Kerstmarkt

Zoals u in de titel al kan lezen, weiger ik pertinent te spreken over Winterfeesten. Cultuurrelativisten en tegenstanders van onze Christelijke grondvesten zullen dan wel in een kramp schieten, maar ik ben er quasi zeker van dat zij toch nooit lezen wat ik schrijf. Kerstmarkten, dus.

Een jaarlijks weerkerend fenomeen van geforceerde ambiance en bedenkelijke kwaliteit. Een alibi voor de internetgeneratie om de volgende compleet nutteloze Bol-, Temu- of Sheinbestelling in te wisselen voor een lokale, oppervlakkig sympathieke doch even nutteloze aankoop van veredelde brol. Vermoedelijk zijn de producten die je in de stalletjes op de Korenmarkt koopt even Chinees als deze die onderbetaalde koeriers in vervuilende bestelwagens dagelijks aan de deur komen afleveren. Bezoekers keren huiswaarts met goedkope slingers voor de kerstboom die er wel al helemaal opgetuigd staat sinds Halloween. Of ze kopen afzichtelijke kersttruien die in de loop van 2026 de weg naar de kringloopwinkel vinden. Of houtsnijwerk om bij te schuiven op de al overvolle schouwmantel van tante Gerda. De aankoopwoede wordt blijkbaar niet gestild door berichten van stijgende BTW, beperkte indexaanpassing en stagnerende pensioenen. Gezelligheid is een mensenrecht. Daarvoor staakt men zo graag in België.

In Gent mag de ijspiste blijkbaar weer dit jaar, het klimaat is gered, met dank aan de activistische juffen van het GO! Die met hun al dan niet gewillige kartonnetjesdragende peuters de Stadshal vele jaren bevolkten. De stalletjes met comfortfood en veel te dure kartonnen bordjes en mesjes doen ons calorierijke nonsens eten. De rest van het jaar zouden we er nog niet aan denken om dit in ons dagelijks dieet te incorporeren. Heel het jaar vegan, glutenvrij en vezelrijk eten om dan in december, onder het anonieme dekentje van een dik ingeduffelde, dus onherkenbare mensenmassa zich te komen laven aan een vettige en ongezonde, doch toegegeven, vaak ook smakelijke aanslag op onze maag en lever. De alcoholvrije levenswijze wordt even opzij geschoven voor een overgave aan jenever, glühwein en sterke biertjes. De kerstdagen zijn de dagen waar we het meest vergevingsgezind zijn… voor onszelf.

En toch ga ik zelf ook even piepen, op de kerstmarkt. En zelfs, heel misschien een glühwein nuttigen of een currywurst proberen, een guilty pleasure in tijden van permanent dieet en dure afslankingsspuitjes.

Hopelijk staan er genoeg betonblokken.

Goeje Fieste

Dit weekend start het bacchanaal van bier en vette hamburgers, minder van tofuburgers en matcha. De hoogmis van de multidiversiteit rolt zich uit over de enige stad van licht en liefde. Op feesten wordt niet bespaard. Gent heeft zelfs een schepen van plezier. Het paradepaardje van de politieke upperclass is in volle voorbereiding, tenzij de vakbonden op professionele wijze roet in het eten gooien. Hun eerste poging tot actie op maandag 14 juli bracht slechts 20 man op de been. Schrik voor Burak Nali die duidelijk was: wie niet komt opdagen wordt niet betaald. Weinig liefde, toch?

De Gentse spilzucht is de laatste maand pijnlijk boven water gekomen. Liberalen onder leiding van Christophe Peeters voeren de forcing. Het blauw spierballengerol lijkt meer op een afrekening met Groen. Straks mag Hafsa El-Bazioui de rol van waarnemend burgemeester overnemen, nu Mathias De Clercq tot eind augustus in de lappenmand ligt. Zij mag de tsunami aan klachten van het geroemde, deels heilig verklaarde middenveld aanhoren. Lastig voor de diva van de vrijgevigheid en oneindig begrip. Een berekende gok van de blauwen? Ik schat dat het geheugen van de Gentenaars echter geen stand houdt tot 2030. Diezelfde Gentenaars hebben zich ook laten rollen door de woorden van Rudy Coddens “het geld zal nooit op zijn”. Tatcher wist in 1975 al beter.

Waarom heeft de bevolking nooit gezien heeft dat Gent zo diep in een schuldenmoeras verzonken was? Zelfs Joël De Ceulaer, senior writer bij De Morgen en over het algemeen fan van elk links-progressief project, stelde zich die vraag en constateerde dat de vierde macht de malaise niet of te weinig opmerkte. Onwil of omerta? Toegegeven, er zitten weinig kritische geesten bij de Gentenaar, stads thuiskrant, behalve misschien Bert Staes, die als eerste en enige de puinhopen van Termont erkende en kritisch werd voor de goednieuwsshow en “het Groot Gelijk” van de Botermarkt. De druk van de politieke top om het Gentse Walhalla niet aan te vallen is altijd vrij groot geweest. In juli 2022 hoorde ik op de radio dat in de eerste nacht van de eerste Gentse Feesten na de Covidpandemie, er zeventien vechtpartijen waren, de tweede nacht tien en nadien… complete radiostilte. Of was dát die omerta?

We gaan de burgemeester een tijdje moeten missen. Zijn ontwapenede wolligheid en zijn aandoenlijke Gentse rollende “r” zal hij niet in de strijd kunnen werpen om het ongenoegen te counteren. Het zal Comical Hafsa zijn die spitsroeden zal lopen. Haar nietszeggende politiek correcte oneliners zullen Gent niet veel vooruit helpen. Maar gelukkig voor de baronnen van de Botermarkt liggen veel Gentenaars in augustus in een half comateuze slaap, wachtend om in september te ontwaken op de tonen van het Festival van Vlaanderen en zich warm te lopen voor de 10 mijl stadsloop. Brood en spelen dus, zoals in het antieke Rome. En we weten wat daarmee gebeurd is.

Gent, de PS-staat in Vlaanderen

Er wordt gezegd dat Gent een PS-staat in het klein is, een PS-stadsstaat als het ware. Naar structuur kan dat kloppen, niet naar ontstaansgeschiedenis.

Bij de neergang van de Waalse industrie van kolen en staal bleef de regio hangen in verslagenheid en onbegrip. De ruggengraat om recht te staan uit dit moeras ontbrak, omdat de politiek, de alles overheersende Parti Socialiste, vanuit een conservatieve reflex, de verandering naar een nieuwe industriële context niet zag zitten. In een KMO-landschap, zoals in Vlaanderen, zouden ze hun macht verliezen. Met de bestaande machtsstructuren konden ze hun kiezers warm houden met de belofte dat het ooit goed komt, dat ooit Cockerill, Forges de Clabecq en Bois du Cazier uit hun as zouden verrijzen en welvaart naar de regio zouden terug brengen. Bevlogen syndicale redenaars hielden de arbeiders in de volkscafés met pinten en uitkeringen zoet. Elke arbeiderszoon kon gaan sjotten in een lokaal ploegje met een donderrood bestuur, elke armlastige burgemeester kreeg zijn sporthal of cultureel centrum. Behouden wat goed is, geen risico nemen en rekenen op de federale staat om hun eigen baronieën te financieren. Ondertussen hield een leger ambtenaren een oogje in het zeil om mensen met afwijkende meningen sociaal te elimineren of om te kopen. “Het geld was nooit op!” Waar hebben we dat nog gehoord.

In Gent liep het anders. De economische demonen na de val van de textielindustrie werden verdreven met moderne staalindustrie, automotive, distributie, onderwijs en een levendige haven. Gent was een mix van grote en kleine ondernemingen. Misschien een beetje oldfashioned, wat roestig in de besluitvorming, maar steeds vooruitkijkend. Tot zwarte zondag, 24 november 1991. Een nieuw zwart beest was opgestaan. Een nieuwe vijand moest bestreden worden. Voeg daarbij een relatief hoge werkeloosheid en een vleugje Gentse eigenzinnigheid, en de keuze was snel gemaakt. Gent zou progressief worden, vernieuwend. Gent zou afrekenen met het verleden van christelijk conservatisme en Vlaams nationalisme. De CVP burgemeesters waren vertrokken en de stad kwam in handen van de socialisten. Temmerman, Beke en vooral Termont werden de constructeurs van het, door burgemeester De Clercq fel geprezen Gents DNA. De migratiegolven uit die periode waren welgekomen meevallers en dienden om de installatie van hun PS-staat met nieuwe kiezers te ondersteunen. De aanwezigheid van de liberale brulboei Guy Verhofstadt, die onder invloed van Agalev en de Waalse socialisten de linkerzijde ging opzoeken, gaf de lokale bestuurders extra moed om hun plannen door te voeren. Gent werd een tewerkstellingsparadijs. De werkloosheid daalde, al was het maar door tewerkstelling bij de overheid en de onderwijsinstellingen. Participatie was de nieuwe mantra, ecologie de nieuwe bijbel. Iedereen die van hetzelfde gedacht was mocht meedoen. Dat daarvoor de structuren niet bestonden of niet groot genoeg waren, was geen belemmeringen: ze konden altijd bijgemaakt worden, onder de vorm van vzw’s en verzelfstandigde agentschappen. Beiden stonden niet langer onder democratische controle en boekhoudkundige kennis was niet vereist. “het geld was toch nooit op!” Op die manier krijg je een pure PS-stadsstaat.

Gent bewijst dat zowel gemaskeerd conservatisme zoals in Wallonië als indoctrinair progressivisme leiden naar hetzelfde eindresultaat: een financieel fiasco.

Het Gents Bataljon

Europa heeft na de invoering van het onverwijderbare plastiek dopje op de petfles nu ook beslist dat er meer moet geïnvesteerd worden in de militaire opbouw van defensie in Europa. Het bestuur van de Botermarkt heeft dit ook begrepen en stelt binnenkort zijn bijdrage aan de oorlog in Oekraïne voor aan de Belgische minister van Defensie.

Het stadsbestuur kan met een gerust hart de roemrijk Gentse Gendercompagnie naar het front sturen. Russen zullen de strijd onmiddellijk staken als ze de lippenstift, eyeliner, queer tattoos en multipele piercings van onze troepen op zich zien afkomen. Nausea zal hun strijdlust danig onderdrukken. Zelfs het roze of turquoise haar dat elke militaire camouflage verder zinloos maakt, zal de vijand in paniek richting het masculiene moederland doen weg stormen.

De Havermelkcompagnie zal uiteraard instaan voor de catering, met eerlijke koffie en vegan kaneelkoeken, kwestie van de jongens / meisjes / X van voornoemde compagnie de nodig kracht te geven om de wapens op te nemen. Gewoon opnemen zou al een heel mooi resultaat zijn. En … de oorlog zal fairtrade zijn of zal niet zijn.

De fietsambassade zal onze troepen voorzien van state of the art elektrische bakfietsen in offroad modus. De moderne bewapening zal bestaan uit het beste van het SMAK te bieden heeft. De hele cavalerie zal bemand worden door het surplus aan diversiteitsambtenaren, wel rekening houdend met 20% langdurig afwezigen.

De fuifcompagnie zal de vijand destabiliseren met opzwepende technobeats en walmen van weed. Hun subversieve BlueSky- en Tik Tok-berichten zal de Russen verleiden om de wapens neer te leggen en naar Gent te komen om zich lazarus (pun intended) te komen drinken in het exuberante nachtleven van de Overpoort en de Vlasmarkt. De burgemeester zal hen verwelkomen met een DJ-sessie in de Kompass, met vodka à gogo. За здоровье!

De leiding van ons Gents bataljon komt in handen van onze bekwame bestuurders die met een verlichte geest en een hart vol liefde de strijd zullen aangaan met het verfoeide Rusland. De strijdplannen zullen worden uitgetekend met stoepkrijt en de boodschappen naar de voorlinie gebracht door de met lokale bloemen versierde fietsen. Het Oost-Vlaams diverse en inclusieve bataljon zal bevolkt worden met de crème de la crème van de dennennaalden-elite waarvoor Gent wereldberoemd is geworden. De maandenlange uitbesteding van deze gesubsidieerde gutmenschen aan het Belgisch ministerie van defensie zal het Gentse stadsbestuur bovendien een flinke besparing opleveren. En zo kan tegelijk het tekort is de stadskas enigszins terug gedrongen worden. Mooi meegenomen, toch? Hopelijk worden ze niet gevangen genomen of morgen staan ze hier terug.

Het Gents Algoritme

Recent gooide Mark Zuckerberg van Meta zijn factcheckers buiten. Paniek in progressief Vlaanderen! We worden allemaal het slachtoffer van het ALGORITME. Ook Europa moeit zich. Facebook en X moeten hun ALGORITME bekend maken want ze zouden wel eens de gebruikers kunnen beïnvloeden en de mensen naar de verkeerde kant van de geschiedenis sturen.

Heel wat Gutmenschen verlaten de gekende platformen. Groen verliet X en verhuisde naar Bluesky. Het voordeel hierbij is dat ze daar in een echokamer van gelijkgezinden rondhangen. Het lijkt Gent wel. De posts van Jeremie Vaneeckhout en Bart Dhondt krijgen er massaal veel likes maar geen kat antwoordt of geeft een opmerking. Het zal hen enkel bevestigen in hun waanidee dat ze weer de sterkste partij van Vlaanderen worden. Een confirmation bias heet dat, wat al een algoritme op zich is.

Dicht bij ons is het ALGORITME al een tijdje prominent aanwezig. Gent en haar politici zijn ons al jaren aan het wijs maken dat ze de warmste, meest inclusieve en de meest gezellige stad van Vlaanderen is. Na de defenestratie van de NVA op 27 oktober 2024 door 170 opgehitste socialisten, is ze door de ecologisten zelfs gepromoveerd tot de stad van licht en liefde. Een genderparadijs voor de enen, een verzameling irritante betweters voor de anderen. Waarheid of leugen? Het ALGORITME bepaalt! Dat wist Goebbels ook al toen hij zei “Indien je een leugen maar vaak genoeg herhaalt, wordt het gezien als de waarheid”. Dat weten ze in Gent ook: als je aan de goede kant van de geschiedenis staat is het hanteren van technieken uit de slechte kant altijd toegestaan. Iets met doel en middelen.

Aan het werk

Negen uur. Tijd voor de boodschappen. De wind waait guur rond het Belfort. De mannen van Ivago hebben even rust en staan te keuvelen, gehuld in de dampwolkjes van hun warme coffee on the go. Twee daklozen trekken naar de Kalandestraat en de Kouter, hun vertrouwde toevluchtsoorden. Hun trolleys ratelen over de Gentse kasseien, ruw en ongelijk, alsof zelfs de stenen weigeren hun last te dragen. Hun zelfgemaakte plastieken boxen met heiligenbeeltenis dragen ze met zich mee. Promotiemateriaal van Christelijke signatuur maakt in deze kersttijd meer los dan lange baarden.

Maar wie ziet dit zielig beeld? De social justice warriors liggen nog te pitten, dromend van een wereld vol revolutie en zonder boomers, en de bourgeois bohémiens hangen over hun laptop en een dampende latte achter de mistige ruiten van hun favoriete barista. Zelfs de groenen hebben geen oog voor de bedelaars, ze zijn druk bezig met vergaderen over basisdemocratie en de vraag wie de partij verder de afgrond mag inrijden, Bart of Bright.

Straks arriveren de bezoekers van de Gentse Winterfeesten. De twee dutsen zijn dan al lang geïnstalleerd op hun kartonnen matras, wachtend op de centen van de welgestelde shoppers. Het is koud en er is weinig volk en dus tijd om met een krakkemikkige smartphone het thuisland te bellen. Of om afspraken te maken over hun volgende werkplek. Maar eigenlijk kijkt geen kat naar ze om. De multiculturele stedelingen ontkennen de schandvlek op hun geïdealiseerd progressief blazoen. De SJW’ers zien de noodzaak niet om iets te ondernemen want ze zijn niet zwart en niet queer. En ondertussen sleutelen de groenen verder aan hun falende basisdemocratie, gevangen in hun eigen chaos.

De ecologisten kunnen beter beginnen denken over écht werk, nu het met hun partij niet zo goed gaat. De overheidsinstellingen, de ngo’s, de politieke fracties en stedelijke vzw’s, hun belangrijkste werkgevers, zijn nu niet bepaald de instellingen met de grootste bijdrage aan onze economie. De passage van Bright Adiyia in Terzake was al even zwak en destructief als deze van Kristof Calvo in de Afspraak in maart 2019. De bedrijfswagens van Kristof zijn vervangen door de Brights uitsluiting van de 992.000 mensen die voor het Vlaams belang stemden. De partij van liefde en licht schittert in de onzin van hun leiders.

Hopelijk zullen hun toekomstige werkgevers hen wél de hand schudden als ze komen solliciteren om écht aan het werk te gaan.

Panem et Circenses

Er wordt gedobbeld aan de Botermarkt. Voor Gent en Groen zitten samen om er uit te komen wie de meest progressieve partij is. Wordt het de keuze van het gRote haRt of deze van de woke waanzin? Zal het nieuwe stadsbestuur zijn blijde intrede maken vanuit Horebeke langs de Chaussée d’Amour, onder de triomfboog van Termont tot aan de stadshal? Of wordt het alsnog een vlaggenparade met tromgeroffel op 11 juli?

“Ganda panis et circenses est” : Gent is brood en spelen, zuurdesembrood en Gentse feesten, quinoa en Nikkolah. De kostprijs is onbelangrijk. Wie speelt denkt niet en rekent nog veel minder. Gent is liefde en liefde is onbetaalbaar, althans volgens de demonstranten op het Vredesplein aka Poeljemarkt. Als je geen besef hebt van geld, heb je ook geen probleem. Wie het verschil niet kent tussen investeringen en kosten wacht een mooie toekomst in Gent. Alle financieel ongeletterden kunnen in Gent komen feesten als de beesten.

Wie echter bezorgd is om centen en schulden zijn zure mensen, geboetseerd uit azijn en chagrijn, én met de foute DNA-moleculen in hun genen. Wie zich wil verplaatsen met de wagen veracht de veiligheid van de fietsers en de luchtwegen van de Gentenaars. Wie écht ondernemerschap voorop stelt, verloochent de weldoende economie van VZW’s zonder neergelegde jaarrekeningen en ongecontroleerde inkomsten. Kortom, bezorgde burgers horen niet in het ecoparadijs van Gent.

Het conclaaf is bezig maar we zien geen rook. Vera is vertrokken, Petra blijft. Een beetje federale nuchterheid kan geen kwaad hoewel ze ook daar geen stichtend voorbeeld van efficiënte financiën zijn. Het valt af te wachten hoe blauw paars kleurt. Gaan we toch naar 2 miljard schulden en beestige feesten? Of staan we binnenkort gewoon met de voeten op de grond?

Electorale bronsttijd

In het eco-paradijs dat Gent is, doet er zich een bijzonder fenomeen voor. De burgemeester die de voorbije jaren een solitair en teruggetrokken bestaan leidde heeft zich gemetamorfoseerd tot een omnipresent campagnebeest. In de electorale bronsttijd, zoals de weken voor de verkiezingen vaak genoemd worden, is hij niet weg te slaan van vensterruiten, nietszeggende interviews en stadsloopjes.

De bronsttijd dient om de eigen genen te verspreidden en aldus het bestaan van de soort te garanderen. Dat wordt een hele klus voor liberalen. In Oostende en Kortrijk is het uitsterven van het blauwe genus al een quasi zekerheid. In Gent kan Mathias De Clercq zich nog altijd vastklampen aan oude vriendschappen met socialisten zoals Freya Van den Bossche maar evenzeer aan oude vijandschappen met groenen zoals Filip Watteeuw. Blauw bloed is nooit kleurvast geweest. De hang naar de sjerp zal de werking van zijn politieke feromonen bepalen.

Maar laat onze burgemeester toch maar uitkijken voor “the new kid in town”. Een nieuw en ambitieus politiek raspaard steigert aan de poorten van de stad. Fouad Ahidar, poulain van uberoverloper Bert Anciaux, brengt leven in de hitsige Gentse brouwerij van de Botermarkt. De franc-parler van Ahidar spreekt nogal wat geloofsgenoten aan die langzaamaan de gender- en vegan-praatjes van de progressieve Gentse partijen beu zijn. Een hoofddoek voor een co-lijsttrekker weegt niet op tegen een straffe uitspraak over de nefaste gevolgen van de LEZ zone voor de portemonnee van de minderbegoeden of over onverdoofd slachten. Het origineel is nog altijd beter dan de kopij. Een niet onbekende uitspraak in het Vlaamse politieke landschap trouwens.

Als zelfs de Partij van de Arbeid populaire militanten begint te verliezen aan Team Gent van Fouad Ahidar, moeten Groen en de Pvda toch beginnen huiveren voor het nieuwe Gentse alfa mannetje. Misschien gaat Mathias met dichtgeknepen billen toch in zee moeten gaan met een stel Vlaamsgezinde Gentenaars die volgens hem niet het juiste Gentse DNA hebben.

Nu ja, als de blauwen niet kleurvast zijn, zal een beetje genetische manipulatie ook wel geen probleem zijn.

Neusring

Je kan er niet omheen al zou je dat liever willen. De neusring, centraal in het gezichtsveld, is pure horror voor de aanschouwer, maar vol symboliek voor de bezitter. Gepiercete mensen vinden blijkbaar genot in het ontsieren van hun aangezicht, omdat het voor hen staat voor vruchtbaarheid, kracht, succes of een andere esoterische invulling.

Oorringen, ja. Mijn nichtje kreeg al gouden oorringetjes toen ze twee jaar oud was. Dat is, toegegeven, al lang geleden. Iets met een katholieke traditie? Of ook weer associatie met kracht, energie, passie en verlangen… bij tweejarigen? Oorringen gaan nooit verdwijnen, ook niet bij mannen, maar een hele lading shrapnel door tragus, antitragus of helix? Het lijkt wel of ze slachtoffer waren van een terreuraanslag met spijkerbommen. Misschien zijn fans van dergelijke zelfmutilatie gefascineerd door cultural appropriation, iets wat ze nochtans zelf verfoeien. Dat laatste was enkele jaren terug een thema, maar in de progressieve wereld zijn dergelijke thema’s vaak even fluïde te zijn als genders. Over tepel piercings en prins alberts heb ik geen mening daar ze, meestal toch, aan het zicht onttrokken zijn en aldus minder nausea veroorzaken bij de toevallige passant.

Terug naar de neusring. Je zag het vroeger bij stieren. In het neustussenschot of septum zitten veel zenuwuiteinden waardoor manipulatie van de neusring de agressiviteit van de stier corrigeert. Doch ik vermoed dat heel wat septumpiercing-bezitters niet veel zenuwuiteinden meer hebben in hun neus. Bij varkens was de ring bedoeld om de groentetuin van de boeren niet om te woelen. Misschien is het een dingetje dat bij vegans is blijven hangen.

Voor veel mensen is de neusring iets … speciaal. Het is symbolisch, esthetisch, en vaak een emanatie van hun zelfverklaarde sterke persoonlijkheid, zeker als het gecombineerd wordt met fel gekleurd paars, fuchsia of metaalblauw haar. Het toont iets van “ik heb geen problemen”…

Misschien wél in de winter als het snot aan hun neusring vast vriest.

Gent is Gent niet meer

Op 6 juli verscheen in De Morgen een artikel over Mathias De Clercq. Ik had nog nooit De Morgen gekocht. Ik hou graag mijn bloeddruk laag en het weekend rustig. Maar een post op X deed me die zaterdagmorgen anders beslissen. Gesterkt met een extra bloeddrukverlager liep ik de krantenwinkel binnen en kocht me – een beetje onwennig alsof het een Playboy was – De Morgen. Op pagina 16 en 17 werd de zelfverklaarde posterboy van Voor Gent een podium gegeven om zijn ongegeneerd enthousiaste zelf te etaleren.

Dat onze burgemeester op zijn gevoel afgaat vermoedden we al, nu stond letterlijk in de gazet. Mensen van alle politieke tinten waarderen dat hij zich puur smijt voor Gent en 24/7 burgemeester is. Dat voelt hij (sic). Zelfs een overwinning van Groen bij de federale verkiezingen voelt hij aan als zijn eigen succes, want de strijd tegen het Vlaams Belang is een liberale strijd: kunnen zijn wie je bent, behalve rechts.

Compromissen maken is zijn handelsmerk, halsstarrigheid is dat van Groen. Veelbetekenende woorden. Veel liberale Gentenaars vertalen zijn compromissen helaas in platte toegiften, herinner u de knips en de hoofddoeken. Niet iedereen is begiftigd met een stevige ruggengraat. Dat “Voor Gent” exclusief “zijn” lijst is, zegt hij het met zoveel woorden. Benieuwd of stamboeksocialisten uit Ledeberg en Wondelgem daar ook zo over denken. Freya is hun geheim wapen, zeker nu ze de truc met de voorkeurstemmen geleerd hebben van de groenen in oktober 2018.

Dat Gent ver–vér (sic) boven Antwerpen staat, vind je in de Vlaamse Stadsmonitor, een soort bijbel van de Vlaamse overheid. Vreemd wel dat een burgemeester die alles wat enigszins naar Vlaams ruikt verkettert, net naar déze Vlaamse tool verwijst. Werkzaamheidsgraad staat op 72%, een stuk boven Antwerpen, dat klopt. Alleen volg ik zijn redenering niet dat er in Gent 122 jobs zijn per 100 inwoners. Je moet echt het artikel eens opzoeken om het te geloven. Misschien klussen ze bij in de vele koffiebars, tweedehandswinkeltjes of queer cafés. Of is het tóch door de vele “brains” die volgens hem letterlijk “om de hoek” te vinden zijn? De universiteit en de hogescholen zijn al jaren hofleveranciers van de goednieuwsshow van de Botermarkt. Alleen zijn de alumni niet gebonden aan de grond waar ze afstudeerden. Kenniswetenschap is volatiel. Een beetje succes en een investeerder kaapt de bollebozen weg naar een ondernemersvriendelijker omgeving.

Over “brains” gesproken, die heeft de burgemeester nu ook als het over genetica gaat. Hij vaardigde in het artikel zonder meer een oekaze uit die zijn inwoners met het goede DNA en die met het slechte DNA uit elkaar haalt. Wie het goede, het échte Gentse DNA heeft kan de hemel verwachten met alle lekkers dat in de stadsmonitor te lezen valt. Wie over het slechte, het zogenaamde on-Gentse DNA beschikt, wacht kommer en kwel. Geen compromissen voor deze laatsten. Als je de verbetenheid leest waarmee hij de “ongeschikten”, en dan verwijst hij letterlijk naar de NVA, afschrijft, begin ik te vrezen voor datgene waar liberalen altijd tegen strijden, de opsplitsing tussen Über- en Unter-Gentenaars. Deze laatsten zullen na 13 oktober hun conclusies moeten trekken: het “onwaarschijnlijk mooi liberaal verhaal” (sic) zal niet het hunne zijn.

Voor mij was het een duidelijk interview. Gent is Gent niet meer, het is een waanidee van een zielepoot die zijn stad verkocht heeft aan al wie hem op het schild wil hijsen. Omdat bompa het graag zou gehad hebben.