeren naast hun De Morgen-lezende papa, of een foldertje van Het Vlaams Belang achteloos bovenop een stapeltje brochures van Natuurpunt gooien. Of misschien overtuigen ze hun opa wel om hen voor hun zestiende verjaardag een tweedehandse brommer te kopen om nooit meer met een bakfiets te moeten rijden. Ze noemen dit “generatieconflict”.

Waarschuwing: opstandige pubers mogen niet verkocht worden op 2ehands.be

Sterspeler

Freya, het zonnepanelenorakel van Gent heeft gesproken, Conner kan zijn comeback maken. Een “conback” als het ware, van de grootste “con” die de recente politieke geschiedenis heeft voortgebracht. De seksistische opmerkingen raken Freya’s kouwe kleren niet en dat van die Roma’s was eerder al afgedekt door Louis Tobback. De doorsnee racist met een lidkaart van Vooruit kan op beide oren slapen: hij mag verder vettige praat vertellen op café. Of op de voetbal. Zeker als ze zat zijn.

Onze sterspeler, zei ze, zet je niet op de bank. Een normaal mens zou dergelijke speler liever ín de rechtbank zetten, maar niet zo bij de socialisten. Socialisten geraken nu eenmaal moeilijk in de gevangenis, behalve Mangé en Wallyn, maar dat waren nu ook niet de vetste vissen. Echt vette vissen zijn te glibberig om te pakken.

Trouwens, Materazzi, dat was zo’n sterspeler. Zijn uitspraak over de zus van Zidane was er los over. Net zoals de franc-parler van Rousseau over zijn lokale vriendin. Er is dus enige gelijkenis, Materazzi belandde ook niet op de bank, toch niet lang, twee weken. Dante Van Zeir daarentegen heeft het serieus mogen voelen in New York Woke City. Al belande deze laatste wél op de bank: zes weken. Hij is dan ook niet de sterspeler die Materazzi was, of Rousseau.

Alle andere partijen zijn nu ook op zoek naar sterspelers, bij gebrek aan scorende spitsen. De CD&V haalde bij FC Brugge al Dehaene, en Schauvliege bij KFC Evergem Center. Het Vlaams Belang had al een aanvaller van Torpedo Moskou op de loonlijst, tijdelijk uitgeleend aan Beijing Guoan. Bij de Open VLD zijn de meeste spelers opgeviste reservisten. In juni weten we of ze een echte kampioeneploeg zijn geworden of eerder een FC de Kampioenenploeg.

En laat net nu een Europese topper terug keren naar de Belgisch competitie. Charles Michel laat zijn voorzitterschap van de Raad van Europa voor wat het is en komt spelen in de ploeg van Georges-Louis Bouchez. Ik vrees dat “de Charles” niet eens de bank van Francs Borains haalt, voorlaatste in de Challenger Pro League.

Ik weet dat onze grootste Belgische sterspeler, spelverdeler van Olsa Brakel en van de Melsenstraat, het niet leuk vindt dat zijn welopgebouwd Europees blazoen besmeurd wordt door de vaandelvlucht van zijn spitsbroeder. Maar ook zijn logo-ontwerper heeft alfamannetje Alexander geen dienst bewezen. Na enkele maanden pedant en drammend voorzittertje van de Raad van de Europese Unie spelen, zal iedereen op 9 juni nog enkel dít herinneren: Be.eu

Artificiële Intelligentie

In tegenstelling tot Egbert Lachaert kunnen de tsjeven wel degelijk een lijk dat dood is reanimeren. Ze hebben er wel een stevige dosis technologie als A.I. voor nodig, wat in schril contrast staat tot hun meer vertrouwde basistechnologie zoals tractoraandrijving en tapijten weven. Was de wederopstanding van Jean-Luc Dehaene een zoveelste stunt van Sammy Mahdi, na zijn dragqueen passage, of wordt het een mainstream communicatiemiddel van alle politieke partijen? Indien we de schraalheid van het politieke landschap aanschouwen en de beperkte redenaarskunsten van de huidige generatie politici, begrijp ik dat de partijen teruggrijpen naar het verleden. The Greatest Hits van Frank Sinatra of Gilbert Bécaud klinken vaak beter dan de melige muziek die vandaag onze huiskamer binnen streamt.

Het voordeel van deze vorm van communiceren is simpel: over de doden niets dan goeds. Dus laat ze maar oreren vanuit het graf, Phara De Aguirre, noch Lisbeth Imbo kunnen de gereanimeerde politici roosteren, laat staan hen confronteren met de fouten die zij ook ooit maakten. En gemaakt hebben ze er zeker. Alleen, toen waren er nog geen smartphones, geen Tik Tok of X. Alleen het Nieuws op de BRT, en de Standaard, Het Volkske of de Vooruit in onze brievenbus. Apache, Doorbraak en Business AM bestonden nog niet. En als er een politicus al eens over de schreef ging, hadden de agenten geen bodycams.

Nog een voordeel is dat de partijvoorzitters als volleerde ventriloquisten hun soit-disant onbesproken mythische iconen kunnen laten zeggen wat zíj willen. Het geheugen reikt niet zover dat elke toeschouwer zich exact herinnert wat Jean-Luc Dehaene nu precies gezegd heeft, op een paar catchphrases na. Of dit nu zó verstandig is, is een andere zaak. Een historisch figuur opvoeren als was hij een personage in een brave versie van Grand Theft Auto zet de deur open voor misbruik maar ook, en dat is nog belangrijker, voor copycats.

Morgen komt Steve Stevaert uitleggen dat het socialisme minder racistisch maar véél gezelliger moet zijn. Of straks staat Willy De Clercq nog eens op om, met “Waarom het Beste Nog Moet Komen” onder de arm, de kiezers er op te wijzen dat zij zeker de partij niet mogen wegstemmen, en al zeker niet de Premier. Met 8,7% in de peilingen zal Willy wel heel erg zijn best moeten doen om de Open VLD er even levendig te laten uitzien als zijn door A.I. gegenereerd en perfect gecoiffeerd beeld. Anderzijds maak ik me de bedenking dat het voor de liberalen toch nog interessanter is de dode De Clercq ten tonele te brengen, want de levende zou het toch maar hebben over hoe fantastisch, schoon en goed het leven in zijn Gent is.

Dus nogmaals, over de doden niets dan goeds. Nostalgie verkoopt altijd. Zelfs op de radio weten ze dat.

Queen Nikkolah

Opstoot in Gent. De goegemeente staat op de achterste poten. Queen Nikkolah komt het kinderfeest van Sinterklaas cancelen met medewerking van de Gentse stadsbestuur. Oude Sinterklaasboeken mogen op 6 december in de Pacificatiezaal in het Gentse stadhuis ingeruild worden voor een nieuw- en moderner (lees: politiek correct) exemplaar. De Gentse Bebelplatz is niet meer zover af. De koude samenleving van het Land Heel Dichtbij (ik vermoed dat ze het niet zozeer over Gent zelf hebben maar hoogst waarschijnlijk over een land waar de NVA de meerderheid heeft, zie verder) zal en moet opwarmen. Afwijkende meningen zijn een no-pasaran. Je moet kleine kinderen best zo jong mogelijk indoctrineren. Mathias De Clercq en zijn donkergroen schepencollege doen dapper mee. De aankondiging van dit feestje lijkt een oproep tot een sympathiek alternatief voor de goedheilige man waar al eeuwenlang kinderen van alle rang, stand en achtergrond blij mee zijn. Maar dat Gents progressivisme lijkt meer en meer op ‘annihilisme’.

Tijd om een beetje opzoekwerk te doen. Volgens één bron is Queen Nikkolah bedacht door een collectief van kunstenaars maar uiteindelijk vond ik maar één enkele kunstenaar/activist die achter deze figuur schuil gaat. Het gaat om Laura Nsengiyumva, een Brussels activiste (zij houdt meer van de term ‘artiviste’) van Rwandese afkomst. Zij is architect, kunstenaar en onderzoeker, gelieerd aan het Gentse KASK. Daar onderzoekt ze “verborgen verhalen, ervaringen van de Afrikaanse diaspora, empathie en Noord-Zuid relaties”. Dat laatste heet nu Internationale Solidariteit en is de bevoegdheid van de groene schepen Hafsa El-Bazioui.

Sinds enkele jaren kruipt ze in de huid van haar kindervriendallegorie, enkel om tegen de witte schenen te schoppen. Alles past in het in het brede concept van “dekolonisatie” waar we in het verleden met de beeldenstorm tegen Leopold II al mee te maken kregen in Gent. Dit was het werk van Labo VZW, (staat voor Leren Ageren, Bewegen en Organiseren) een activistisch collectief dat bestaat uit zelfverklaarde sociale laboranten. In een kritisch werkstuk, genaamd “Europa 2030: Belgische kritiek van de Europese winter” dat verscheen in Recto Verso, een tijdschrift voor cultuur en kritiek, geeft ze van jetje op alles wat wit en niet-links is. Zo ziet ze zichzelf in 2027 Manneken Pis te ontvoeren waarvoor zij en de andere “artivisten” opgepakt worden. Grappig dystopisch stukje, daar hou ik wel van. Maar ze eindigt wel met de quote “2039. Het decennium eindigt met de Zonnewende, de meest roemruchte staatsgreep van onze post-hedendaagse geschiedenis. Onder leiding van de leeftijdsminderheid Generatie Z worden de regering Francken en de koninklijke familie voorgoed uitgewezen”

Toch een beetje doorzichtig, dat activisme, nietwaar meneer De Clercq?

Political Blindness Syndrome

Nederland loopt vol, niet met Marokkanen maar met ongeloof van politieke analisten. Woensdag zag ik in de Afspraak op Canvas de NOS correspondent Ardy Stemerding zeggen dat hij stomverbaasd was over de winst van de PVV van Geert Wilders. Misschien verbleef hij wel te lang in het bourgondische luilekkerland dat Brussel is, waar hij voor de NOS correspondent is voor de EU, de NAVO, België en Luxemburg. Niet bepaald de onderwerpen die ons confronteren met de échte wereld van Jan met de pet. Verfijnde wijntjes en abundante zeevruchtenschotels, opgediend in de luxueuze eethuizen waar pers en politiek verbroederen, vertroebelen de nuchtere blik op de situatie van Henk en Ingrid in het verre Nederland. De problemen die zij hebben met de criminaliteit, drugs, migratie, huisvesting, kinderopvang en armoede, daar heb je aan de Brusselse Sablon geen kind aan.

Ook in België is de commentaar spaarzaam. De grote progressieve kopstukken bleven relatief stil. Enkel Jeremie Vaneeckhout probeerde in de 24 uren na de eclatante overwinning van Wilders, zijn softe zelf trouw, weerwerk te bieden en de mensen te “waarschuwen”. Alsof dit gaat helpen. Het gedram over gender, klimaat en voor de gewone man onbetaalbare oplossingen om de wereld te redden, blijven hoogstens hondenfluitjes voor de overtuigde doch kleiner wordende achterban. Met 6,5 % in de peilingen worden de Vlamingen stilaan Groen-moe. Misschien kan de fusie van Vooruit en Groen soelaas brengen. De gezamenlijk winst van GroenLinksPvdA kan tot voorbeeld dienen. Van een gezamenlijk 11,3 procent naar 16,7 procent lijkt een flink resultaat. Maar in het licht van lijsttrekker én zwaargewicht Frans Timmermans lijkt dit toch een “mager” beestje.

Het is maar de vraag of in Vlaanderen Groen en Vooruit nog zoveel gemeen hebben. Het realisme dat Rousseau in de partij heeft binnengebracht zal allicht door Depraetere uitgediept en verscherpt worden. Het gaat voor socialisten nog altijd over gewone mensen in gewone appartementsblokken met hun gewone appartementsblokkenproblemen, en minder over kapitaalkrachtige, bakfietsende en cultuurminnende stadsmensen in gerenoveerde lofts met hun ethische wereldproblemen. Het salonsocialisme lijkt voorbij, het arbeiderssocialisme is terug. Het ecologisme heeft de salons overgenomen. Mijn analyse is dat de strijd op links groter zal blijken dan de wil om samen te werken. Kijk wat er in Gent aan het gebeuren is. Het Vlaams Belang kan zich rijk rekenen.

Op 10 juni 2024 zullen politieke analisten en commentatoren zich in de VRT studio’s voor de voeten te lopen om hun verontwaardiging en hun walging breed en uitvoerig te etaleren. De Phara’s en de Lisbeth’s van de openbare omroep zullen aardig meewerken aan dit pathetisch vertoon. En in de nadagen van Zwarte Zondag 2.0 gaan ze noodgedwongen hun litanie van ongeloof komen herhalen voor de camera’s. “Wir haben es nicht gewußt” zullen ze niet in het Duits durven zeggen wegens te gevoelig.

Maar eens te meer zal de toeschouwer getuige zijn van het collectieve “Political Blindness Syndrome” van politici, politicologen en boze hoofdredacteurs.

Roesoesoe

Het was me weer wat, hé. De blauwvoet was amper geland of daar kwamen de roodborstjes aan gefladderd. Een kwetterende en kakelende politieke volière. Op 1 december 2019 had ik het al eens over de politieke ornithologie van Gent met de Blauwe Wauwel en de Groene Knipeend. Hiermee dacht ik uitgezongen te zijn als het gaat over vreemde vogels.

Maar na de hele heisa bij de Open VLD en de deconfiture bij de Vooruit, moet ik mijn verrekijker en rubber laarzen misschien weer eens bovenhalen en mijn observatiepost in de Gentse Bourgoyen inruilen voor een uitkijktoren in de Vlaamse Ardennen of in Harelbeke en omstreken.

De vogeltrek van de Blauwe Grutto was een retourtje Brussel – Aarschot van amper één weekje. Principes werden ingeslikt als waren het regenwormen. De lokroep van het postje dat de Mechelse Koekoek in de hoofdstad had achtergelaten bleek sterker dan de trouw aan het eigen nest. De Mechelaar deed zijn soortnaam alle eer aan en duwde Alexander Vandersmissen uit het stedelijk nestkastje, recht de Dijle in. De Kortrijkse Baardvogel paste deze techniek al succesvol toe met de defenestratie van Ruth Vandenberghe. Blauwe kuikens zijn hierbij gewaarschuwd.

Maar hoe het in de vogelkooi van de beduchte Roodkopgier, de zelfverklaarde koning van al het progressief gevogelte, aan toe ging, tartte alle verbeelding. Met zijn zatte kreten tegen exoten allerhande zoals de Gelekuifkaketoe of de Roemeense Bruine Bos Eend, dacht hij zijn habitat, Sint-Niklaas en bij uitbreiding het Waasland, te bevrijden van matrassendumpers en excentriek gevederde anachronismen. Hij dacht de hulp te krijgen immer aanwezige stadsmussen met matrak, maar spijtig genoeg ook met bodycam. Die hadden het niet zo begrepen op de god der roofvogels. Hun uitgelekt getsjilp bleef de media beroeren. Groene aasgieren troepten samen aan de horizon. De zenuwachtige roodborstjes bleven de bedenkelijke kreten van hun leider vergoelijken als ware het goddelijke gezangen van een Japanse nachtegaal. Negentig percent van de rode volière leek het niet eens zo erg te vinden. Tot de Roodkopgier het zelf voor bekeken hield. Zelfs de moederkloek werd te elfder ure opgevist om in de Zevende Dag om haar weerbarstig jong te vergoelijken. Achtenveertig uur later veranderde het progressieve kiekenskot van mening: negentig procent vond de gierkreten dan toch maar niet okay. Kaketoes en Bos Eenden moeten nog gaan stemmen in 2024. Toch?

Zeventien november2023 zal de geschiedenis ingaan als het moment waarop ornithologen de Roodkopgier schrapten uit de nomenclatuur van het politieke dierenrijk en vervingen door de Rode Roesoesoe.

Aarschot

Alfamannetje Alexander moet mijn vorige blog gelezen hebben. Hij was eventjes zijn magnum opus “de Eeuw van de Vrouw” vergeten. Om dit goed te maken haalde hij een vrouwelijke oudgediende van onder het stof. Dat stof was nog maar pas geen liggen na de furieuze exit van Gwendolyn Rutten en haar afscheid van de nationale politiek, of daar herrees ze als een partijtrouwe Lazarus. Liever een flipfloppende Lazarus dan een streberige Benjamin, moet De Croo gedacht hebben. De volgende literaire worp van Alexander die “De Eeuw van de Vernieuwing” als werktitel meekreeg, mocht per direct de versnipperaar binnen. De argeloze kiezer kijkt met verstomming naar de collectieve suïcide-in-slow-motion van een partij die ooit uitpakte met de meest frisse politieke ideeën die ons land ooit heeft voortgebracht. Kaïn en Abel is geen verhaalt uit Genesis maar een accuraat toekomstbeeld van de neergang van de stam van Verhofstadt.

De politieke tegenstanders van de Open VLD kunnen rustig achterover leunen en hun toekomstige stemmen tellen. Zeker bij Vooruit prevelen ze een schietgebedje om het blauwe bloed nog een paar maanden te laten vloeien. Het losse-handjes gedoe en de seponering van de Connerieën zijn nú al vage herinneringen. Ze passen perfect in het collectieve geheugen van de socialistisch partij, waar ook de Ibramco-affaire, het Agustaschandaal en de moord op Cools opgeslagen liggen. In de kantoren van de Keizerslaan hopen ze zelfs stiekem dat Hamas en Israël niet te snel de strijdbijl begraven kwestie van de aandacht te blijven afleiden.

In Aarschot en Mechelen beginnen de inwoners nu toch te twijfelen waar het grootste belang van hun burgemeesters ligt, lokaal of nationaal. Eender welk belang er ook uitkomt, het is het Vlaams Belang dat zich rijk mag rekenen. Wie de dupe is van dit archislechte toneelstuk van de Blauwe Maandag Compagnie van de Melsenstraat, zijn de jonge ambitieuze would-be politiekers die zich sinds hun prille studententijd uitsloven om de kopstukken van de partij met folders, steakfestijnen en gesponsorde fuiven naar het rijkmakende pluche van de diverse parlementen te begeleiden. De aangekondigde vernieuwing en verjonging worden hen door de neus geboord. De oude goden vechten tegen hun eigen Untergang. Als de Vlaming hun blauw gedachtengoed niet kan waarderen, moet de Vlaming maar ten onder gaan in extremismen. Alsof hun personeelsbeleid zelf niet extreem is. Soit, de Open VLD jongeren zullen de terugkeer van Gwendolyn Rutten ervaren als een bijzonder pijnlijk aars schot.