Roesoesoe

Het was me weer wat, hé. De blauwvoet was amper geland of daar kwamen de roodborstjes aan gefladderd. Een kwetterende en kakelende politieke volière. Op 1 december 2019 had ik het al eens over de politieke ornithologie van Gent met de Blauwe Wauwel en de Groene Knipeend. Hiermee dacht ik uitgezongen te zijn als het gaat over vreemde vogels.

Maar na de hele heisa bij de Open VLD en de deconfiture bij de Vooruit, moet ik mijn verrekijker en rubber laarzen misschien weer eens bovenhalen en mijn observatiepost in de Gentse Bourgoyen inruilen voor een uitkijktoren in de Vlaamse Ardennen of in Harelbeke en omstreken.

De vogeltrek van de Blauwe Grutto was een retourtje Brussel – Aarschot van amper één weekje. Principes werden ingeslikt als waren het regenwormen. De lokroep van het postje dat de Mechelse Koekoek in de hoofdstad had achtergelaten bleek sterker dan de trouw aan het eigen nest. De Mechelaar deed zijn soortnaam alle eer aan en duwde Alexander Vandersmissen uit het stedelijk nestkastje, recht de Dijle in. De Kortrijkse Baardvogel paste deze techniek al succesvol toe met de defenestratie van Ruth Vandenberghe. Blauwe kuikens zijn hierbij gewaarschuwd.

Maar hoe het in de vogelkooi van de beduchte Roodkopgier, de zelfverklaarde koning van al het progressief gevogelte, aan toe ging, tartte alle verbeelding. Met zijn zatte kreten tegen exoten allerhande zoals de Gelekuifkaketoe of de Roemeense Bruine Bos Eend, dacht hij zijn habitat, Sint-Niklaas en bij uitbreiding het Waasland, te bevrijden van matrassendumpers en excentriek gevederde anachronismen. Hij dacht de hulp te krijgen immer aanwezige stadsmussen met matrak, maar spijtig genoeg ook met bodycam. Die hadden het niet zo begrepen op de god der roofvogels. Hun uitgelekt getsjilp bleef de media beroeren.  Groene aasgieren troepten samen aan de horizon. De zenuwachtige roodborstjes bleven de bedenkelijke kreten van hun leider vergoelijken als ware het goddelijke gezangen van een Japanse nachtegaal. Negentig percent van de rode volière leek het niet eens zo erg te vinden. Tot de Roodkopgier het zelf voor bekeken hield. Zelfs de moederkloek werd te elfder ure opgevist om in de Zevende Dag om haar weerbarstig jong te vergoelijken. Achtenveertig uur later veranderde het progressieve kiekenskot van mening: negentig procent vond de gierkreten dan toch maar niet okay. Kaketoes en Bos Eenden moeten nog gaan stemmen in 2024. Toch?

Zeventien november2023 zal de geschiedenis ingaan als het moment waarop  ornithologen de Roodkopgier schrapten uit de nomenclatuur van het politieke dierenrijk en vervingen door de Rode Roesoesoe.