Kerstmarkt

Zoals u in de titel al kan lezen, weiger ik pertinent te spreken over Winterfeesten. Cultuurrelativisten en tegenstanders van onze Christelijke grondvesten zullen dan wel in een kramp schieten, maar ik ben er quasi zeker van dat zij toch nooit lezen wat ik schrijf. Kerstmarkten, dus.

Een jaarlijks weerkerend fenomeen van geforceerde ambiance en bedenkelijke kwaliteit. Een alibi voor de internetgeneratie om de volgende compleet nutteloze Bol-, Temu- of Sheinbestelling in te wisselen voor een lokale, oppervlakkig sympathieke doch even nutteloze aankoop van veredelde brol. Vermoedelijk zijn de producten die je in de stalletjes op de Korenmarkt koopt even Chinees als deze die onderbetaalde koeriers in vervuilende bestelwagens dagelijks aan de deur komen afleveren. Bezoekers keren huiswaarts met goedkope slingers voor de kerstboom die er wel al helemaal opgetuigd staat sinds Halloween. Of ze kopen afzichtelijke kersttruien die in de loop van 2026 de weg naar de kringloopwinkel vinden. Of houtsnijwerk om bij te schuiven op de al overvolle schouwmantel van tante Gerda. De aankoopwoede wordt blijkbaar niet gestild door berichten van stijgende BTW, beperkte indexaanpassing en stagnerende pensioenen. Gezelligheid is een mensenrecht. Daarvoor staakt men zo graag in België.

In Gent mag de ijspiste blijkbaar weer dit jaar, het klimaat is gered, met dank aan de activistische juffen van het GO! Die met hun al dan niet gewillige kartonnetjesdragende peuters de Stadshal vele jaren bevolkten. De stalletjes met comfortfood en veel te dure kartonnen bordjes en mesjes doen ons calorierijke nonsens eten. De rest van het jaar zouden we er nog niet aan denken om dit in ons dagelijks dieet te incorporeren. Heel het jaar vegan, glutenvrij en vezelrijk eten om dan in december, onder het anonieme dekentje van een dik ingeduffelde, dus onherkenbare mensenmassa zich te komen laven aan een vettige en ongezonde, doch toegegeven, vaak ook smakelijke aanslag op onze maag en lever. De alcoholvrije levenswijze wordt even opzij geschoven voor een overgave aan jenever, glühwein en sterke biertjes. De kerstdagen zijn de dagen waar we het meest vergevingsgezind zijn… voor onszelf.

En toch ga ik zelf ook even piepen, op de kerstmarkt. En zelfs, heel misschien een glühwein nuttigen of een currywurst proberen, een guilty pleasure in tijden van permanent dieet en dure afslankingsspuitjes.

Hopelijk staan er genoeg betonblokken.

Afscheid van een vriend

Het is geen verscheurend afscheid geweest . Het verliep rustig, pijnloos, teder zelfs. Negenenveertig jaar duurde onze vriendschap, met aantrekken en afstoten. Het begon ergens in oktober 1976. Ik leerde hem kennen als buur. Hij was toen al groot, maar vooral grijs. En weinig groen. Ik kon daar best mee leven. Vanuit Sint Amandsberg keek ik op naar hem, het grote onbekende Gent, de stad waar ik ging studeren. Op 1 januari 1977 fuseerden de gemeenten en werd ik, ongemerkt en ongewild, Gentenaar.

Ik heb mijn vrij onbezorgde jeugd in Oostende doorgebracht. In de zomer aan het strand, de rest van het jaar in het College. Zee en gezonde zeelucht waren mijn deel. In 1977 zag ik in Gent vooral verval, grauwheid, maar ook veel plezier en vriendschap. Zeven jaar vlogen voorbij. Ik deed mijn dienstplicht, ik ging aan het werk en werd ondernemer.

Ondernemen was plezant in Gent. Weinig beperkingen. De stad liet ons doen. Het heeft niet mogen duren. De 143 vergunningen om met mijn vracht- en bestelwagens de binnenstad in te rijden, alsook de lijvige set aan invuldocumenten om leverancier van de stad Gent te mogen zijn, verdreven de fun. Formulieren, bestelbonnen en facturen, ze smullen ervan. Het houdt het grootste korps gemeentelijke ambtenaren van Vlaanderen aan de praat met een geëlaboreerde bezigheidstherapie, betaald door particulieren, ondernemers en winkeliers. Een beroemde schepen vertrouwde me toe dat de talloze trofeeën die Gent de laatste jaren verzamelde en waarvan de modale burger het bestaan niet eens kent, enkel en alleen bestonden om net díe ambtenaren, die de trofeeën ook meestal zelf verzonnen, te belonen.

Wanneer ik hier toekwam in de “seventies” kende ik een zelfbedieningszaak als een grote winkel waar je zelf de producten in je winkelwagentje legde en ging afrekenen aan de kassa. Vandaag is Gent een zelfbedieningszaak met een bestuur die een leger gelijkgezinden uitstuurt om te gaan winkelen in een speeltuin met ideologisch lekkers waarvan de producten op voorhand betaald zijn met belastingen van de burgers en schulden bij de banken.

De erudiete burgemeester met een diploma in de rechten maar met een ruggengraat van een viandel, kent zijn klassierkers en voorzag de Gentenaar niet alleen met ideologisch lekkers maar ook met klassieke “brood en spelen”: de Gentse Feesten als het nec-plus-ultra van alcoholisch vermaak en veganistische snacks. Zelfs de 91 vechtpartijen van 2025 zal hij goedpraten als zijn ze een deel van het amusement voor de honderdduizenden toeschouwers. De bezopen bakvissen die men van de kasseien van de Vrijdagsmarkt kon schrapen zijn z’n persoonlijke perceptie van de briljante toekomst van de meest progressieve stad van België. Okay boomer, we gaan niet terug naar de feesten met Rory Gallagher en flets bier, ik hoor het u zeggen. Die komen ook niet terug en Rory al helemaal niet meer. Drank en blues, te weinig divers.

Tijd om definitief afscheid te nemen. Ik vertrek naar West-Vlaanderen. Ik keer terug naar mijn Oostendse roots. Waarschijnlijk om vast te stellen dat Oostende geëvolueerd is naar een soort Klein Gent, met een vergelijkbare schuldenberg. Een kenmerk van een liberaal en groen stadsbestuur, zoals in Mechelen? Dat durf ik niet beweren. Oostende heeft nu een socialistische burgemeester, een doctor in de economie. Maar dat betekent ook niet alles.

De fietsers zijn hier minder agressief en de transgenders vallen niet op. De Grote Post is een flauw afkooksel van de Vier Nul Vier en het Kursaal een uit de kluiten gewassen Capitole. Ook hier zijn er fietsstraten maar je merkt er amper opgestoken middenvingers. Hier weten ze wat te doen met de stijgende zeespiegel, op de Blandijn denken ze dat ze er ter plekke gaan in verzuipen. In Oostende geen middeleeuwse burchten, noch belforten, alleen een vuur- en een watertoren. En een woontoren van waaruit ik Brugge kan zien. Daarachter ligt Gent, onzichtbaar en binnenkort een flauwe herinnering aan een prachtstad die het ooit was.

Het ga je goed, Mathias, beroemdste politieke kleinzoon van het land. Het ga je goed Hafsa met de beroemdste grijnslach van allochtoon Vlaanderen. Probeer alsnog mijn goede vriend niet compleet te verkwanselen. Ik wil hem graag nog eens komen bezoeken.

Goeje Fieste

Dit weekend start het bacchanaal van bier en vette hamburgers, minder van tofuburgers en matcha. De hoogmis van de multidiversiteit rolt zich uit over de enige stad van licht en liefde. Op feesten wordt niet bespaard. Gent heeft zelfs een schepen van plezier. Het paradepaardje van de politieke upperclass is in volle voorbereiding, tenzij de vakbonden op professionele wijze roet in het eten gooien. Hun eerste poging tot actie op maandag 14 juli bracht slechts 20 man op de been. Schrik voor Burak Nali die duidelijk was: wie niet komt opdagen wordt niet betaald. Weinig liefde, toch?

De Gentse spilzucht is de laatste maand pijnlijk boven water gekomen. Liberalen onder leiding van Christophe Peeters voeren de forcing. Het blauw spierballengerol lijkt meer op een afrekening met Groen. Straks mag Hafsa El-Bazioui de rol van waarnemend burgemeester overnemen, nu Mathias De Clercq tot eind augustus in de lappenmand ligt. Zij mag de tsunami aan klachten van het geroemde, deels heilig verklaarde middenveld aanhoren. Lastig voor de diva van de vrijgevigheid en oneindig begrip. Een berekende gok van de blauwen? Ik schat dat het geheugen van de Gentenaars echter geen stand houdt tot 2030. Diezelfde Gentenaars hebben zich ook laten rollen door de woorden van Rudy Coddens “het geld zal nooit op zijn”. Tatcher wist in 1975 al beter.

Waarom heeft de bevolking nooit gezien heeft dat Gent zo diep in een schuldenmoeras verzonken was? Zelfs Joël De Ceulaer, senior writer bij De Morgen en over het algemeen fan van elk links-progressief project, stelde zich die vraag en constateerde dat de vierde macht de malaise niet of te weinig opmerkte. Onwil of omerta? Toegegeven, er zitten weinig kritische geesten bij de Gentenaar, stads thuiskrant, behalve misschien Bert Staes, die als eerste en enige de puinhopen van Termont erkende en kritisch werd voor de goednieuwsshow en “het Groot Gelijk” van de Botermarkt. De druk van de politieke top om het Gentse Walhalla niet aan te vallen is altijd vrij groot geweest. In juli 2022 hoorde ik op de radio dat in de eerste nacht van de eerste Gentse Feesten na de Covidpandemie, er zeventien vechtpartijen waren, de tweede nacht tien en nadien… complete radiostilte. Of was dát die omerta?

We gaan de burgemeester een tijdje moeten missen. Zijn ontwapenede wolligheid en zijn aandoenlijke Gentse rollende “r” zal hij niet in de strijd kunnen werpen om het ongenoegen te counteren. Het zal Comical Hafsa zijn die spitsroeden zal lopen. Haar nietszeggende politiek correcte oneliners zullen Gent niet veel vooruit helpen. Maar gelukkig voor de baronnen van de Botermarkt liggen veel Gentenaars in augustus in een half comateuze slaap, wachtend om in september te ontwaken op de tonen van het Festival van Vlaanderen en zich warm te lopen voor de 10 mijl stadsloop. Brood en spelen dus, zoals in het antieke Rome. En we weten wat daarmee gebeurd is.

Gent, de PS-staat in Vlaanderen

Er wordt gezegd dat Gent een PS-staat in het klein is, een PS-stadsstaat als het ware. Naar structuur kan dat kloppen, niet naar ontstaansgeschiedenis.

Bij de neergang van de Waalse industrie van kolen en staal bleef de regio hangen in verslagenheid en onbegrip. De ruggengraat om recht te staan uit dit moeras ontbrak, omdat de politiek, de alles overheersende Parti Socialiste, vanuit een conservatieve reflex, de verandering naar een nieuwe industriële context niet zag zitten. In een KMO-landschap, zoals in Vlaanderen, zouden ze hun macht verliezen. Met de bestaande machtsstructuren konden ze hun kiezers warm houden met de belofte dat het ooit goed komt, dat ooit Cockerill, Forges de Clabecq en Bois du Cazier uit hun as zouden verrijzen en welvaart naar de regio zouden terug brengen. Bevlogen syndicale redenaars hielden de arbeiders in de volkscafés met pinten en uitkeringen zoet. Elke arbeiderszoon kon gaan sjotten in een lokaal ploegje met een donderrood bestuur, elke armlastige burgemeester kreeg zijn sporthal of cultureel centrum. Behouden wat goed is, geen risico nemen en rekenen op de federale staat om hun eigen baronieën te financieren. Ondertussen hield een leger ambtenaren een oogje in het zeil om mensen met afwijkende meningen sociaal te elimineren of om te kopen. “Het geld was nooit op!” Waar hebben we dat nog gehoord.

In Gent liep het anders. De economische demonen na de val van de textielindustrie werden verdreven met moderne staalindustrie, automotive, distributie, onderwijs en een levendige haven. Gent was een mix van grote en kleine ondernemingen. Misschien een beetje oldfashioned, wat roestig in de besluitvorming, maar steeds vooruitkijkend. Tot zwarte zondag, 24 november 1991. Een nieuw zwart beest was opgestaan. Een nieuwe vijand moest bestreden worden. Voeg daarbij een relatief hoge werkeloosheid en een vleugje Gentse eigenzinnigheid, en de keuze was snel gemaakt. Gent zou progressief worden, vernieuwend. Gent zou afrekenen met het verleden van christelijk conservatisme en Vlaams nationalisme. De CVP burgemeesters waren vertrokken en de stad kwam in handen van de socialisten. Temmerman, Beke en vooral Termont werden de constructeurs van het, door burgemeester De Clercq fel geprezen Gents DNA. De migratiegolven uit die periode waren welgekomen meevallers en dienden om de installatie van hun PS-staat met nieuwe kiezers te ondersteunen. De aanwezigheid van de liberale brulboei Guy Verhofstadt, die onder invloed van Agalev en de Waalse socialisten de linkerzijde ging opzoeken, gaf de lokale bestuurders extra moed om hun plannen door te voeren. Gent werd een tewerkstellingsparadijs. De werkloosheid daalde, al was het maar door tewerkstelling bij de overheid en de onderwijsinstellingen. Participatie was de nieuwe mantra, ecologie de nieuwe bijbel. Iedereen die van hetzelfde gedacht was mocht meedoen. Dat daarvoor de structuren niet bestonden of niet groot genoeg waren, was geen belemmeringen: ze konden altijd bijgemaakt worden, onder de vorm van vzw’s en verzelfstandigde agentschappen. Beiden stonden niet langer onder democratische controle en boekhoudkundige kennis was niet vereist. “het geld was toch nooit op!” Op die manier krijg je een pure PS-stadsstaat.

Gent bewijst dat zowel gemaskeerd conservatisme zoals in Wallonië als indoctrinair progressivisme leiden naar hetzelfde eindresultaat: een financieel fiasco.

Middenveld

“De middenstand regeert het land” Het waren onsterfelijke woorden van Luc De Vos. Na zijn dood is hij opgenomen in het Gentse engelenheir. Hij paste zo goed in de stad van licht en liefde, een beschrijving die ze pas veel later kreeg, na een opstand van het middenveld onder aanvoering van Wim Claeys, the next best thing, na Luc.

“Het middenveld regeert de stad” Het kluwen van particuliere organisaties in de samenleving, die verschillende groepen, meningen en belangen vertegenwoordigen is in Gent verworden tot een zelfbedieningszaak van politiek gelijkgestemden die, onder de dekmantel van het progressivisme, vermeende problemen bedienen met vermeende oplossingen, aangebracht door vermeende weldoeners, teensletsers en menswetenschappers. De eigenschap van die groep Gentenaars is dat ze voortdurend nieuwe problemen en schendingen van “de mensenrechten” vinden om die met een nieuwe karrevracht “sociaal geëngageerden” te lijf te gaan. Het stadbestuur ziet hier een opportuniteit om haar populariteit bij dat zelfde middenveld op te krikken door steeds meer organisaties toe te laten en te subsidiëren om opnieuw problemen te kunnen aanpakken met nieuwe oplossingen. Het resultaat? De gewone burger heeft er het raden naar.

Zo wordt het middenveld een moddervet monster dat zich ophoudt in de straten, de buurthuizen, de cafés en de vzw’s. Het zuigt financiële middelen aan om zichzelf te bedienen waardoor de essentiële functies van een stadsbestuur onder druk komen te staan. De groendienst, de vuilnisophaling, de kinderopvang en de diverse administraties moeten bezuinigen om de moloch van het middenveld te blijven voeden en een legertje politiek-gedropte vriendjes van het stadbestuur te betalen, zonder enige democratische controle.

Zo heeft Gent de laatste drie legislaturen de stad gemetamorfoseerd tot een Vlaamse PS-staat. En we weten wat er met de PS-staat gebeurd is.

Het Gents Bataljon

Europa heeft na de invoering van het onverwijderbare plastiek dopje op de petfles nu ook beslist dat er meer moet geïnvesteerd worden in de militaire opbouw van defensie in Europa. Het bestuur van de Botermarkt heeft dit ook begrepen en stelt binnenkort zijn bijdrage aan de oorlog in Oekraïne voor aan de Belgische minister van Defensie.

Het stadsbestuur kan met een gerust hart de roemrijk Gentse Gendercompagnie naar het front sturen. Russen zullen de strijd onmiddellijk staken als ze de lippenstift, eyeliner, queer tattoos en multipele piercings van onze troepen op zich zien afkomen. Nausea zal hun strijdlust danig onderdrukken. Zelfs het roze of turquoise haar dat elke militaire camouflage verder zinloos maakt, zal de vijand in paniek richting het masculiene moederland doen weg stormen.

De Havermelkcompagnie zal uiteraard instaan voor de catering, met eerlijke koffie en vegan kaneelkoeken, kwestie van de jongens / meisjes / X van voornoemde compagnie de nodig kracht te geven om de wapens op te nemen. Gewoon opnemen zou al een heel mooi resultaat zijn. En … de oorlog zal fairtrade zijn of zal niet zijn.

De fietsambassade zal onze troepen voorzien van state of the art elektrische bakfietsen in offroad modus. De moderne bewapening zal bestaan uit het beste van het SMAK te bieden heeft. De hele cavalerie zal bemand worden door het surplus aan diversiteitsambtenaren, wel rekening houdend met 20% langdurig afwezigen.

De fuifcompagnie zal de vijand destabiliseren met opzwepende technobeats en walmen van weed. Hun subversieve BlueSky- en Tik Tok-berichten zal de Russen verleiden om de wapens neer te leggen en naar Gent te komen om zich lazarus (pun intended) te komen drinken in het exuberante nachtleven van de Overpoort en de Vlasmarkt. De burgemeester zal hen verwelkomen met een DJ-sessie in de Kompass, met vodka à gogo. За здоровье!

De leiding van ons Gents bataljon komt in handen van onze bekwame bestuurders die met een verlichte geest en een hart vol liefde de strijd zullen aangaan met het verfoeide Rusland. De strijdplannen zullen worden uitgetekend met stoepkrijt en de boodschappen naar de voorlinie gebracht door de met lokale bloemen versierde fietsen. Het Oost-Vlaams diverse en inclusieve bataljon zal bevolkt worden met de crème de la crème van de dennennaalden-elite waarvoor Gent wereldberoemd is geworden. De maandenlange uitbesteding van deze gesubsidieerde gutmenschen aan het Belgisch ministerie van defensie zal het Gentse stadsbestuur bovendien een flinke besparing opleveren. En zo kan tegelijk het tekort is de stadskas enigszins terug gedrongen worden. Mooi meegenomen, toch? Hopelijk worden ze niet gevangen genomen of morgen staan ze hier terug.

Het Gents Algoritme

Recent gooide Mark Zuckerberg van Meta zijn factcheckers buiten. Paniek in progressief Vlaanderen! We worden allemaal het slachtoffer van het ALGORITME. Ook Europa moeit zich. Facebook en X moeten hun ALGORITME bekend maken want ze zouden wel eens de gebruikers kunnen beïnvloeden en de mensen naar de verkeerde kant van de geschiedenis sturen.

Heel wat Gutmenschen verlaten de gekende platformen. Groen verliet X en verhuisde naar Bluesky. Het voordeel hierbij is dat ze daar in een echokamer van gelijkgezinden rondhangen. Het lijkt Gent wel. De posts van Jeremie Vaneeckhout en Bart Dhondt krijgen er massaal veel likes maar geen kat antwoordt of geeft een opmerking. Het zal hen enkel bevestigen in hun waanidee dat ze weer de sterkste partij van Vlaanderen worden. Een confirmation bias heet dat, wat al een algoritme op zich is.

Dicht bij ons is het ALGORITME al een tijdje prominent aanwezig. Gent en haar politici zijn ons al jaren aan het wijs maken dat ze de warmste, meest inclusieve en de meest gezellige stad van Vlaanderen is. Na de defenestratie van de NVA op 27 oktober 2024 door 170 opgehitste socialisten, is ze door de ecologisten zelfs gepromoveerd tot de stad van licht en liefde. Een genderparadijs voor de enen, een verzameling irritante betweters voor de anderen. Waarheid of leugen? Het ALGORITME bepaalt! Dat wist Goebbels ook al toen hij zei “Indien je een leugen maar vaak genoeg herhaalt, wordt het gezien als de waarheid”. Dat weten ze in Gent ook: als je aan de goede kant van de geschiedenis staat is het hanteren van technieken uit de slechte kant altijd toegestaan. Iets met doel en middelen.

Kerstboom

Gent, de stad van het grote gelijk, haar leger ambtenaren en haar groene botanici haalde weer eens de pers, dit keer zonder een maf fietsverhaal of een lokaal circulatieplan. Het jaar is nog maar enkele dagen ver, en de bende van de Botermarkt heeft zich al onsterfelijk belachelijk gemaakt met haar lumineus idee om uw kerstboom op te eten. Ik weet niet hoever de kennis van de bevoegde ambtenaar gaat, ik stel me alleen de vraag of die qua voedingswaarde onderscheid kan maken tussen de Nordmann (Abies nordmanniana), de Fijnspar (Picea Abies), de Blauwspar (Picea Pungens ‘Glauca’), de Servische Spar (Picea Omorika), de Canadese spar (Picea Clauca Conica) of de Fijnspar (Picea abies ‘Will’s Zwerg’). Ik vrees een beetje, Gent kennende, dat ze voor elke soort spar één of meerdere ambtenaren hebben aangeworven. Je kan er nooit genoeg hebben als je weet dat twintig procent steevast thuis zit, opgebrand door de ongetwijfeld zéér boeiende job.

Wat is de volgende stap? Moeilijk in te schatten na deze next-level imbeciliteit. Binnen het zogenaamde ‘afsprakenkader’ van het nieuwe stadsbestuur zouden dergelijke culinaire tips geen spanningsveld mogen creëren maar of dit kader ook de meest idiote groene zotternijen afdekt is nog maar de vraag. De Gentse Arteveldehogeschool schakelt over op volledig plantaardige catering bij events vanaf 2027, las ik op de VRT nieuwssite. Allicht weer een idee van de meute Gentse klimaatgoeroes en een uitgelezen moment om de paarse coalitiepartner te treiteren. Deze beslissing sijpelt immers zeker door naar het stadsbestuur dat zich door hun groene coalitiepartners ongetwijfeld zal laten verleiden om dit ook toe te passen op de Gentse Feesten, de Kerstmarkt (excuseer, ik volhard) en de nieuwjaarsreceptie. Misschien wordt dit de unieke gelegenheid om ‘de constructieve motie van wantrouwen’ in te roepen, dé truc van ex-minister van bestuurszaken Bart Somers om armlastige coalitiepartners naar het strafbankje (lees oppositie) te verwijzen. Ik ben pessimistisch…

Voorlopig moet de Gentse burger het doen met de schaapachtige glimlach van Mathias II en de gritterige grijnslach van Hafsa. De nieuwjaarsreceptie van zondag wordt de lakmoesproef van de populariteit van de burgemeester. Zullen de zelfde mensen die de N-VA hebben weggehoond met de obligate strijkplank, het biofruitsap en de fairtrade wijntjes voor de burgemeester komen applaudisseren, of komen ze hem uitfluiten voor zijn flirt met de Vlaams-Nationalisten? Steken Sioen en Van den Bossche hun duimpje omhoog of omlaag? Brengen ze eieren mee? Of wordt het een klassiek queer protest voor Palestina? In Gent weet je nooit.

Eén ding is zeker, het zal bar koud zijn. We gaan meer nodig hebben dan biofruitsap of fairtrade wijn om op te warmen. Ik denk meer aan glühwein, Baileys of aan straffe jenever. Maar geen Peterman Mystic Mint. Die is groen.

Aan het werk

Negen uur. Tijd voor de boodschappen. De wind waait guur rond het Belfort. De mannen van Ivago hebben even rust en staan te keuvelen, gehuld in de dampwolkjes van hun warme coffee on the go. Twee daklozen trekken naar de Kalandestraat en de Kouter, hun vertrouwde toevluchtsoorden. Hun trolleys ratelen over de Gentse kasseien, ruw en ongelijk, alsof zelfs de stenen weigeren hun last te dragen. Hun zelfgemaakte plastieken boxen met heiligenbeeltenis dragen ze met zich mee. Promotiemateriaal van Christelijke signatuur maakt in deze kersttijd meer los dan lange baarden.

Maar wie ziet dit zielig beeld? De social justice warriors liggen nog te pitten, dromend van een wereld vol revolutie en zonder boomers, en de bourgeois bohémiens hangen over hun laptop en een dampende latte achter de mistige ruiten van hun favoriete barista. Zelfs de groenen hebben geen oog voor de bedelaars, ze zijn druk bezig met vergaderen over basisdemocratie en de vraag wie de partij verder de afgrond mag inrijden, Bart of Bright.

Straks arriveren de bezoekers van de Gentse Winterfeesten. De twee dutsen zijn dan al lang geïnstalleerd op hun kartonnen matras, wachtend op de centen van de welgestelde shoppers. Het is koud en er is weinig volk en dus tijd om met een krakkemikkige smartphone het thuisland te bellen. Of om afspraken te maken over hun volgende werkplek. Maar eigenlijk kijkt geen kat naar ze om. De multiculturele stedelingen ontkennen de schandvlek op hun geïdealiseerd progressief blazoen. De SJW’ers zien de noodzaak niet om iets te ondernemen want ze zijn niet zwart en niet queer. En ondertussen sleutelen de groenen verder aan hun falende basisdemocratie, gevangen in hun eigen chaos.

De ecologisten kunnen beter beginnen denken over écht werk, nu het met hun partij niet zo goed gaat. De overheidsinstellingen, de ngo’s, de politieke fracties en stedelijke vzw’s, hun belangrijkste werkgevers, zijn nu niet bepaald de instellingen met de grootste bijdrage aan onze economie. De passage van Bright Adiyia in Terzake was al even zwak en destructief als deze van Kristof Calvo in de Afspraak in maart 2019. De bedrijfswagens van Kristof zijn vervangen door de Brights uitsluiting van de 992.000 mensen die voor het Vlaams belang stemden. De partij van liefde en licht schittert in de onzin van hun leiders.

Hopelijk zullen hun toekomstige werkgevers hen wél de hand schudden als ze komen solliciteren om écht aan het werk te gaan.

Mathias de Cleynzoon en de Moraalridders van het Vredesplein.

Het zou zo maar een titel kunnen zijn uit het Harry Potter reeks van J.K. Rowling maar het is meer het bittere eindresultaat van de epische strijd van een tweederangs rode bard en een zonnepanelenprinces tegen de Vlaamse Ridders waarmee de Cleynzoon aanvankelijk een akkoord had gevonden.

Gesteund door een groene golf van verdwazing, geleid door de beruchte Philippus de Pedaalridder en Arrogantia Hopsasa, de fee van de Brugse Poort, werden de strijders voor de Vlaamse Zaak bespot, beschimpt en bespuwd, waarna ze verdreven werden naar Oostakker, één van de buitengebieden van de stad van liefde, waar enkele kilte en duisternis heerst.

Nadien werd het stil in het warme Gent, té stil. De Methusalem van de groene beweging moest de gemoederen bedaren en riep hiervoor het Enigma van Horebeke ter hulp. Met vrouwelijke zachtheid en mannelijke vastberadenheid voorzag ze haar onderhandelaars van de nodige voorraad groene vaseline om de blauwe Cleynzoon te verzadigen met extreem progressieve liefde . Met slechts zes kiesmannen op overschot slaagde hij erin om zijn levensdoel ten tweede male te bereiken: de wraak voor het onheil dat zijn Bompa was aangedaan. De wraak smaakte zelfs zoeter want hij kon de Tsjeven, de nemesissen van opa Willy buiten het bestuur houden.

Op dinsdag 12 november kon hij triomferen met, in zijn getroubleerde ogen, het meest liberale akkoord ooit. Of zijn rood-groene kompanen dit ook zo zien, is maar de vraag. De optocht voor de pers aan de Stadshal miste enkel nog een imperiale standaard van quinoastengels en het opschrift SPQG. Het enthousiasme was groot bij Groen, iets minder bij Rood en al helemaal ver te zoeken bij Blauw.

Het valt af te wachten hoe coöperatief en verdraagzaam de zelfverklaarde verdraagzamen ter linker zijde zullen zijn wanneer het gaat over ideeën die afwijken van hun eigen narratief. Ik denk maar aan financiën, subsidies, veiligheid, ziekteverzuim bij de stadsdiensten en 11 juli… De talloze VZW’s staan al hitsig te trappelen in de coulissen wanneer schepen Peeters zal nagaan hoeveel Winstgevende Verenigingen Zonder Doel in de “Deep State Gent” ronddolen. Ik vrees dat het eigen Departement van Gemeentelijke Efficiëntie vakkundig zal versmoord worden in het groene moeras van morele bezwaren.

We kunnen alleen maar hopen dat de Moraalridders van het Vredesplein de Blauwe Leider geen morele hakbijl in zijn lijf drijven zoals zijn illustere voorganger Jacob van Artevelde moest ondervinden op 24 juli 1345. Hij zou dan kunnen roepen “tu quoque Philippi” maar ook dit zal hij achterwege laten want hij weet dat de ultieme wraak zijn eigen standbeeld op het Vredesplein wordt met het onderschrift “VOOR U, BOMPA”