Mathias de Cleynzoon en de Moraalridders van het Vredesplein.

Het zou zo maar een titel kunnen zijn uit het Harry Potter reeks van J.K. Rowling maar het is meer het bittere eindresultaat van de epische strijd van een tweederangs rode bard en een zonnepanelenprinces tegen de Vlaamse Ridders waarmee de Cleynzoon aanvankelijk een akkoord had gevonden.

Gesteund door een groene golf van verdwazing, geleid door de beruchte Philippus de Pedaalridder en Arrogantia Hopsasa, de fee van de Brugse Poort, werden de strijders voor de Vlaamse Zaak bespot, beschimpt en bespuwd, waarna ze verdreven werden naar Oostakker, één van de buitengebieden van de stad van liefde, waar enkele kilte en duisternis heerst.

Nadien werd het stil in het warme Gent, té stil. De Methusalem van de groene beweging moest de gemoederen bedaren en riep hiervoor het Enigma van Horebeke ter hulp. Met vrouwelijke zachtheid en mannelijke vastberadenheid voorzag ze haar onderhandelaars van de nodige voorraad groene vaseline om de blauwe Cleynzoon te verzadigen met extreem progressieve liefde . Met slechts zes kiesmannen op overschot slaagde hij erin om zijn levensdoel ten tweede male te bereiken: de wraak voor het onheil dat zijn Bompa was aangedaan. De wraak smaakte zelfs zoeter want hij kon de Tsjeven, de nemesissen  van opa Willy buiten het bestuur houden.

Op dinsdag 12 november kon hij triomferen met, in zijn getroubleerde ogen, het meest liberale akkoord ooit. Of zijn rood-groene kompanen dit ook zo zien, is maar de vraag. De optocht voor de pers aan de Stadshal miste enkel nog een imperiale standaard van quinoastengels en het opschrift SPQG. Het enthousiasme was groot bij Groen, iets minder bij Rood en al helemaal ver te zoeken bij Blauw.

Het valt af te wachten hoe coöperatief en verdraagzaam de zelfverklaarde verdraagzamen ter linker zijde zullen zijn wanneer het gaat over ideeën die afwijken van hun eigen narratief. Ik denk maar aan financiën, subsidies,  veiligheid, ziekteverzuim bij de stadsdiensten en 11 juli… De talloze VZW’s staan al hitsig te trappelen in de coulissen wanneer schepen Peeters zal nagaan hoeveel Winstgevende Verenigingen Zonder Doel in de “Deep State Gent” ronddolen. Ik vrees dat het eigen Departement van Gemeentelijke Efficiëntie vakkundig zal versmoord worden in het groene moeras van morele bezwaren.

We kunnen alleen maar hopen dat de Moraalridders van het Vredesplein de Blauwe Leider geen morele hakbijl in zijn lijf drijven zoals zijn illustere voorganger Jacob van Artevelde moest ondervinden op 24 juli 1345. Hij zou dan kunnen roepen “tu quoque Philippi” maar ook dit zal hij achterwege laten want hij weet dat de ultieme wraak zijn eigen standbeeld op het Vredesplein wordt met het onderschrift “VOOR U, BOMPA”