Negen uur. Tijd voor de boodschappen. De wind waait guur rond het Belfort. De mannen van Ivago hebben even rust en staan te keuvelen, gehuld in de dampwolkjes van hun warme coffee on the go. Twee daklozen trekken naar de Kalandestraat en de Kouter, hun vertrouwde toevluchtsoorden. Hun trolleys ratelen over de Gentse kasseien, ruw en ongelijk, alsof zelfs de stenen weigeren hun last te dragen. Hun zelfgemaakte plastieken boxen met heiligenbeeltenis dragen ze met zich mee. Promotiemateriaal van Christelijke signatuur maakt in deze kersttijd meer los dan lange baarden.
Maar wie ziet dit zielig beeld? De social justice warriors liggen nog te pitten, dromend van een wereld vol revolutie en zonder boomers, en de bourgeois bohémiens hangen over hun laptop en een dampende latte achter de mistige ruiten van hun favoriete barista. Zelfs de groenen hebben geen oog voor de bedelaars, ze zijn druk bezig met vergaderen over basisdemocratie en de vraag wie de partij verder de afgrond mag inrijden, Bart of Bright.
Straks arriveren de bezoekers van de Gentse Winterfeesten. De twee dutsen zijn dan al lang geïnstalleerd op hun kartonnen matras, wachtend op de centen van de welgestelde shoppers. Het is koud en er is weinig volk en dus tijd om met een krakkemikkige smartphone het thuisland te bellen. Of om afspraken te maken over hun volgende werkplek. Maar eigenlijk kijkt geen kat naar ze om. De multiculturele stedelingen ontkennen de schandvlek op hun geïdealiseerd progressief blazoen. De SJW’ers zien de noodzaak niet om iets te ondernemen want ze zijn niet zwart en niet queer. En ondertussen sleutelen de groenen verder aan hun falende basisdemocratie, gevangen in hun eigen chaos.
De ecologisten kunnen beter beginnen denken over écht werk, nu het met hun partij niet zo goed gaat. De overheidsinstellingen, de ngo’s, de politieke fracties en stedelijke vzw’s, hun belangrijkste werkgevers, zijn nu niet bepaald de instellingen met de grootste bijdrage aan onze economie. De passage van Bright Adiyia in Terzake was al even zwak en destructief als deze van Kristof Calvo in de Afspraak in maart 2019. De bedrijfswagens van Kristof zijn vervangen door de Brights uitsluiting van de 992.000 mensen die voor het Vlaams belang stemden. De partij van liefde en licht schittert in de onzin van hun leiders.
Hopelijk zullen hun toekomstige werkgevers hen wél de hand schudden als ze komen solliciteren om écht aan het werk te gaan.
Everaert 