In tegenstelling tot Egbert Lachaert kunnen de tsjeven wel degelijk een lijk dat dood is reanimeren. Ze hebben er wel een stevige dosis technologie als  A.I. voor nodig, wat in schril contrast staat tot hun meer vertrouwde basistechnologie zoals tractoraandrijving en tapijten weven. Was de wederopstanding van Jean-Luc Dehaene een zoveelste stunt van Sammy Mahdi, na zijn dragqueen passage, of wordt het een mainstream communicatiemiddel van alle politieke partijen? Indien we de schraalheid van het politieke landschap aanschouwen en de beperkte redenaarskunsten van de huidige generatie politici, begrijp ik dat de partijen teruggrijpen naar het verleden. The Greatest Hits van Frank Sinatra of Gilbert Bécaud klinken vaak beter dan de melige muziek die vandaag onze huiskamer binnen streamt.

Het voordeel van deze vorm van communiceren is simpel: over de doden niets dan goeds. Dus laat ze maar oreren vanuit het graf, Phara De Aguirre, noch Lisbeth Imbo kunnen de gereanimeerde politici roosteren, laat staan hen confronteren met de fouten die zij ook ooit maakten. En gemaakt hebben ze er zeker. Alleen, toen waren er nog geen smartphones, geen Tik Tok of X. Alleen het Nieuws op de BRT, en de Standaard, Het Volkske of de Vooruit in onze brievenbus. Apache, Doorbraak en Business AM bestonden nog niet.  En als er een politicus al eens over de schreef ging, hadden de agenten geen bodycams.

Nog een voordeel is dat de partijvoorzitters als volleerde ventriloquisten hun soit-disant onbesproken mythische iconen kunnen laten zeggen wat zíj willen. Het geheugen reikt niet zover dat elke toeschouwer zich exact herinnert wat Jean-Luc Dehaene nu precies gezegd heeft, op een paar catchphrases na. Of dit nu zó verstandig is, is een andere zaak. Een historisch figuur opvoeren als was hij een personage in een brave versie van Grand Theft Auto zet de deur open voor misbruik maar ook, en dat is nog belangrijker, voor copycats.

Morgen komt Steve Stevaert uitleggen dat het socialisme minder racistisch maar véél gezelliger moet zijn. Of straks staat Willy De Clercq nog eens op om, met “Waarom het Beste Nog Moet Komen” onder de arm, de kiezers er op te wijzen dat zij zeker de partij niet mogen wegstemmen, en al zeker niet de Premier.  Met 8,7% in de peilingen zal Willy wel heel erg zijn best moeten doen om de Open VLD er even levendig te laten uitzien als zijn door A.I. gegenereerd en perfect gecoiffeerd beeld. Anderzijds maak ik me de bedenking dat het voor de liberalen toch nog interessanter is de dode De Clercq ten tonele te brengen, want de levende zou het toch maar hebben over hoe fantastisch, schoon en goed het leven in zijn Gent is.

Dus nogmaals, over de doden niets dan goeds. Nostalgie verkoopt altijd. Zelfs op de radio weten ze dat.

Opstoot in Gent. De goegemeente staat op de achterste poten. Queen Nikkolah komt het kinderfeest van Sinterklaas cancelen met medewerking van de Gentse stadsbestuur. Oude Sinterklaasboeken mogen op 6 december in de Pacificatiezaal in het Gentse stadhuis ingeruild worden voor een nieuw- en moderner (lees: politiek correct) exemplaar. De Gentse Bebelplatz is niet meer zover af. De koude samenleving van het Land Heel Dichtbij (ik vermoed dat ze het niet zozeer over Gent zelf hebben maar  hoogst waarschijnlijk over een land waar de NVA de meerderheid heeft, zie verder) zal en moet opwarmen. Afwijkende meningen zijn een no-pasaran. Je moet kleine kinderen best zo jong mogelijk indoctrineren. Mathias De Clercq en zijn donkergroen schepencollege doen dapper mee. De aankondiging van dit feestje lijkt een oproep tot een sympathiek alternatief voor de goedheilige man waar al eeuwenlang kinderen van alle rang, stand en achtergrond blij mee zijn. Maar dat Gents progressivisme lijkt meer en meer op ‘annihilisme’.

Tijd om een beetje opzoekwerk te doen. Volgens één bron is Queen Nikkolah bedacht door een collectief van kunstenaars maar uiteindelijk vond ik maar één enkele kunstenaar/activist die achter deze figuur schuil gaat. Het gaat om Laura Nsengiyumva, een Brussels activiste (zij houdt meer van de term ‘artiviste’) van Rwandese afkomst. Zij is architect, kunstenaar en onderzoeker, gelieerd aan het Gentse KASK. Daar onderzoekt ze “verborgen verhalen, ervaringen van de Afrikaanse diaspora, empathie en Noord-Zuid relaties”. Dat laatste heet nu Internationale Solidariteit en is de bevoegdheid van de groene schepen Hafsa El-Bazioui.  

Sinds enkele jaren kruipt ze in de huid van haar kindervriendallegorie, enkel om tegen de witte schenen te schoppen. Alles past in het in het brede concept van “dekolonisatie” waar we in het verleden met de beeldenstorm tegen Leopold II al mee te maken kregen in Gent. Dit was het werk van Labo VZW, (staat voor Leren Ageren, Bewegen en Organiseren) een activistisch collectief dat bestaat uit zelfverklaarde sociale laboranten. In een kritisch werkstuk, genaamd  “Europa 2030: Belgische kritiek van de Europese winter” dat verscheen in Recto Verso, een tijdschrift voor cultuur en kritiek, geeft ze van jetje op alles wat wit en niet-links is. Zo ziet ze zichzelf in 2027 Manneken Pis te ontvoeren waarvoor zij en de andere “artivisten” opgepakt worden. Grappig dystopisch stukje, daar hou ik wel van. Maar ze eindigt wel met de quote “2039. Het decennium eindigt met de Zonnewende, de meest roemruchte staatsgreep van onze post-hedendaagse geschiedenis. Onder leiding van de leeftijdsminderheid Generatie Z worden de regering Francken en de koninklijke familie voorgoed uitgewezen”

Toch een beetje doorzichtig, dat activisme,  nietwaar meneer De Clercq?

Nederland loopt vol, niet met Marokkanen maar met ongeloof van politieke analisten. Woensdag zag ik in de Afspraak op Canvas de NOS correspondent Ardy Stemerding zeggen dat hij stomverbaasd was over de winst van de PVV van Geert Wilders. Misschien verbleef hij wel te lang  in het bourgondische luilekkerland dat Brussel is,  waar hij voor de NOS correspondent is voor de EU, de NAVO, België en Luxemburg. Niet bepaald de onderwerpen die ons confronteren met de échte wereld van Jan met de pet. Verfijnde wijntjes en abundante zeevruchtenschotels, opgediend in de luxueuze eethuizen waar pers en politiek verbroederen, vertroebelen de nuchtere blik op de situatie van Henk en Ingrid in het verre Nederland. De problemen die zij hebben met de criminaliteit, drugs, migratie, huisvesting, kinderopvang en armoede, daar heb je aan de Brusselse Sablon geen kind aan.

Ook in België is de commentaar spaarzaam. De grote progressieve kopstukken bleven relatief stil. Enkel Jeremie Vaneeckhout probeerde in de 24 uren na de eclatante overwinning van Wilders, zijn softe zelf trouw, weerwerk te bieden en de mensen te “waarschuwen”.  Alsof dit gaat helpen. Het gedram over gender, klimaat en voor de gewone man onbetaalbare oplossingen om de wereld te redden, blijven hoogstens hondenfluitjes voor de overtuigde doch kleiner wordende achterban. Met 6,5 % in de peilingen worden de Vlamingen stilaan Groen-moe. Misschien kan de fusie van Vooruit en Groen soelaas brengen. De gezamenlijk winst van GroenLinksPvdA kan tot voorbeeld dienen.  Van een gezamenlijk 11,3 procent naar 16,7 procent lijkt een flink resultaat. Maar in het licht van lijsttrekker én zwaargewicht Frans Timmermans lijkt dit toch een “mager” beestje.

Het is maar de vraag of in Vlaanderen Groen en Vooruit nog zoveel gemeen hebben. Het realisme dat Rousseau in de partij heeft binnengebracht zal allicht door Depraetere uitgediept en verscherpt worden. Het gaat voor socialisten nog altijd over gewone mensen in gewone appartementsblokken met hun gewone appartementsblokkenproblemen, en minder over kapitaalkrachtige, bakfietsende en cultuurminnende stadsmensen in gerenoveerde lofts met hun ethische wereldproblemen. Het salonsocialisme lijkt voorbij, het arbeiderssocialisme is terug. Het ecologisme heeft de salons overgenomen. Mijn analyse is dat de strijd op links groter zal blijken dan de wil om samen te werken. Kijk wat er in Gent aan het gebeuren is. Het Vlaams Belang kan zich rijk rekenen.

Op 10 juni 2024 zullen politieke analisten en commentatoren zich in de VRT studio’s voor de voeten te lopen om hun verontwaardiging en hun walging breed en uitvoerig te etaleren. De Phara’s en de Lisbeth’s van de openbare omroep zullen aardig meewerken aan dit pathetisch vertoon. En in de nadagen van Zwarte Zondag 2.0 gaan ze noodgedwongen hun litanie van ongeloof komen herhalen voor de camera’s. “Wir haben es nicht gewußt” zullen ze niet in het Duits durven zeggen wegens te gevoelig.

Maar eens te meer zal de toeschouwer getuige zijn van het collectieve “Political Blindness Syndrome” van politici, politicologen en boze hoofdredacteurs.

Alfamannetje Alexander moet mijn vorige blog gelezen hebben. Hij was eventjes zijn magnum opus “de Eeuw van de Vrouw” vergeten. Om dit goed te maken haalde hij een vrouwelijke oudgediende van onder het stof. Dat stof was nog maar pas geen liggen na de furieuze exit van Gwendolyn Rutten en haar afscheid van de nationale politiek, of daar herrees ze als een partijtrouwe Lazarus. Liever een flipfloppende Lazarus dan een streberige Benjamin, moet De Croo gedacht hebben. De volgende literaire worp van Alexander die “De Eeuw van de Vernieuwing” als werktitel meekreeg, mocht per direct de versnipperaar binnen. De argeloze kiezer kijkt met verstomming naar de collectieve suïcide-in-slow-motion van een partij die ooit uitpakte met de meest frisse politieke ideeën die ons land ooit heeft voortgebracht. Kaïn en Abel is geen verhaalt uit Genesis maar een accuraat toekomstbeeld van de neergang van de stam van Verhofstadt.

De politieke tegenstanders van de Open VLD kunnen rustig achterover leunen en hun toekomstige stemmen tellen. Zeker bij Vooruit prevelen ze een schietgebedje om het blauwe bloed nog een paar maanden te laten vloeien. Het losse-handjes gedoe en de seponering van de Connerieën zijn nú al vage herinneringen. Ze passen perfect in het collectieve geheugen van de socialistisch partij, waar ook de Ibramco-affaire, het Agustaschandaal en de moord op Cools opgeslagen liggen. In de kantoren  van de Keizerslaan hopen ze zelfs stiekem dat Hamas en Israël niet te snel de strijdbijl begraven kwestie van de aandacht te blijven afleiden.  

In Aarschot en Mechelen beginnen de inwoners nu toch te twijfelen waar het grootste belang van hun burgemeesters ligt, lokaal of nationaal. Eender welk belang er ook uitkomt, het is het Vlaams Belang dat zich rijk mag rekenen. Wie de dupe is van dit archislechte toneelstuk van de Blauwe Maandag Compagnie van de Melsenstraat,  zijn de jonge ambitieuze would-be politiekers die zich sinds hun prille studententijd uitsloven om de kopstukken van de partij met folders, steakfestijnen en gesponsorde fuiven naar het rijkmakende pluche van de diverse parlementen te begeleiden. De aangekondigde vernieuwing en  verjonging worden hen door de neus geboord. De oude goden vechten tegen hun eigen Untergang. Als de Vlaming hun blauw gedachtengoed niet kan waarderen, moet de Vlaming maar ten onder gaan in extremismen. Alsof hun personeelsbeleid zelf niet extreem is. Soit, de Open VLD jongeren zullen de terugkeer van Gwendolyn Rutten ervaren als een bijzonder pijnlijk aars schot.

Bij de Open VLD staan de achterdeuren wagenwijd open. Voor Somers hoeft het parlement niet meer zo nodig, hij kiest voor Mechelen. Misschien met de ambitie om de schuldenberg daar verder weg te werken. En wie alles weet over dergelijke bergen is Mathias De Clercq, de door zichzelf veel geprezen Gentse burgemeester. Hij heeft zelfs Somers verdreven van de eerste plaats als het op schulden aankomt. Uit ontoombare  ambitie om familiegeschiedenis te schrijven als kleinzoon-burgemeester met twee ambtstermijnen,  profileert hij zich niet als kopman van een Open VLD lijst maar komt hij voor de gemeenteraadverkiezingen in 2024 op onder de weinig originele naam ‘Voor Gent’. ‘Voor Lochristi’ zou belachelijk geweest zijn want daar staan de liberalen écht sterk.

 Net zoals de redelijk populaire Somers zal de redelijk minder populaire De Clercq zijn sjerp kunnen behouden, al moet hij ten tweede male zijn ziel verkopen aan de groenen. Faust zal in 2024 hoogstwaarschijnlijk zijn weinig benijdenswaardige eerste plaats als zielverkoper verliezen. Groen doet het in Gent niet eens zo slecht, beter dan het Vlaams gemiddelde. Maar zelfs al zit het in Gent vergeven van de ecologisch bewuste bakfietsers die in hun gerenoveerde lofts aan de Visserij of in de hippe Machariuswijk genieten van hun royaal overheidsinkomen, toch is er weinig animo om Watteeuw de sjerp te gunnen. Groene utopieën zijn leuk in het cultuurcafé, bij de vegan barista of in De Zevende Dag. In het echt zijn er grenzen.   

Voor de blauwe Neptunus van Oostende loopt het minder lekker. Je vindt er amper nog een visser of een viswijf die voor Bart Tommelein wil stemmen. Met zijn ‘Trots op Oostende’ haalt hij amper 12% in de peilingen van het Nieuwsblad  en sleurt de groenen van de goedhartige maar naïeve koorknaap De Vriendt, mee de dieperik in. Van de CD&V zwijgen we zedig. De tijden van Jan Piers liggen al lang achter ons. De socialist Crombez loopt zich al warm. Slecht nieuws dus voor de Oostendse schuldenberg. Misschien had Bart Tommelein zich niet moeten inspireren op ‘Trots op Nederland’. Iedereen weet wat dáár mee gebeurd is. Nomen est Omen.

In Kortrijk spoelde zelfs recent de eerste politieke drenkeling van de zinkende blauwe Titanic aan. Na zijn vertrek als verantwoordelijke minister van Justitie en zijn vervanging door zijn even verantwoordelijke adjunct kabinetschef, kwam Van Quickenborne de populaire Ruth Vandenberghe een schouderklopje geven, naar beneden toe, richting schepenambt. Dat menig blauwe Kortrijk hierbij zijn wenkbrauwen fronst, zal Quicky worst wezen. Zolang hij op Alcatraz een solootje op zijn luchtgitaar kan spelen.

In liberale kringen is het nu wel duidelijk. Dit is “De Eeuw van de Vrouw”. Vraag het maar aan Gwendolyne Rutten, Eva De Bleeker, Els Ampe, Mercedes Van Volcem, Erica Caluwaerts en Goedele Liekens. Nu nog wachten op Kathleen Verhelst.

Alfamannetje Alexander kan alvast een nieuw boekje beginnen beschrijven.

Wanneer schrijf je nog eens iets? Ik hoor het regelmatig in mijn kennissenkring. Tja, waarover moet je nog schrijven als het over Gent en de Bende van de Botermarkt gaat? De lege parkeertorens? De fatwa  van een groene schepen om niet met elkaar te praten? De subsidie diarree? De 30.000 euro die het Gents Kunstenoverleg (wie?) krijgt om te besteden aan de klimaatwerking van het overlegplatform (wie?) kan er zeker nog bij. Wanneer wordt de vzw Labo of Victoria Deluxe nog eens rijkelijk van centen voorzien voor een dekolonisatietraject of een documentaire?  

De subsidiediarree gaat vaak samen met de woordendiarree die maandelijks van de trappen van de Botermarkt afdruipt. Pep- en feelgoodtalk zijn belangrijker dan beleid. Voor de liberalen is dat genetisch, voor de groenen is het bittere noodzaak, met de kiesdrempel in zicht. Gent is ondertussen de draaischijf geworden van sociale uitbuiting van Bulgaren. De uitnodiging van Termont om te komen genieten van het Gentse helikoptergeld is uitgedraaid op een humanitair fiasco, maar hijzelf zit ondertussen veilig en knus in de lederen stoelen van het Fluxysbestuur. Povere socialistische pensioenen verdienen wel een extraatje.

Het wissen van de namen van de Reuzegommers in het Grafittistraatje mag dan wel getuigen van een flinkse reactie van de burgemeester, stilaan valt Gent in de klauwen van Antifa, Comac en de Tyre Extinguishers. Het zal de burgemeester worst wezen, met ‘Voor Gent’ heeft hij zijn levensverzekering bij Baloise afgesloten voor de komende zes jaar. Dat zijn socialistische vrienden garant staan om de historische schulden te laten groeien tot een astronomische schuldenlast voor de volgende generaties, zal hem zelfs veggie worst wezen. Zijn liberale evenknieën in de federale regeringen sinds 1999 zijn blijkbaar zijn grote voorbeeld. Binnenkort kan hij starten met de sale-and-leaseback van de parkeertorens en het Gravensteen.

België is cum laude aanvaard als lid van de Club Med landen waar historische begrotingstekorten en onaanvaardbare overheidsschulden beschouwd worden als faits divers. Europa blaft maar bijt niet. Tenslotte zitten Vonderleyen, Timmermans en Michel knus in het Europese pluche van de Europese Commissie in de Brusselse Wetstraat. Je kan uw gastheren toch niet op water en brood zetten.

Ondertussen betalen Gentenaars en Belgen Scandinavische belastingen maar ontvangen mediterrane dienstverlening. Behalve voor uitgeprocedeerde asielzoekers. Voor 100.000 euro per jaar en per persoon kunnen ze terecht in de Blekerijstraat. De premies van 100 euro voor een gehandicapt kind daarentegen zijn geschrapt, die gaan nu naar de geveltuintjes van de groene fietsbrigade. Alsof die laatste dat niet zelf kunnen betalen. Hun peperdure elektrische bakfietsen en speedpedelecs kunnen altijd dienen als extra ornamenten voor hun groene gevels. Als ze niet gestolen worden.

De kogel is door de kerk, de zittende burgemeester heeft zijn reddingsboei gevonden en zijn persoonlijke toekomst veilig gesteld. De paarse samenwerking wordt vanonder het stof gehaald. De liberalen klikken zich opnieuw vast aan de socialisten. Misschien rekent Mathias De Clercq meer op de populariteit van Conner Rousseau, want zijn eigen vermeende populariteit bij de échte Gentenaars is zeker geen garantie om de sjerp nog eens zes jaar te kunnen dragen.

Met Paars komt rekenwonder Freya Van den Bossche vanonder het stof gekropen, weliswaar op de vierde plaats. Ná de schepen van sport Sofie Bracke. ‘Schepen van sport’ is wel een serieuze degradatie door Sander Luyten, journalist bij De Gentenaar. Blijkbaar zijn handel, economie en zeehaven verwaarloosbare details in Gent. Hieruit mag blijken waarop de focus zal  liggen. Het pak macht en budget dat de socialisten zullen opeisen, doen het ergste vrezen. Eén miljard schulden zal  lang niet genoeg zijn. Maar liever de socialisten dan de groenen, zal Mathias gedacht hebben. Daar kunnen we zaken mee doen, al dan niet duistere. Voor Gent of Tegen Groen?

Dus geen groene waanzin meer, geen ideologische koppigheid maar een brok Gentse realpolitik.  Iets wat Jan Modaal en Tseef Klak wel zullen kunnen smaken. Hopelijk zullen de stakkers met hun aftands Golfje of Yariske nu wél gerust gelaten worden en hun karretje wél in hun straat mogen parkeren. En laat de bende van de Botermarkt hun voortuintjes ongemoeid en worden hun straten niet verder ingepalmd door fancy straatmeubilair en een vloot bak- of deelfietsen.

De burgemeester maakt handig gebruik van de nieuwe Vlaamse kieswet alsof die op zijn lijf geschreven is door partijgenoot Bart Somers. Nu maar opletten dat de socialisten van Voor Gent het spelleke van de voorkeurstemmen niet heimelijk zullen gebruiken. Zij hebben hun lesje immers geleerd bij de groene putch van 2018. Anders is Mathiaske weer gesjareld, eerst was dat door coalitiepartner Watteeuw, nu misschien door partijgenote Freya. Tenzij dat zijn masochistisch kantje naar boven komt bij de coalitieonderhandelingen en hij opnieuw kiest voor een samenwerking met Groen. Een ezel stoot zich geen tweemaal aan de zelfde steen, maar ja, dat gaat alleen op voor de ezels. Bij wie zeker geen sprake van masochisme zal zijn, is bij de socialisten. Die zijn de strapatsen van hun spitsbroeders in Team Gent al vijf jaar hartsgrondig beu. Groen voelt de bui hangen en waarschuwt nú al: een sociaal en ecologisch, progressief links beleid zal op de helling komen te staan indien Voor Gent de NVA als coalitiepartner kiest. Die viscerale haat tegenover de Vlaams-Nationalisten blijft maar de kop opsteken. Dat belooft. Maar of de arbeiders van de Volvo, de poetsvrouwen  van Jan Palfijn, de wijkagenten, de buschauffeurs, de cafébazen van de Vlasmarkt of de dames van Familiehulp die kilometers moeten rondrijden om bij hun klanten te komen, zó gelukkig waren met het sociaal en ecologisch, progressief links beleid van Groen, is maar de vraag.

De naam van de nieuwe partij vind ik wel goed gevonden: Voor Gent, weliswaar met een vette knipoog naar Vooruit, maar soit.  Toch zou het eerlijker geweest zijn indien de burgemeester de nieuwe stadspartij een meer passende naam zou gegeven hebben. Iets wat beter past bij zijn persoonlijkheid.  

Ik dacht aan Voor Mij.

De hittegolven lijken samen met de wolken weg te vliegen in zuidelijke richting. Voor het eerst heb ik het koud op mijn terrasje. De drukte van de julimaand is voorbij en het zenuwachtig gedoe rond de start van het schooljaar is nog niet begonnen. Ik zie opvallend veel mama’s met verveelde puberzonen en -dochters zakken sleuren met de logo’s van AVA-papierwaren en van de Primark. Dit laatste lijkt toch te bevestigen dat de gasrekeningen beginnen te wegen. En als we de politieke elite horen, zal het nog een tijd duren. Volgens onze premier zullen we nog vijf à tien moeilijke winters meemaken. De ‘drukte’ in de restaurants en de winkels  doet mij vermoeden dat de winter van Alexander al in de late zomer is begonnen.

In september gaat de regering slagvaardig het tij proberen keren. We zetten Poetin droog en rekenen ons rijk. Natuurlijk zijn wij tegen de oorlog, maar of we nu zeker zijn dat er geen bloed kleeft aan het Oekraïense graan is een ander paar mouwen.  Sommige liberale excellenties, aangestoken door het groene virus, hebben al gepleit om de kernuitstap toch te laten doorgaan. Hun optimisme en het geloof in de hernieuwbare energie is zo groot dat ze het er voor over hebben om de bevolking op te zadelen met zes maanden dikketruiendagen, permanente autoloze zondagen en een ticket tot de voedselbank. De federale minister van Energiezaken is de grote afwezige in dit zomerdebat.

Gelukkig heeft Groen zichzelf net op tijd heruitgevonden met een nieuw en  iriserend logo, met de sterke baseline “Groen is meer dan groen”.  Naast het gekende natuurgroen van Agalev herkennen we ook het blauw van de kou en het rood van woede op alles wat maar enigszins ruikt naar Vlaams nationalisme. In het rechterbovenhoekje ontwaar ik zelfs wat geel van nijd. Is dit tegenover de flamboyante Conner Rousseau die realistisch links weer een plaats onder de zon heeft gegeven? Wie weet? Dit weekend vernemen we wat de partijleden zullen uitvinden om die kleurtjes in te vullen. Gaan ze de mensen redden van de energiearmoede door extra windmolens bij te plaatsen, gaan ze geld uitgeven dat er gewoon niet ís, gaan ze hun  LGTBQ-leger in de strijd gooien onder leiding van oberst Jenna? De uniformpjes zijn al gekend, de zomeruniformpjes althans.  

Nieuwe logo’s zijn niet altijd een goed teken, eerder een teken van zwakte. Gauwgauw wat accenten verleggen omdat de corebusiness uit de hand gelopen is? Milieuvriendelijke rookschermen optrekken om onkunde te verdoezelen? Het wordt moeilijk enkel te gaan teren op mobiliteit. In Gent zou het mobiliteitsplan nog geslaagd kunnen genoemd worden, in Brussel heeft de #goodmove van Elke Van den Brandt al de eerste slachtoffers gemaakt op het terras van het restaurant Le Corbeau. Federaal heeft Gilkinet het niet onder markt met een amechtige NMBS, het grote zwarte gat van de Belgische overheid.

Toegegeven, we leven niet in de gemakkelijkste tijden, maar of doctrinaire wereldverbeteraars ons gaan redden van de ondergang, is maar de vraag. Het nieuwe logo verraadt niet veel goeds.

Enkele dagen geleden stond er plots een onaangekondigd en tevens wansmakelijk kunstwerk op de Korenmarkt. Een volgekakte WC. Waarom net dit? Als protest tegen de anti-abortusactie van een handvol TFP studenten tijdens het weekend ervoor? In een stad die de Lgbtqia+ gemeenschap zo innig omarmt, zou het een warme -excusez-moi le mot- en toepasselijke boodschap kunnen zijn. De plaats waar het object werd neergepoot, zou ook een aanklacht kunnen zijn tegen de eveneens bekakte kunstpalen van een half miljoen euro ’t stuk. Of een pleidooi voor meer groen en meer ontharding op de Korenmarkt in plaats van staal en ander bling-bling. Groen zal het niet graag horen.

Laat het ons maar op het eerste houden, een onwelriekend protest tegen een enggeestige Amerikaans-Braziliaanse groupuscule, die met trom, trompet en een rode bavet ten strijde trekt tegen abortus. In Europa lijkt dit van de pot gerukt maar in de Verenigde Staten krijgen die blijkbaar nogal wat subsidies. Voldoende om bedevaarten naar Gent te betalen. Absurde ideeën, absoluut, maar wél ideeën. Onze burgemeester liet de manifestatie, of eerder, het spektakel toe. De absolute vrijheid van meningsuiting blijkt hier toch redelijk absoluut.

De Gentse flikken waren aanwezig, in burger, met twee bijtgrage Mechelse schepers aan de leiband, én in uniform. Discreet of minder discreet maar steeds correct. De spontane tegenbetoging van Casa Rosa, die niet toegelaten was maar wel gedoogd werd, mocht zich in strijdvaardige slagorde en op veilige afstand posteren. De flikken kennen hun pappenheimers. Regenboogvlaggen, #mybodymychoice kartonnetjes en de obligate kleine kindjes erbij. Een eenzame protestfietser vond het zo nodig om eens tegen de benen van de pro-life manifestanten te rijden. Een “vreedzaam protest” heet dat in die kringen. De agenten wisten er wel raad mee. Een mama die haar geïndoctrineerde kleutertjes voorop stuurde in de strijd tegen de baarlijke duivel, haalde nog net haar moment de gloire binnen en een paar mooie actiefoto’s voor het niet geaborteerde nageslacht.

Enkele heethoofdjes met een niet mis te verstaan antifa logootje, ingekleurd met regenboogkleurtjes, waagden zich tussen de toeschouwers. Dat waren vaak nietsvermoedende toeristen en een paar verloren gelopen Gentenaars. Ze verhinderden als volleerde NKVD leden dat de TFP’ers hun ziekelijke boodschap zouden kunnen overbrengen. Alles om hun eigen orthodoxe lijn te vrijwaren. De opmerking dat iedereen toch moest kunnen zijn wie ze zijn, leidde snel tot klassieke en verwachte wederwoorden als fascist en seksist. De meest rabiate 23-jarige van de bende bezwoer ons dat hij extreemlinks was (alsof we dat niet wisten) en dat de volgende generaties nóg extremer links zou zijn. Het feit dat ik er fijntjes aan toevoegde dat ik blank, cis-gender én vleeseter ben, was ook niet bevorderlijk voor de sfeer. Het werd net geen veroordeling tot de goelag.

Gelukkig waren er de goedhartige agenten die met deze soort weten om te gaan en hen vriendelijk verzochten zich terug te trekken in hun eigen afgesproken verdedigingslinie op het Sint-Baafsplein. De toekomst oogt met die kereltjes niet zo vrolijk. Gelukkig bestaat er nog democratie. Maar ik vrees dat zij onze westerse democratie ook maar bekakt vinden. Misschien vandaar die WC.

Woensdag half twee, de Geldmunt, vlak bij het Gravensteen. Een jonge vrouw, hoewel je dit in Gent nooit zeker bent, lepelt enkele blaadjes salade naar binnen. Ze kijkt triest in haar half lege bowl. Een konijn kijkt ook altijd triest als het worteltjes eet. De biodressing druppelt van haar vork, als waren het tranen van vermoeidheid en uitputting. De calorieën die de frisgewassen groene blaadjes meedragen,  lijken ontoereikend voor de inspanningen om de rijkdom van de natuur naar de mond te brengen en te kauwen. Elke schep lijkt een kwelling, maar dat kan in de natuur van deze consument liggen. Het leven is namelijk één grote kwelling. Veganisme als enige uitweg om de macht van witte cis-genderwezens te fnuiken. Ze hebben er een atrofie van de musculus risorius voor over, want glimlachen is zó wit. Zielig kijken van onder paarse lokken is een non-binair wapen om alle andersdenkenden dood te bliksemen.

In Gent hebben ze een monsterverbond gesmeed met Bram Van Braeckevelt, schepen van festiviteiten en eetgewoonten.  Tijdens de komende Gentse feesten zullen de veganisten hun eerste grote post-corona triomf vieren wanneer ze zombiegewijs de veganstandjes gaan overrompelen. Planteneters kweken nu al een extra net-, boek- en lebmaag om de overvloed aan veganistische voeding aan te kunnen. Vleeseters zullen uren in de hitte moeten aanschuiven om een braadworst of een hamburger te kunnen bemachtigen. Veganisten gaan op de groene loper als vorsten ontvangen worden door de satrapen van de Botermarkt en geleid worden naar lonkende standjes met kikkererwten, quinoa,  boekweitnoedels, speltpasta, gierst, gerst en rogge.

Toch zou ik vegans de raad geven om de lege verpakkingen in de vuilbakken van de eetstandjes te raadplegen. Standhouders die denken rap rijk te worden met lage standgelden en hoge wrapprijzen, zouden wel eens een streep kaas, melk of, godbetert, een ei tussen het voedsel van deze zelfverklaarde godenkinderen kunnen draaien. Vegans moeten altijd achterdochtig zijn, hun looks hebben ze alvast mee.

En als de overrompeling in de Belforstraat of onder de stadshal hen teveel wordt, kunnen ze in hun lokale panicroom tot rust kunnen komen tussen feministische queerliteratuur en eerlijke koffie. Ontsnappen aan de bestiale drukte van de cisgender mannen, die al twee jaar wachten om hun testosteronbom te laten ontploffen in een tiendaagse orgie van drank en drugs, het zal nodig zijn.