Afscheid van een vriend

Het is geen verscheurend afscheid geweest . Het verliep rustig, pijnloos, teder zelfs. Negenenveertig jaar duurde onze vriendschap, met aantrekken en afstoten. Het begon ergens in oktober 1976. Ik leerde hem kennen als buur. Hij was toen al groot, maar vooral grijs. En weinig groen. Ik kon daar best mee leven. Vanuit Sint Amandsberg keek ik op naar hem, het grote onbekende Gent, de stad waar ik ging studeren. Op 1 januari 1977 fuseerden de gemeenten en werd ik, ongemerkt en ongewild, Gentenaar.

Ik heb mijn vrij onbezorgde jeugd in Oostende doorgebracht. In de zomer aan het strand, de rest van het jaar in het College. Zee en gezonde zeelucht waren mijn deel. In 1977 zag ik in Gent vooral verval, grauwheid, maar ook veel plezier en vriendschap. Zeven jaar vlogen voorbij. Ik deed mijn dienstplicht, ik ging aan het werk en werd ondernemer.

Ondernemen was plezant in Gent. Weinig beperkingen. De stad liet ons doen. Het heeft niet mogen duren. De 143 vergunningen om met mijn vracht- en bestelwagens de binnenstad in te rijden, alsook de lijvige set aan invuldocumenten om leverancier van de stad Gent te mogen zijn, verdreven de fun. Formulieren, bestelbonnen en facturen, ze smullen ervan. Het houdt het grootste korps gemeentelijke ambtenaren van Vlaanderen  aan de praat met een geëlaboreerde bezigheidstherapie, betaald door particulieren, ondernemers en winkeliers. Een beroemde schepen vertrouwde me toe dat de talloze trofeeën die Gent de laatste jaren verzamelde en waarvan de modale burger het bestaan  niet eens kent, enkel en alleen bestonden om net díe ambtenaren, die de trofeeën ook meestal zelf verzonnen, te belonen.

Wanneer ik hier toekwam in de “seventies” kende ik een zelfbedieningszaak als een grote winkel waar je zelf de producten in je winkelwagentje legde en ging afrekenen aan de kassa. Vandaag is Gent een zelfbedieningszaak met een bestuur die een leger gelijkgezinden uitstuurt om te gaan winkelen in een speeltuin met ideologisch lekkers waarvan de producten op voorhand betaald zijn met belastingen van de burgers en schulden bij de banken.

De erudiete burgemeester met een diploma in de rechten maar met een ruggengraat van een viandel, kent zijn klassierkers en voorzag de Gentenaar niet alleen met ideologisch lekkers maar ook met klassieke “brood en spelen”: de Gentse Feesten als het nec-plus-ultra van alcoholisch vermaak en veganistische snacks. Zelfs de 91 vechtpartijen van 2025 zal hij goedpraten als zijn ze een deel van het amusement voor de honderdduizenden toeschouwers. De bezopen bakvissen die men van de kasseien van de Vrijdagsmarkt kon schrapen zijn z’n persoonlijke perceptie van de briljante toekomst van de meest progressieve stad van België. Okay boomer, we gaan niet terug naar de feesten met Rory Gallagher en flets bier, ik hoor het u zeggen. Die komen ook niet terug en Rory al helemaal niet meer. Drank en blues, te weinig divers.

Tijd om definitief afscheid te nemen. Ik vertrek naar West-Vlaanderen. Ik keer terug naar mijn Oostendse roots. Waarschijnlijk om vast te stellen dat Oostende geëvolueerd is naar een soort Klein Gent, met een vergelijkbare schuldenberg. Een kenmerk van een liberaal en groen stadsbestuur, zoals in Mechelen?  Dat durf ik niet beweren. Oostende heeft nu een socialistische burgemeester, een doctor in de economie. Maar dat betekent ook niet alles.

De fietsers zijn hier minder agressief en de transgenders vallen niet op. De Grote Post is een flauw afkooksel van de Vier Nul Vier en het Kursaal een uit de kluiten gewassen Capitole. Ook hier zijn er fietsstraten maar je merkt er amper opgestoken middenvingers. Hier weten ze wat te doen met de stijgende zeespiegel, op de Blandijn denken ze dat ze er ter plekke gaan in verzuipen. In Oostende geen middeleeuwse burchten, noch belforten, alleen een vuur- en een watertoren. En een woontoren van waaruit ik Brugge kan zien. Daarachter ligt Gent, onzichtbaar en binnenkort een flauwe herinnering aan een prachtstad die het ooit was.

Het ga je goed, Mathias, beroemdste politieke kleinzoon van het land. Het ga je goed Hafsa met de beroemdste grijnslach van allochtoon Vlaanderen. Probeer alsnog mijn goede vriend niet compleet te verkwanselen. Ik wil hem graag nog eens komen bezoeken.