Wanneer schrijf je nog eens iets? Ik hoor het regelmatig in mijn kennissenkring. Tja, waarover moet je nog schrijven als het over Gent en de Bende van de Botermarkt gaat? De lege parkeertorens? De fatwa  van een groene schepen om niet met elkaar te praten? De subsidie diarree? De 30.000 euro die het Gents Kunstenoverleg (wie?) krijgt om te besteden aan de klimaatwerking van het overlegplatform (wie?) kan er zeker nog bij. Wanneer wordt de vzw Labo of Victoria Deluxe nog eens rijkelijk van centen voorzien voor een dekolonisatietraject of een documentaire?  

De subsidiediarree gaat vaak samen met de woordendiarree die maandelijks van de trappen van de Botermarkt afdruipt. Pep- en feelgoodtalk zijn belangrijker dan beleid. Voor de liberalen is dat genetisch, voor de groenen is het bittere noodzaak, met de kiesdrempel in zicht. Gent is ondertussen de draaischijf geworden van sociale uitbuiting van Bulgaren. De uitnodiging van Termont om te komen genieten van het Gentse helikoptergeld is uitgedraaid op een humanitair fiasco, maar hijzelf zit ondertussen veilig en knus in de lederen stoelen van het Fluxysbestuur. Povere socialistische pensioenen verdienen wel een extraatje.

Het wissen van de namen van de Reuzegommers in het Grafittistraatje mag dan wel getuigen van een flinkse reactie van de burgemeester, stilaan valt Gent in de klauwen van Antifa, Comac en de Tyre Extinguishers. Het zal de burgemeester worst wezen, met ‘Voor Gent’ heeft hij zijn levensverzekering bij Baloise afgesloten voor de komende zes jaar. Dat zijn socialistische vrienden garant staan om de historische schulden te laten groeien tot een astronomische schuldenlast voor de volgende generaties, zal hem zelfs veggie worst wezen. Zijn liberale evenknieën in de federale regeringen sinds 1999 zijn blijkbaar zijn grote voorbeeld. Binnenkort kan hij starten met de sale-and-leaseback van de parkeertorens en het Gravensteen.

België is cum laude aanvaard als lid van de Club Med landen waar historische begrotingstekorten en onaanvaardbare overheidsschulden beschouwd worden als faits divers. Europa blaft maar bijt niet. Tenslotte zitten Vonderleyen, Timmermans en Michel knus in het Europese pluche van de Europese Commissie in de Brusselse Wetstraat. Je kan uw gastheren toch niet op water en brood zetten.

Ondertussen betalen Gentenaars en Belgen Scandinavische belastingen maar ontvangen mediterrane dienstverlening. Behalve voor uitgeprocedeerde asielzoekers. Voor 100.000 euro per jaar en per persoon kunnen ze terecht in de Blekerijstraat. De premies van 100 euro voor een gehandicapt kind daarentegen zijn geschrapt, die gaan nu naar de geveltuintjes van de groene fietsbrigade. Alsof die laatste dat niet zelf kunnen betalen. Hun peperdure elektrische bakfietsen en speedpedelecs kunnen altijd dienen als extra ornamenten voor hun groene gevels. Als ze niet gestolen worden.