Europa heeft na de invoering van het onverwijderbare plastiek dopje op de petfles nu ook beslist dat er meer moet geïnvesteerd worden in de militaire opbouw van defensie in Europa. Het bestuur van de Botermarkt heeft dit ook begrepen en stelt binnenkort zijn bijdrage aan de oorlog in Oekraïne voor aan de Belgische minister van Defensie.

Het stadsbestuur kan met een gerust hart de roemrijk Gentse Gendercompagnie naar het front sturen. Russen zullen de strijd onmiddellijk staken als ze de lippenstift, eyeliner, queer tattoos en multipele piercings van onze troepen op zich zien afkomen. Nausea zal hun strijdlust danig onderdrukken. Zelfs het roze of turquoise haar dat elke militaire camouflage verder zinloos maakt, zal de vijand in paniek richting het masculiene moederland doen weg stormen.

De Havermelkcompagnie  zal uiteraard instaan voor de catering, met eerlijke koffie en vegan kaneelkoeken, kwestie van de jongens / meisjes / X van voornoemde compagnie de nodig kracht te geven om de wapens op te nemen. Gewoon opnemen zou al een heel mooi resultaat zijn. En … de oorlog zal fairtrade zijn of zal niet zijn.

De fietsambassade zal onze troepen voorzien van state of the art elektrische bakfietsen in offroad modus. De moderne bewapening zal bestaan uit het beste van het SMAK te bieden heeft. De hele cavalerie zal bemand worden door het surplus aan diversiteitsambtenaren, wel rekening houdend met 20% langdurig afwezigen.

De fuifcompagnie zal de vijand destabiliseren met opzwepende technobeats en walmen van weed. Hun subversieve BlueSky- en Tik Tok-berichten zal de Russen verleiden om de wapens neer te leggen en naar Gent te komen om zich lazarus (pun intended) te komen drinken in het exuberante nachtleven van de Overpoort en de Vlasmarkt. De burgemeester zal hen verwelkomen met een DJ-sessie in de Kompass, met vodka à gogo. За здоровье!

De leiding van ons Gents bataljon komt in handen van onze bekwame bestuurders die met een verlichte geest en een hart vol liefde de strijd zullen aangaan met het verfoeide Rusland. De strijdplannen zullen worden uitgetekend met stoepkrijt en de boodschappen naar de voorlinie gebracht door de met lokale bloemen versierde fietsen.  Het Oost-Vlaams diverse en inclusieve bataljon zal bevolkt worden met de crème de la crème van de dennennaalden-elite waarvoor Gent wereldberoemd is geworden. De maandenlange uitbesteding van deze gesubsidieerde gutmenschen aan het Belgisch ministerie van defensie zal het Gentse stadsbestuur bovendien een flinke besparing opleveren. En zo kan tegelijk het tekort is de stadskas enigszins terug gedrongen worden. Mooi meegenomen, toch? Hopelijk worden ze niet gevangen genomen of morgen staan ze hier terug.

Recent gooide Mark Zuckerberg van Meta zijn factcheckers buiten. Paniek in progressief Vlaanderen! We worden allemaal het slachtoffer van het ALGORITME. Ook Europa moeit zich. Facebook en X moeten hun ALGORITME bekend maken want ze zouden wel eens de gebruikers kunnen beïnvloeden en de mensen naar de verkeerde kant van de geschiedenis sturen.

Heel wat Gutmenschen verlaten de gekende platformen. Groen verliet X en verhuisde naar Bluesky. Het voordeel hierbij is dat ze daar in een echokamer van gelijkgezinden rondhangen. Het lijkt Gent wel. De posts van Jeremie Vaneeckhout en Bart Dhondt krijgen er massaal veel likes maar geen kat antwoordt of geeft een opmerking. Het zal hen enkel bevestigen in hun waanidee dat ze weer de sterkste partij van Vlaanderen worden. Een confirmation bias  heet dat, wat al een algoritme op zich is.

Dicht bij ons is het ALGORITME al een tijdje prominent aanwezig. Gent en haar politici zijn ons al jaren aan het wijs maken dat ze de warmste, meest inclusieve en de meest gezellige stad van Vlaanderen is. Na de defenestratie van de NVA op 27 oktober 2024 door 170 opgehitste socialisten, is ze door de ecologisten zelfs gepromoveerd tot de stad van licht en liefde. Een genderparadijs voor de enen, een verzameling irritante betweters voor de anderen. Waarheid of leugen? Het ALGORITME bepaalt! Dat wist Goebbels ook al toen hij zei “Indien je een leugen maar vaak genoeg herhaalt, wordt het gezien als de waarheid”.  Dat weten ze in Gent ook: als je aan de goede kant van de geschiedenis staat is het hanteren van technieken uit de slechte kant altijd toegestaan. Iets met doel en middelen.

Negen uur. Tijd voor de boodschappen. De wind waait guur rond het Belfort. De mannen van Ivago hebben even rust en staan te keuvelen, gehuld in de dampwolkjes van hun warme coffee on the go. Twee daklozen trekken naar de Kalandestraat en de Kouter, hun vertrouwde toevluchtsoorden. Hun trolleys ratelen over de Gentse kasseien, ruw en ongelijk, alsof zelfs de stenen weigeren hun last te dragen. Hun zelfgemaakte plastieken boxen met heiligenbeeltenis dragen ze met zich mee. Promotiemateriaal van Christelijke signatuur maakt in deze kersttijd meer los dan lange baarden.

Maar wie ziet dit zielig beeld? De social justice warriors liggen nog te pitten, dromend van een wereld vol revolutie en zonder boomers,  en de bourgeois bohémiens hangen over hun laptop en een dampende latte achter de mistige ruiten van hun favoriete barista. Zelfs de groenen hebben geen oog voor de bedelaars, ze zijn druk bezig met vergaderen over basisdemocratie en de vraag wie de partij verder de afgrond mag inrijden, Bart of Bright.  

Straks arriveren de bezoekers van de Gentse Winterfeesten. De twee dutsen zijn dan al lang geïnstalleerd op hun kartonnen matras, wachtend op de centen van de welgestelde shoppers. Het is koud en er is weinig volk en dus tijd om met een krakkemikkige smartphone het thuisland te bellen. Of om afspraken te maken over hun volgende werkplek. Maar eigenlijk kijkt geen kat naar ze om. De multiculturele stedelingen ontkennen de schandvlek op hun geïdealiseerd  progressief blazoen. De SJW’ers zien de noodzaak niet om iets te ondernemen want ze zijn niet zwart en niet queer.  En ondertussen sleutelen de groenen verder aan hun falende basisdemocratie, gevangen in hun eigen chaos.

De ecologisten kunnen beter beginnen denken over écht werk, nu het met hun partij niet zo goed gaat. De overheidsinstellingen, de ngo’s, de politieke fracties en stedelijke vzw’s, hun belangrijkste werkgevers, zijn nu niet bepaald de instellingen met de grootste bijdrage aan onze economie. De passage van Bright Adiyia in Terzake was al even zwak en destructief als deze van Kristof Calvo in de Afspraak in maart 2019. De bedrijfswagens van Kristof zijn vervangen door de Brights uitsluiting van de 992.000 mensen die voor het Vlaams belang stemden.  De partij van liefde en licht schittert in de onzin van hun leiders.

Hopelijk zullen hun toekomstige werkgevers hen wél de hand schudden als ze komen solliciteren om écht aan het werk te gaan.

In het eco-paradijs dat Gent is, doet er zich een bijzonder fenomeen voor. De burgemeester die de voorbije jaren een solitair en teruggetrokken bestaan leidde heeft zich gemetamorfoseerd tot een omnipresent campagnebeest. In de electorale bronsttijd, zoals de weken voor de verkiezingen vaak genoemd worden, is hij niet weg te slaan van vensterruiten, nietszeggende interviews en stadsloopjes.

De bronsttijd dient om de eigen genen te verspreidden en aldus het bestaan van de soort te garanderen. Dat wordt een hele klus voor liberalen. In Oostende en Kortrijk is het uitsterven van het blauwe genus al een quasi zekerheid. In Gent kan Mathias De Clercq zich nog altijd vastklampen aan oude vriendschappen met socialisten zoals Freya Van den Bossche maar evenzeer aan oude vijandschappen met groenen zoals Filip Watteeuw. Blauw bloed is nooit kleurvast geweest. De hang naar de sjerp zal de werking van zijn politieke feromonen bepalen.

Maar laat onze burgemeester toch maar uitkijken voor “the new kid in town”. Een nieuw en ambitieus politiek raspaard steigert aan de poorten van de stad. Fouad Ahidar, poulain van uberoverloper Bert Anciaux, brengt leven in de hitsige Gentse brouwerij van de Botermarkt. De franc-parler van Ahidar spreekt nogal wat geloofsgenoten aan die langzaamaan de gender- en vegan-praatjes van de progressieve Gentse partijen beu zijn. Een hoofddoek voor een co-lijsttrekker weegt niet op tegen een straffe uitspraak over de nefaste gevolgen van de LEZ zone voor de portemonnee van de minderbegoeden of over onverdoofd slachten. Het origineel is nog altijd beter dan de kopij. Een niet onbekende uitspraak in het Vlaamse politieke landschap trouwens.

Als zelfs de Partij van de Arbeid populaire militanten begint te verliezen aan Team Gent van Fouad Ahidar, moeten Groen en de Pvda toch beginnen huiveren voor het nieuwe Gentse alfa mannetje. Misschien gaat Mathias met dichtgeknepen billen toch in zee moeten gaan met een stel Vlaamsgezinde Gentenaars die volgens hem niet het juiste Gentse DNA hebben.

Nu ja, als de blauwen niet kleurvast zijn, zal een beetje genetische manipulatie ook wel geen probleem zijn.  

Op 6 juli verscheen in De Morgen een artikel over Mathias De Clercq. Ik had nog nooit De Morgen gekocht. Ik hou graag  mijn bloeddruk laag en het weekend rustig. Maar een post op X deed me die zaterdagmorgen anders beslissen. Gesterkt met een extra bloeddrukverlager liep ik de krantenwinkel binnen en kocht me – een beetje onwennig alsof het een Playboy was – De Morgen. Op pagina 16 en 17 werd de zelfverklaarde posterboy van Voor Gent een podium gegeven om zijn ongegeneerd enthousiaste zelf te etaleren.

Dat onze burgemeester op zijn gevoel afgaat vermoedden we al, nu stond letterlijk in de gazet. Mensen van alle politieke tinten waarderen dat hij zich puur smijt voor Gent en 24/7 burgemeester is. Dat voelt hij (sic). Zelfs een overwinning van Groen bij de federale verkiezingen voelt hij aan als zijn eigen succes, want de strijd tegen het Vlaams Belang is een liberale strijd: kunnen zijn wie je bent, behalve rechts.   

Compromissen maken is zijn handelsmerk, halsstarrigheid is dat van Groen. Veelbetekenende woorden. Veel liberale Gentenaars vertalen zijn compromissen helaas in platte toegiften, herinner u de knips en de hoofddoeken. Niet iedereen is begiftigd met een stevige ruggengraat. Dat “Voor Gent” exclusief “zijn” lijst is,  zegt hij het met zoveel woorden. Benieuwd of stamboeksocialisten uit Ledeberg en Wondelgem daar ook zo over denken. Freya is hun geheim wapen, zeker nu ze de truc met de voorkeurstemmen geleerd hebben van de groenen in oktober 2018.  

Dat Gent ver–vér (sic) boven Antwerpen staat, vind je in de Vlaamse Stadsmonitor, een soort bijbel van de Vlaamse overheid. Vreemd wel dat een burgemeester die alles wat enigszins naar Vlaams ruikt verkettert, net naar déze Vlaamse tool verwijst.  Werkzaamheidsgraad staat op 72%, een stuk boven Antwerpen, dat klopt. Alleen volg ik zijn redenering niet dat er in Gent 122 jobs zijn per 100 inwoners. Je moet echt het artikel eens opzoeken om het te geloven. Misschien klussen ze bij in de vele koffiebars, tweedehandswinkeltjes of queer cafés.  Of is het tóch door de vele  “brains” die volgens hem letterlijk “om de hoek” te vinden zijn? De universiteit en de hogescholen zijn al jaren hofleveranciers van de goednieuwsshow van de Botermarkt. Alleen zijn de alumni niet gebonden aan de grond waar ze afstudeerden. Kenniswetenschap is volatiel. Een beetje succes en een investeerder kaapt de bollebozen weg naar een ondernemersvriendelijker omgeving.

Over “brains” gesproken, die heeft de burgemeester nu ook als het over genetica gaat. Hij vaardigde in het artikel zonder meer een oekaze uit die zijn inwoners met het goede  DNA en die met het slechte DNA uit elkaar haalt. Wie het goede, het échte Gentse DNA heeft kan de hemel verwachten met alle lekkers dat in de stadsmonitor te lezen valt. Wie over het slechte, het zogenaamde on-Gentse DNA beschikt, wacht kommer en kwel. Geen compromissen voor deze laatsten. Als je de verbetenheid leest waarmee hij de “ongeschikten”, en dan verwijst hij letterlijk naar de NVA, afschrijft, begin ik te vrezen voor datgene waar liberalen altijd tegen strijden, de opsplitsing tussen Über- en Unter-Gentenaars. Deze laatsten zullen na 13 oktober hun conclusies moeten trekken:  het “onwaarschijnlijk mooi liberaal verhaal” (sic) zal niet het hunne zijn.

Voor mij was het een duidelijk interview. Gent is Gent niet meer, het is een waanidee van een zielepoot die zijn stad verkocht heeft aan al wie hem op het schild wil hijsen. Omdat bompa het graag zou gehad hebben.