Political Blindness Syndrome

Nederland loopt vol, niet met Marokkanen maar met ongeloof van politieke analisten. Woensdag zag ik in de Afspraak op Canvas de NOS correspondent Ardy Stemerding zeggen dat hij stomverbaasd was over de winst van de PVV van Geert Wilders. Misschien verbleef hij wel te lang  in het bourgondische luilekkerland dat Brussel is,  waar hij voor de NOS correspondent is voor de EU, de NAVO, België en Luxemburg. Niet bepaald de onderwerpen die ons confronteren met de échte wereld van Jan met de pet. Verfijnde wijntjes en abundante zeevruchtenschotels, opgediend in de luxueuze eethuizen waar pers en politiek verbroederen, vertroebelen de nuchtere blik op de situatie van Henk en Ingrid in het verre Nederland. De problemen die zij hebben met de criminaliteit, drugs, migratie, huisvesting, kinderopvang en armoede, daar heb je aan de Brusselse Sablon geen kind aan.

Ook in België is de commentaar spaarzaam. De grote progressieve kopstukken bleven relatief stil. Enkel Jeremie Vaneeckhout probeerde in de 24 uren na de eclatante overwinning van Wilders, zijn softe zelf trouw, weerwerk te bieden en de mensen te “waarschuwen”.  Alsof dit gaat helpen. Het gedram over gender, klimaat en voor de gewone man onbetaalbare oplossingen om de wereld te redden, blijven hoogstens hondenfluitjes voor de overtuigde doch kleiner wordende achterban. Met 6,5 % in de peilingen worden de Vlamingen stilaan Groen-moe. Misschien kan de fusie van Vooruit en Groen soelaas brengen. De gezamenlijk winst van GroenLinksPvdA kan tot voorbeeld dienen.  Van een gezamenlijk 11,3 procent naar 16,7 procent lijkt een flink resultaat. Maar in het licht van lijsttrekker én zwaargewicht Frans Timmermans lijkt dit toch een “mager” beestje.

Het is maar de vraag of in Vlaanderen Groen en Vooruit nog zoveel gemeen hebben. Het realisme dat Rousseau in de partij heeft binnengebracht zal allicht door Depraetere uitgediept en verscherpt worden. Het gaat voor socialisten nog altijd over gewone mensen in gewone appartementsblokken met hun gewone appartementsblokkenproblemen, en minder over kapitaalkrachtige, bakfietsende en cultuurminnende stadsmensen in gerenoveerde lofts met hun ethische wereldproblemen. Het salonsocialisme lijkt voorbij, het arbeiderssocialisme is terug. Het ecologisme heeft de salons overgenomen. Mijn analyse is dat de strijd op links groter zal blijken dan de wil om samen te werken. Kijk wat er in Gent aan het gebeuren is. Het Vlaams Belang kan zich rijk rekenen.

Op 10 juni 2024 zullen politieke analisten en commentatoren zich in de VRT studio’s voor de voeten te lopen om hun verontwaardiging en hun walging breed en uitvoerig te etaleren. De Phara’s en de Lisbeth’s van de openbare omroep zullen aardig meewerken aan dit pathetisch vertoon. En in de nadagen van Zwarte Zondag 2.0 gaan ze noodgedwongen hun litanie van ongeloof komen herhalen voor de camera’s. “Wir haben es nicht gewußt” zullen ze niet in het Duits durven zeggen wegens te gevoelig.

Maar eens te meer zal de toeschouwer getuige zijn van het collectieve “Political Blindness Syndrome” van politici, politicologen en boze hoofdredacteurs.