“De middenstand regeert het land” Het waren onsterfelijke woorden van Luc De Vos. Na zijn dood is hij opgenomen in het Gentse engelenheir. Hij paste zo goed in de stad van licht en liefde, een beschrijving die ze pas veel later kreeg, na een opstand van het middenveld onder aanvoering van Wim Claeys, the next best thing, na Luc.
“Het middenveld regeert de stad” Het kluwen van particuliere organisaties in de samenleving, die verschillende groepen, meningen en belangen vertegenwoordigen is in Gent verworden tot een zelfbedieningszaak van politiek gelijkgestemden die, onder de dekmantel van het progressivisme, vermeende problemen bedienen met vermeende oplossingen, aangebracht door vermeende weldoeners, teensletsers en menswetenschappers. De eigenschap van die groep Gentenaars is dat ze voortdurend nieuwe problemen en schendingen van “de mensenrechten” vinden om die met een nieuwe karrevracht “sociaal geëngageerden” te lijf te gaan. Het stadbestuur ziet hier een opportuniteit om haar populariteit bij dat zelfde middenveld op te krikken door steeds meer organisaties toe te laten en te subsidiëren om opnieuw problemen te kunnen aanpakken met nieuwe oplossingen. Het resultaat? De gewone burger heeft er het raden naar.
Zo wordt het middenveld een moddervet monster dat zich ophoudt in de straten, de buurthuizen, de cafés en de vzw’s. Het zuigt financiële middelen aan om zichzelf te bedienen waardoor de essentiële functies van een stadsbestuur onder druk komen te staan. De groendienst, de vuilnisophaling, de kinderopvang en de diverse administraties moeten bezuinigen om de moloch van het middenveld te blijven voeden en een legertje politiek-gedropte vriendjes van het stadbestuur te betalen, zonder enige democratische controle.
Zo heeft Gent de laatste drie legislaturen de stad gemetamorfoseerd tot een Vlaamse PS-staat. En we weten wat er met de PS-staat gebeurd is.
Everaert 