Het zou zo maar een titel kunnen zijn uit het Harry Potter reeks van J.K. Rowling maar het is meer het bittere eindresultaat van de epische strijd van een tweederangs rode bard en een zonnepanelenprinces tegen de Vlaamse Ridders waarmee de Cleynzoon aanvankelijk een akkoord had gevonden.

Gesteund door een groene golf van verdwazing, geleid door de beruchte Philippus de Pedaalridder en Arrogantia Hopsasa, de fee van de Brugse Poort, werden de strijders voor de Vlaamse Zaak bespot, beschimpt en bespuwd, waarna ze verdreven werden naar Oostakker, één van de buitengebieden van de stad van liefde, waar enkele kilte en duisternis heerst.

Nadien werd het stil in het warme Gent, té stil. De Methusalem van de groene beweging moest de gemoederen bedaren en riep hiervoor het Enigma van Horebeke ter hulp. Met vrouwelijke zachtheid en mannelijke vastberadenheid voorzag ze haar onderhandelaars van de nodige voorraad groene vaseline om de blauwe Cleynzoon te verzadigen met extreem progressieve liefde . Met slechts zes kiesmannen op overschot slaagde hij erin om zijn levensdoel ten tweede male te bereiken: de wraak voor het onheil dat zijn Bompa was aangedaan. De wraak smaakte zelfs zoeter want hij kon de Tsjeven, de nemesissen  van opa Willy buiten het bestuur houden.

Op dinsdag 12 november kon hij triomferen met, in zijn getroubleerde ogen, het meest liberale akkoord ooit. Of zijn rood-groene kompanen dit ook zo zien, is maar de vraag. De optocht voor de pers aan de Stadshal miste enkel nog een imperiale standaard van quinoastengels en het opschrift SPQG. Het enthousiasme was groot bij Groen, iets minder bij Rood en al helemaal ver te zoeken bij Blauw.

Het valt af te wachten hoe coöperatief en verdraagzaam de zelfverklaarde verdraagzamen ter linker zijde zullen zijn wanneer het gaat over ideeën die afwijken van hun eigen narratief. Ik denk maar aan financiën, subsidies,  veiligheid, ziekteverzuim bij de stadsdiensten en 11 juli… De talloze VZW’s staan al hitsig te trappelen in de coulissen wanneer schepen Peeters zal nagaan hoeveel Winstgevende Verenigingen Zonder Doel in de “Deep State Gent” ronddolen. Ik vrees dat het eigen Departement van Gemeentelijke Efficiëntie vakkundig zal versmoord worden in het groene moeras van morele bezwaren.

We kunnen alleen maar hopen dat de Moraalridders van het Vredesplein de Blauwe Leider geen morele hakbijl in zijn lijf drijven zoals zijn illustere voorganger Jacob van Artevelde moest ondervinden op 24 juli 1345. Hij zou dan kunnen roepen “tu quoque Philippi” maar ook dit zal hij achterwege laten want hij weet dat de ultieme wraak zijn eigen standbeeld op het Vredesplein wordt met het onderschrift “VOOR U, BOMPA”

Wordt het een smaakloze mossel of een harde wortel? Of wordt het toch sauerkraut,  of borsjtsj, of gewoon halal?

De nieuwe menukaart van de Gentenaar wordt op 13 oktober bepaald maar de prijs staat nu al vast: onbetaalbaar. Als de koks van de voorbije legislatuur zes jaar ruziënd over de Botermarkt hebben gerold,  zal de dagelijkse kost van dezélfde culinaire kemphanen niet te vreten zijn. Ik denk niet dat Mathias De Clercq Filip Watteeuw nog in zijn keuken wil, maar de lokroep van een mogelijke Michelin ster zou hem wel eens kunnen overtuigen de groene sous-chef verantwoordelijk te stellen voor de slaatjes en de route die de kelners bij de klanten moet brengen. De kans dat de consument koud eten zal krijgen wegens de talloze knips en de onverteerbare circulatieplannen in het Gentse restaurant, zal hij er wel bij nemen.

Moeten we dan een nieuwe chef in de keuken krijgen? Eén die sauerkraut en bratwurst serveert, of één die ons borsjtsj en rode biet leert eten? Samen zie ik ze niet de keuken te delen, na Ribbentrop en Molotov smaakt deze mix altijd verbrand. Misschien kiezen voor Maghrebijnse kost, met méchoui en couscous? Of toch maar gaan voor Vlaamse stoverij met frieten?

Ik denk dat ik ga kiezen voor Oostendse garnaalkroketten. In de koningin der  badsteden is de menukaart even prijzig, maar de lucht is er beter.

“Hela, hela, hela!”

Het was de warme groet van een Gentse fietser, die zich nog door een klein gaatje op het voetpad van de Ajuinlei probeerde te wurmen en deze boomer op zijn weg vond. Mijn halfingeslikte opmerking keerde terug als een boze boomerang dat ik uit mijn doppen moest kijken.  De fietser, zeker de iets oudere fietser zoals ik hem al beschreef in 2019,  is hier de keizer van de openbare weg. Dat was bij deze duidelijk. De toon was gezet.

Enkele tientallen meters verder wees een fietsende krullenbol met bloemen aan het stuur van haar longtail fiets, duidelijk fel geïrriteerd, dat ik op háár fietsstraat wandelde. Je kent ze, die roodgeverfde stroken waar fietsen en  steps heersen en de automobilist nederig het hoofd moet buigen. Die privileges, die met goede bedoeling werden toegekend aan de fietsende Gentenaars, zijn in de jaren van ver doorgeschoten vélofiel bestuur gemuteerd tot een zekere arrogantie in een sfeer van “ne me touche pas, want ik ken de schepen van mobiliteit”.

Dat laatste vind ik geen argument want wie kent hem niet? Wanneer hij bij elke gemeenteraad de kop van jut is en in het verslag van de Gentenaar als de meest geviseerde schepen van de stad gebrandmerkt wordt, dan moet je al erg je best doen om hem niet te kennen.  Lokale circulatieplannen, knips, paaltjes, boetelawines… het hele verknipte arsenaal om de ecofiele tweeverdieners, donkergroene universitairen, sociaal geëngageerde veganisten  en hippe IT’ers te behagen, en de gewone man op stang te jagen, komen uit zijn brein en dat van zijn fel gekoesterd leger van diverse medewerkers dat zich telkens weer mag verkneukelen aan de vele fietstrofeeën die de stad Gent binnenrijft.

Uiteraard behoort die gewone man tot de luide en grofgebekte minderheid in de ogen van zij die zich het alleenrecht op “het Groot Gelijk” toe-eigenen.  Op 9 juni heeft het Petra-De-Sutter-effect hun gevoel van superioriteit nog versterkt. Maar laat de veroordeling tot die “minderheid” nu juist voor de gewone man een opportuniteit wezen. In het inclusieve Gent van schepenen El-Bazioui en Heyse worden minderheden gekoesterd, gesoigneerd en gepamperd. Misschien kan de gewone man subsidie krijgen om zijn luidheid en grofgebektheid te ontwikkelen tot een meer eloquent wapen in de strijd tegen de allesbepalende dictatoriale meerderheid. Maar ik vrees dat de Groot-Gelijkers van de Botermarkt Macron-gewijs, alles in het werk zullen  stellen om de die luide en grofgebekte minderheid te marginaliseren, erger nog, te ridiculiseren.

Benieuwd of de voluntaristen van Voor Gent oor zullen hebben naar de verzuchtingen van de gewone man en of die gewone man na 13 oktober nog uit zijn voordeur zal kunnen  stappen zonder overhoop gereden te worden door een voetpadpiraat op twee wielen.

Daags na de verkiezingen ging ik wandelen in de Bourgoyen. Even bekomen van de uitslag. Niet zozeer van de ruk naar rechts maar van de uitslag in ons geliefde Gent. Groen en Rood bleken hardnekkig stand te houden te midden van het geel-zwarte geweld in de rest van Vlaanderen. Gent is me plots een stuk minder geliefd, maar dat ligt volledig aan mij, witte, cisgender en  SUV-rijdende boomer. Op die mijmerwandeling kwam ik toch wel mijn ornithologe tegen! Je weet wel, Sophie,  kenner van de Gentse vliegende fauna, met wie ik enkele jaren geleden  een ontmoeting had, zoals ik die beschreven heb in Ornithologie, één van mijn columns uit 2019. Haar observatie van de Blauwe Wauwel, de Groene Knipeend en de Rosse Krulpatreel (die haar biotoop ondertussen verlaten heeft) heeft menig lezer geplezierd. Maar nu kwam Sophie voor de pinnen met een nieuwe observatie. De resultaten zijn prematuur maar niet minder zorgwekkend.

Het schijnt, volgens Sophie, dat in de mega-volière die Gent is, de komst van de Horebeekse Kapoen aangekondigd is. Voorbarig, maar niettemin belangrijk voor familie van de Anatidae. De voorgenoemde kapoen zou wel eens een grote invloed kunnen hebben op  de veelkleurige en geringde Gentse kwartels die zich identificeren als renkoekoek of  kakapo. Ook de non-binaire piepkuikens (16 tot 18 jaar) die zich bewust zijn dat ze noch mossel noch vis zijn, zouden ook wel eens de zijde van Zuid-Oost-Vlaamse  exoot kunnen kiezen. Blijven dan enkel de fietsende papegaaien over, die nog steeds in overtal aanwezig zijn in de straten van Gent. Zij kunnen het lot van de Groene Knipeend alsnog in gunstige zin bepalen, tenzij ook zij ondertussen de transitie gemaakt hebben naar progressieve wokevogels.

Hoe dan ook, de Blauwe Wauwel zal scherp moeten zijn in oktober. Maar laat zijn scherp-zijn nu niet bepaald zijn sterkte zijn. De drang naar het leiderschap van de volière is groot, de drang van zijn kwetterende (ex-) aanhangers  is dat veel minder. Zijn nieuwe vleugeladjudant, de Fiere Boschfluiter, zou de Wauwel wel eens kunnen overvleugelen en hem koekoeksgewijs uit zijn magenta nest duwen. Misschien kan hij dan vluchten naar de Bourgoyen, een broedplaats voor meerdere rare vogels. Of naar Brakel, om samen met  de Opperwauwel te treuren over hun beider droeve lot.