In tegenstelling tot Egbert Lachaert kunnen de tsjeven wel degelijk een lijk dat dood is reanimeren. Ze hebben er wel een stevige dosis technologie als  A.I. voor nodig, wat in schril contrast staat tot hun meer vertrouwde basistechnologie zoals tractoraandrijving en tapijten weven. Was de wederopstanding van Jean-Luc Dehaene een zoveelste stunt van Sammy Mahdi, na zijn dragqueen passage, of wordt het een mainstream communicatiemiddel van alle politieke partijen? Indien we de schraalheid van het politieke landschap aanschouwen en de beperkte redenaarskunsten van de huidige generatie politici, begrijp ik dat de partijen teruggrijpen naar het verleden. The Greatest Hits van Frank Sinatra of Gilbert Bécaud klinken vaak beter dan de melige muziek die vandaag onze huiskamer binnen streamt.

Het voordeel van deze vorm van communiceren is simpel: over de doden niets dan goeds. Dus laat ze maar oreren vanuit het graf, Phara De Aguirre, noch Lisbeth Imbo kunnen de gereanimeerde politici roosteren, laat staan hen confronteren met de fouten die zij ook ooit maakten. En gemaakt hebben ze er zeker. Alleen, toen waren er nog geen smartphones, geen Tik Tok of X. Alleen het Nieuws op de BRT, en de Standaard, Het Volkske of de Vooruit in onze brievenbus. Apache, Doorbraak en Business AM bestonden nog niet.  En als er een politicus al eens over de schreef ging, hadden de agenten geen bodycams.

Nog een voordeel is dat de partijvoorzitters als volleerde ventriloquisten hun soit-disant onbesproken mythische iconen kunnen laten zeggen wat zíj willen. Het geheugen reikt niet zover dat elke toeschouwer zich exact herinnert wat Jean-Luc Dehaene nu precies gezegd heeft, op een paar catchphrases na. Of dit nu zó verstandig is, is een andere zaak. Een historisch figuur opvoeren als was hij een personage in een brave versie van Grand Theft Auto zet de deur open voor misbruik maar ook, en dat is nog belangrijker, voor copycats.

Morgen komt Steve Stevaert uitleggen dat het socialisme minder racistisch maar véél gezelliger moet zijn. Of straks staat Willy De Clercq nog eens op om, met “Waarom het Beste Nog Moet Komen” onder de arm, de kiezers er op te wijzen dat zij zeker de partij niet mogen wegstemmen, en al zeker niet de Premier.  Met 8,7% in de peilingen zal Willy wel heel erg zijn best moeten doen om de Open VLD er even levendig te laten uitzien als zijn door A.I. gegenereerd en perfect gecoiffeerd beeld. Anderzijds maak ik me de bedenking dat het voor de liberalen toch nog interessanter is de dode De Clercq ten tonele te brengen, want de levende zou het toch maar hebben over hoe fantastisch, schoon en goed het leven in zijn Gent is.

Dus nogmaals, over de doden niets dan goeds. Nostalgie verkoopt altijd. Zelfs op de radio weten ze dat.