Aarschot

Alfamannetje Alexander moet mijn vorige blog gelezen hebben. Hij was eventjes zijn magnum opus “de Eeuw van de Vrouw” vergeten. Om dit goed te maken haalde hij een vrouwelijke oudgediende van onder het stof. Dat stof was nog maar pas geen liggen na de furieuze exit van Gwendolyn Rutten en haar afscheid van de nationale politiek, of daar herrees ze als een partijtrouwe Lazarus. Liever een flipfloppende Lazarus dan een streberige Benjamin, moet De Croo gedacht hebben. De volgende literaire worp van Alexander die “De Eeuw van de Vernieuwing” als werktitel meekreeg, mocht per direct de versnipperaar binnen. De argeloze kiezer kijkt met verstomming naar de collectieve suïcide-in-slow-motion van een partij die ooit uitpakte met de meest frisse politieke ideeën die ons land ooit heeft voortgebracht. Kaïn en Abel is geen verhaalt uit Genesis maar een accuraat toekomstbeeld van de neergang van de stam van Verhofstadt.

De politieke tegenstanders van de Open VLD kunnen rustig achterover leunen en hun toekomstige stemmen tellen. Zeker bij Vooruit prevelen ze een schietgebedje om het blauwe bloed nog een paar maanden te laten vloeien. Het losse-handjes gedoe en de seponering van de Connerieën zijn nú al vage herinneringen. Ze passen perfect in het collectieve geheugen van de socialistisch partij, waar ook de Ibramco-affaire, het Agustaschandaal en de moord op Cools opgeslagen liggen. In de kantoren  van de Keizerslaan hopen ze zelfs stiekem dat Hamas en Israël niet te snel de strijdbijl begraven kwestie van de aandacht te blijven afleiden.  

In Aarschot en Mechelen beginnen de inwoners nu toch te twijfelen waar het grootste belang van hun burgemeesters ligt, lokaal of nationaal. Eender welk belang er ook uitkomt, het is het Vlaams Belang dat zich rijk mag rekenen. Wie de dupe is van dit archislechte toneelstuk van de Blauwe Maandag Compagnie van de Melsenstraat,  zijn de jonge ambitieuze would-be politiekers die zich sinds hun prille studententijd uitsloven om de kopstukken van de partij met folders, steakfestijnen en gesponsorde fuiven naar het rijkmakende pluche van de diverse parlementen te begeleiden. De aangekondigde vernieuwing en  verjonging worden hen door de neus geboord. De oude goden vechten tegen hun eigen Untergang. Als de Vlaming hun blauw gedachtengoed niet kan waarderen, moet de Vlaming maar ten onder gaan in extremismen. Alsof hun personeelsbeleid zelf niet extreem is. Soit, de Open VLD jongeren zullen de terugkeer van Gwendolyn Rutten ervaren als een bijzonder pijnlijk aars schot.